YaZiiM BaKiiM

GeLSe N'oLuuuuR...

2012-02-01T21:52:00.000+02:00

Bugün, hemen şimdi başlıyorum...

4o YaŞ KaPıDa

2011-08-27T23:27:00.000+03:00

KüÇüKÇiFTLiK PaRK'ta DeeP PurPLe KoNSeRi

2011-05-19T22:42:00.110+03:00

Deep Purple konseri: Bir defa Roger Glover yoktu, onun yerine çıkardıkları adam; sanki Mimar Sinan Üversitesi kantininden birini çevirip getirmişlermiş gibi bir hali vardı. Ne Child in Time ne de Soldier of Fortune'ı çalmadılar. Zaten orjinal kadro eccü, cüccü, büccü...

Konsere gitmemiş olanlar; bunları duyup pişmanlıkla çırpınan gönüllerini teselli etmek istiyor olabilirler ama üzgünüm; mükemmel bir konser kaçırdınız... Gelebilecek iken gelmeyenler, son anda vaz geçenler, özellikle de üşenenler kafalarını taşlardan taşlara vursunlar...

Plan yaparsam kesin bir terslik çıkar korkusuyla günlerdir bile bile hiç birşey yapmadığım konserin bileti son gün olduğundan artık internetten satılmıyordu. Heyecanımı bastıramayıp işten çok erken kaçtım, düştüm yollara. Kabataş'tan yürüyerek Küçükçiftlik Park'a giderken yavaş yavaş heyecanım artıyordu. Heyecan bastıkça adımlarımı hem uzatıyor hem de sıklaştırıyordum. Saat altıya yaklaşırken mekana varınca hemen gişeye gittim ama biletler henüz gelmemiş, altıdan sonra sonra dediler. Ulen bir terslik olmasın. Olmaz, olmaz... Vakit geçirmek için oratalıkta volta atmaya başlıyorum. Yedide kapılar açılacak ama toplasan elli kişi vardı sırada henüz, yaş ortalaması da yirmi civarı.

"Aabi, fazla biletim var"

"?"

"Kaç tane istiyosun aabi?"

"?"

"Yüzellilik bilet, yüz yirmiden veririm aabi iki tane alcaksan..."

"Yok canım sağol"

"Aabi madem almiycağn, niye soruyossun kii"

"?.."

Saat altıyı geçiyor ama biletler gelmedi daha, bir terslik olmasın? Olmaaaaaz! Yavaştan kalabalık artıyor, heyecanım da öyle...

"Aabi sook bira?"

"Olur, ver"

İki bira atıyorum, vakit geçiyor, sonunda biletler geliyor, alıyor, rahatlıyorum. Yedide açılacak kapı hala kapalı ama seyirci kitlesinin keyfi yerinde. Kalabalık artıyor, 350 - 400 kişiyi bulur herhalde, son katılımlarla yaş ortalaması en az beş yaş artmıştır. Karnım çok acıktı ve buram buram köfte kokuyor. Tırsıyor, yemiyorum. Neyseki birazdan kapılar açılıyor ve güle oynaya içeriye dalıyoruz. Kalabalık artmadan ilk iş yiyecek büfesine saldırıyor, sonra da aldığım tavuk lokmalarını ve patatesleri yutarken bir bira almak için ikinci bir sıraya giriyor, küçük plastik bir bardakta iğrenç bir Tuborg'a bir sürü para veriyorum. Neyse, neyse... Buradayım işte, keyfim kaçamaz artık...

Müzik yayını başlıyor, keyifler gittikçe artıyor. İlk kez konser seyredeceğim burada, etrafı kesiyor, keşfetmeye çalışıyorum. Sahne çok küçük, sahne önü denilen bölge anlamsız; sahne önünde değilim ama sahneye en fazla otuz metre mesafedeyim diyebilirim. Yanlız olmasaydım daha öne de gidebilir, sahne önü bölümünün hemen arkasında durabilirdim rahatlıkla. Hele hele delux lounge denen kıçımın kenarı mekan tam komik, sahneyi karşıdan bile görmüyor. Bir gerçek var ki Iron Maiden konserinin burada yapılması çok yazık olacak, bu sahneye tek başına Nicko McBrain bile sığamaz. Konser alanıysa o festivale yetmez, sanmam...

Arkamı dönüp dönüp bakıyorum, gerçekten çok az seyirci var ama yaş ortalamasının yüksek olması seyirciden beklentimi artırıyor. Böyle orta yaşlı çiftlerin yanı sıra baba-oğul veya baba-kız gelen bir sürü insan var. Ben Harley'ci bir kadro bekliyordum yanlız, onları göremedim. Islıklar, çığlıklar artmaya başladı artık saat geliyor. Sahnedeki her hareket seyircide bir reaksiyona sebep oluyor. Ve tam vaktinde başlıyorlar. İşte ilk notalar. Don Airey bir hammond organ tonuyla giriyor üzerine Steve Morse bir takım cızırtılar, falan derken, Tanrım gerçekten oluyor mu bu, "High Way Star" giriyor. Seyircinin çığlığı muhteşem. Şimdi anlatırken hala tüylerim diken diken oluyor. Çığlık atmaktan alamıyorum kendimi, sanki bağırmaktan göğsüm orada parçalansa huzur içinde öleceğim. Zaten sesimi hemen oracıkta kaybediyorum... Peşine Hard Lovin' Man; kim demiş bu adamlar yaşlı diye, yakıp yıkıyor, kavuruyorlar ortalığı. Hala inanamıyor, gözlerimin yaşarmasına engel olamıyordum. Ağzım kulaklarımda, gözlerimden gelen yaşları silip duruyordum. Üçüncü şarkı "Maybe I'm a Leo" başladı. Yok efendim Gillan yaşlanmış da sesi mesi kalmamış, herif hepinizi düdük diye öttürür be, performansı harika, tefini elinden bırakmıyor, bir an için bile durmuyor, dans edip, harika çığlıklar atıp duruyor.

İlk anons; we are marvelous, we are superb. Glover'ın çocuğu mu ne olmuş gelememiş; içimden "grand child" demek istedi herhalde diye geçirdim ama adam child demedi ki baby dedi. Hatta tam olarak "Roger Glover is having a baby" dedi. Tövbe, tövbe... Neyse; Nick Fyffe ile müşerref oluyoruz. Sıradaki şarkı "Strange Kind of Woman". Gaza geliyoruz. Gerçektende harikayız, dans ediyor şarkı söylüyoruz hep beraber. Sonraki iki şarkıda biraz sönüyor. "Rapture of the Deep" harika aslında, o mistik ezgiler havada dans ediyor, Morse mükemmel sololar atıyor. Ardından "Silver Tongue" oda hareketli ama seyircinin temposu düştü. Yorulduk mu yoksa çok mu yeni bu şarkılar eğlenmemiz için. Şarkı bitince Gillan ile Morse aralarında bir şeyler konuşuyorlar, paranoyaklaşıyorum; bizden bahsediyorlar, "bunlar anlamaz eskilerden çalalım" diyorlarmış gibime geliyor...

Gillan gitaristi göstererek; Guitar Genius Steve Morse (morse, morse, morse şeklinde beynimde yankılanıyor) diyor. Amcam Contact Lost'a giriyor, tüyler diken diken. Kısacık enstrümental çabuk bitiyor tabi. Ama sağolsun devam ediyor harika bir soloyla gelecek şarkıya bağlıyor. Bir süredir sahnede olmayan Gillan çıkıyor sahneye; "If you're leavin' / Close the door... Çığlık çılğığa söylüyoruz hep beraber When a Blind Man Cries şarkısını. Tahmin ettiğim gibi, genci yaşlısı eski Deep Purple şarkılarını ezbere biliyor, marş gibi eşlik ediyor resmen.

"The Well Dressed Guitar" Morse harikalar yaratıyor. Yok böyle bir gitar çama şekli canım, adam virtüöz işte, daha ne olsun. Hız kesmiyoruz; "Almost Human" Gillan'ın sesine laf edenlerin utançtan kıpkırmızı olması gereken bir şarkı daha oluyor... Bu şarkıyı da Morse ve Airey atışarak süslüyorlar. Don Airey harika şeyler çalıyor. Şarkı bitince de çalmaya devam ediyor. Solo gibi diyeceğim ama tam değil, sadece özetler çalıyormuş gibi, zaten Paice de ritmi bırakmamış, derken şarkı giriyor. "Lazy"; yine deliler gibi eğleniyoruz. Gillan armonika çalıyor, seyirciyle iletişimi harika, sempatik. Ardından "No One Came" ile dans ediyoruz. Bu seyirci gerçekten de eski şarkıları seviyor.

Gillan bu sefer Don Airey'i işaret ederek, bir anons yapıyor. Amcam başlıyor çalmaya, gerçekten de güzel, bence seyircinin ne istediğini bilerek çalıyor. Çaldıkları arasında öyle bölümler var ki acaba şu şarkıya mı girecek, bunu mu çalıyor diye düşündürüyor sürekli... Sonunda o muhteşem klavye girişiyle bir şarkı başlıyor ki yer yerinden oynuyor. "Perfect Strangers"... Şarkı oradaki herkesi çılgına çeviriyor ve eminimki bu halimizden Deep Purple da çok memnun. Şöyle söylüyor Gillan: "And if you hear me talking on the wind you've got to understand we must remain Perfect Strangers"... ve sonra şöyle diyor. "Oh God! Oh My God! It is coming" ve etrafımdaki herkesle beraber genci, yaşlısı, kadını, erkeği head-bang yapıyoruz sanki haccedermiş gibi. Harikayız, süperiz.

Şarkı bitince Morse tekrar soloya başlıyor. Harika gitar sololar atıyor yine ve azmış seyirciyi daha da azdırıyor. Gillan arkadan gelince Space Truckin' başlıyor; mest olmuş durumdayız, head bang devam ediyor, yarın boynum çok ağrıyacak biliyorum ama umrumda değil. Yeah,Yeah, Yeah Space Truckin'... Soloya doyuyoruz. Morse tam bir sahne adamı olduğunu ispatlıyor. Yine şarkı bitikten sonra o devam ediyor ve temponun düşmesine izin vermiyor resmen. Soloların arasında Cream'den Sunshine of Your Love'a ve Led Zeppelin'den Heartbreaker'a atıfta bulunuyor. Ve o soloları evirip çevirip Smoke on the Water'a bağlıyor. Susan bir kişi bile yok; herkes delilder gibi bağırıp çağırarak, tepinip dans ederek söylüyor şarkıyı, sadece nakaratını değil her yerini. Yine deliler gibi eğlendik, yine şarkının hakkını verdik. Gillan seyirciyi harika yönetti ve bütün şarkıyı söyletti. Özellikle bu şarkıya katılım tamdı gerçektende.

Derken merci falan dediler ve kayboldular. Daha yeni başlıyorduk diye hissettim, bağırıp çağırdık, fazla nazlanmadan geldiler. Bu sefer "Hush" ile girdiler. Tanrım Airey gerçekten harika çalıyor, çılgınlar gibi eğlendiriyordu. Şarkı biter bitmez Paice'in ölümsüz girişiyle Black Night başladı. Zıplaya zıplaya dans ettik, gitar melodilerine eşlik ederek bütün şarkıyı söyledik. Morse sololarını seyirciye tekrarlattı, ses tellerimin son kırıntılarını da orada bıraktım.

İki saate yakın sürdü. Harika bir konser, muhteşem bir geceydi. Deep Purple gibi bir rock efsanesini dünya gözüyle görebilmiş bir topluluğun üyesiyim artık. Benim için yapmam gereken 1001 şeyden biri, en üst sıralardaki maddelerden biriydi. Gerçekleştirebildiğim için çok mutluyum. Tamamen tatmin olmuş, huzur dolu bir şekilde terkettim konser alanını. Gelmek isteyip de gelemeyenler ise umarım bir fırsat daha yakalarlar...

YaŞLıLaR ÇoK ŞiKaYeT eDeR Mi?

2011-05-17T22:45:00.000+03:00

Şu yaşlılık enteresan bir şey; işin duygusal boyutundan değil vücudun eskimesinden bahsediyorum. Vücut eskidiğinden yapmayı sevdiğimiz şeyleri yapmakta zorlanırız. Bu sebeple de halimizden memnun olmayız.

Eskiden televizyonda Fatih Erkoç ile ilgili belgesel tadında bir program izlemiştim. Kimlerle, nasıl çalışmış ve neler yapmış anlatan müzik dolu harika bir programdı. Severim, hatta daha çok saygı duyarım kendisine, harika, yaratıcı ve çok çalışkan bir müzisyendir. Yanlız seyrettiğim görüntülerde bir husus önemle dikkatimi çekmişti. Erkoç'un aktif olarak ilgilendiği müzik tarzı caz'dan pop'a kayarken kendiside kelli felli bir insan oluyordu; o zaman hemen "abiye şan şöhret yaramış" diye yapıştırmıştım. Meğerse yanılmışım; tamamen yaşlılıktanmış... Eskiden neler yememize ve yan gelip yatmamıza rağmen tığ gibi olmamıza karşın, şimdi her lokmamızı ölçmemize ve düzenli spor yapmamıza rağmen aldığımız nefesin bile yaramasından bahsediyorum. Misal bendeniz öyle şana şöhrete bulaşmış, köşeleri tutmuş kapmış, deveyi hamuduyla götürmüş birisi olmamama rağmen böyle bir ense kalınlaşması, bir gıdı oluşumu, aşk kulplarının önde birleşmesinden mütevellit göbekte bir sarkma ve düzenli şekilde kilo alan bir adam olup çıktım. Hem de bunu düzenli spor yapan birisi olmama rağmen yaşıyorum.

Çektiğim sıkıntılardan biriside çok erken uyanmam. O sabahın kökünde kalkıp sanki bir işi varmışcasına takım elbisesini giyen yaşlılar gibi... Neler yaptım bu illetten kurtulmak için neler. Geç yattım, çok geç yattım, erken yattım, yaz saati uygulamasından medet umdum, istemeye istemeye alışmış olduğum bu ritim bozulsun diye elimden geleni yaptım, kar etmedi. Tabi günlük rutin hayatın dışına çıktığım anda korkunç derecede yoruluyor ve günlerce o yorgunluğu atamıyorum da. Ancak, uygun bir günde örneğin hafta sonunda gündüz uykusu uyuyacağım, o zaman kendime geliyorum. Sadece gündüz uykusu çözüm oluyor bu yorgunluğa. Yorgun olduğum zamanlar akşam televizyonun önünde de sızıp kalıyorum ama o uyku kesmiyor. Çünkü mutlaka sabahın kör bir saatinde uyanıyorum. Ne kadar yorgun olursam olayım. Örneğin geçenlerde bir arkadaş İstanbul'a geldi diye Taksim'e gidildi, yenildi içildi, deliler gibi eğlenildi, gece bir hayli geç eve dönüldü. Ben sanki gece ikide yatmamışım gibi sabah saat altıda hortladım yine...

Sevgili eşimin sık sık yüzüme vurduğu gerçeği kabullendim artık; yaşlanıyorum. Lakin kırkıma çeyrek kala hala ergen gibi sivilce problemiyle uğraşıyorum, zira bu günlerde burnumun ucunda çıkan sivilce bir zamanlar ki San Francisco Sokakları'nı anımsatacak mahiyette...

Netice itibariyle, evet: Yaşlılar çok şikayet eder...

iSTaNBuL PaRK'ta F1 YaRıŞı

2011-05-17T00:35:00.001+03:00

Mayıs'ın ilk hafta sonu yani 6, 7 ve 8 Mayısta İstanbul Park'ta 2011 yılı Formula 1 yarışlarının dördüncüsü yapıldı. Ben de yarıştaydım bu sefer...

Küçük bir arkadaş kitlem vardır bu konuda sürekli muhabbet ettiğim. Sürekli İstanbul'da olacak bir yarışın hayalini kurar dururduk, "aynı paraya bir yarış takımında mühendislik yapmaya hazırız" der dururduk. Seneler sonra hayallerimiz gerçekleşti, Kurtköy'de bir pist yapıldı ve 2005 yılında ilk kez İstanbul yarışı yapıldı. Ben gidemedim. Sonraki sene de bir şey oldu; daha sonra ya tatildeydim, ya işim çoktu ya da bir şeyler oldu. Altı yıl boyunca gidemediğim İstanbul yarışı yapılan sözleşmenin son yılı olduğundan ve burasının kadir kıymet bilmez insanların ülkesi oluşundan dolayı son kez koşulacaktı. Bu sene de gidemezsem olmazdı artık.

Hemen gerekli kişilerle kontakt kurdum. Onlar altı senedir gidiyorlardı yarışa; tam tecrübeliydiler yani. Altı yıldır pistin her yerinden yarış seyretmişlerdi, dolayısıyla onların seçimiyle meşhur sekizinci virajın çıkışındaki Bronz5 tribününden bilet aldık. Ben heyecanla üç günlük biletimiz varsa Cuma günkü anternmanları da seyredelim diye düşünüyordum ama onlar gerek olmadığını, hiç bir şey anlamayacağımızı ve çok yorulacağımızı söylediler. Hiç itirazsız kabul ettim; altı yıllık tecrübe, boru değil...

Yıllar yıllar önce henüz Türk televiyonlarında motor sporlarıyla alakalı doğru düzgün tek program Magic Box Interstar'daki maalesef adını artık hatırlayamadığım bir programken gönlümü kaptırmıştım bu olaya. Mühendislik ve sporun bir potada eritildiği mükemmel eğlenceli ve heyecanlı bir hayat sürüyordu bu alemin insanları ve özeniyordum. Okuldayken; nasıl olsa da o tıoplumun bir parçası olabilsem diye düşünür dururdum hep. Sonra Cine5 de şifreli bir şekilde yayınlanmaya başlamıştı yarışlar. Bizim evde Cine 5 olmadığından seyredemiyor, yine özet görüntülerle idare ediyordum. Ne zaman ki NTV yarşları canlı vermeye başladı işte o zaman bu sporu seyretmekten maksimum zevk almaya başladım. O hafta sonu yarış varsa mutlaka seyrederdim. Öyle futbol gibi milyonları peşinden sürükleyen ve günün en mühim saatlerinde gerçekleşen müsabakalar olmadığından genellikle yanlız takılmak zorunda kalırdım. Çokça seyredilmediği için tek alternatif yarış saatinde evde olmaktı.Yani öyle arkadaşlarla kahvede yada biranede takılarak yapılabilecek bir faaliyet değildi. Ama Mart da başlayıp Eylülde biten ve genellikle iki üç haftada bir gerçekleşen bir faaliyet olduğundan hiç zorlanmadan ve kimseciklere, sevgilime bile belli etmeden sosyal hayatımı yarış günlerine ve saatlerine göre ayarlayabiliyordum. Öyle ki sevgili eşim evlendiğimiz güne kadar bir yarış sever olduğumu bilmiyordu diyebilirim. Ben yanlış hesapladığım için evlendiğimiz gün bir yarış olmasaydı bir süre daha bilmeyecekti de. Sonra özellikle tam baharın girişinde başlayan ve bütün yaz boyunca devam eden yarışlar gezmelerimize taş koyunca ne kadar düşkün olduğumu farkedip dırdırlanmıştı bir dönem. Neyse ki "aman canım ya futbol merakın olsaydı, her hafta sonu her hafta sonu hiç çekemezdim" diyerek bu halime şükrederek kabullenmişti durumu...

Gece heyecandan uyuyamadım desem yalan olmaz herhalde. Sağolsun Cumartesi günü Fatih beni alıp sıralama turlarına götürdü. Arabayı park ettiğimiz yerden piste doğru yürürken duyduğumuz yüksek motor sesini ise " Porshe Cup bu" diyerek aşağıladı. İçeri girince Berkant ve diğerleriyle karşılaştık. Cıvıl cıvıldı kurulan standlar ama bizim arkadaşlar "bu sene çok fakir" dediler. Sonra otobüse binip tribünümüze gittik. Mert diye bir arkadaş vardı, yarışlara meraklı, onu andık bir ara; arayalım bir konuşalım dedik. En azından biz yarıştayız, sen neredesin diye çatlatırız diyorduk ki herif silver tribündeymiş o sırada fena bozulduk. İçeride her şey çok pahalı olduğundan sandviç ve biragetiren arkadaşlar sayesinde vaktin nasıl geçtiğini anlamadık. Ve sıralama turları başladı. Gerçeten de sonradan F1 arabalarının sesini duyunca anladım Fatih'in "Porshe Cup bu" derken ne demek istediğini. Adeta büyülenmiş gibi seyrettim sıralamaları. Vettel pole pozisyonu alıp sıralamalar bitince GP2 yarışına geldi sıra. Harikaydı, birbirini çılgınlar gibi geçmeye çalışan adamları seyretmek. Kaç geçiş izledik sayamadım, yerimiz o kadar güzeldi yani. En harikası da sekizinci virajdan hemen önce arkadakine geçildiğini ekrandan seyrettiğimiz pilotun bir kaç saniye sonra önümüzde geri atak yapmasını görmekti Çok şanslıydık; heyecan verici bir kaza bile gördük. Yarın ki hava tahmini tutar da yağmur yağarsa o zaman süper bir yarış olur şeklindeki sapıkça dileklerimizi birbirimize aktardıktan sonra ayrıldık. Eve döndüğümde o kadar şapkaya, kapişona rağmen güneşte yanmış, kızarmış, çarpılmış bir zavallıydım. Beni görüpte halime acıyan sevgili eşim yanıklarıma ilaç sürerken yaşlanmış olduğum gerçeğini de yüzüme vurdu. Çok yorulmuştum gerçekten, oturduğum yerde sızıp kaldım.

Ertesi gün erkenden uyandım zira bugün erken gidilecekti piste. Sevgili eşim yaşlı kocası uyurken sandviç yapmış ve bira almıştı. Anneler gününü kısaca tebrik edip sandviç ve biraları çantama tıkıştırdıktan sonra düştüm yollara. Fatih yine beni alıp götürdü piste. Hava açık ve yağmur beklentisi olmayan bir gündü. Bu sefer kapıdaki kontrol yapan güvenkik görevlisine çanta dolusu birayı sadece iki kişi içmeyeceğimizi açıklamak için dil döktük. Neyse ki ikna oldu. İçeride fanlarla ve yarışın olmazsa olmazı kızlarla fotoğraf çektirdikten sonra otobüse atlayıp tribüne ulaştık. O da ne, bir kontrol daha ve biraları içeri almıyorlar. Ancak ve ancak tanesi onbeş liraya satılan karton bardakta servis edilen birayı kabul ediyorlar. Nefret ediyorum bu aşağlık işgüzar insanlardan diye düşünüyorum. Neyseki Berkant arabasını sokmuş içeri, bütün nevaleyi arabaya atıp hemen koşup GP2 ikinci gün yarışını seyrediyoruz. Harika bir yarış son beş tur kala büyük bir kazayla gölgeleniyor. Pilotlarda bir şey yok rahatlıyoruz, bir yandan da kaza önümüzde olmadı diye üzülüyoruz. Yarıştan sonra arabada piknik başlıyor. Sandviç yiyip bira içerken bir yandanda unutulmaz yarışlardan bahsedip harika vakit geçiriyoruz. Ben arada yapılan Porshe Cup'ı seyrediyorum, arkadaşlar tenezzül etmiyor ki haklılar, anlıyorum. Nevaleyi bitirmek üzereyken yarışın saati iyice yaklaşıyor, rüzgar var ama bulut yok, yarış saatinde yağmur yağması imkansız.

Sonunda başlıyor, işte sonunda hayallerim gerçekleşiyor, önümüzden on iki takımın yirmi dört arabası deliler gibi ses çıkararak geçiyor, birbirleriyle yarışıyorlar. Yaklaşık iki saat boyunca mükemmel bir rüyada yaşıyorum. Sonunda Vettel açık ara kazanıyor ve bizi sevince boğuyor. Zafer turu atarken kendisine el sallıyoruz, o da bize cevap veriyor. Eve dönerken yorgun ama zevkten dört köşe olmuş durumdayım. Seneye bir şekilde yasrış yapılırsa mutlaka gitmeye karar veriyorum...

DeeP PurPLe - PaRT FivE: Conclusion

2011-05-15T19:04:00.001+03:00

Aylar önce başladığım ve maalesef son bir final bölümü öncesi yarım bıraktığım bir proje olan DeeP PurPLe'ı 18 Mayıs 2011'de Küçükçiftlik Park İstanbul'da gerçekleşecek konser öncesi tekrardan ele alıp bitireyim ve bu vesile ile de konsere hazırlanalım istedim... Adet olunuğu üzere şöyle başlayalım:

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Previously on DeeP PurPLe
Yeniden bir araya gelmeleri hayranları arasında büyük heyecan yaratsa da ortaya çıkan sonuç beklentilerin çok altındaydı. Blackmore bütün gayretiyle denemişti ama olmamıştı. Artık ısrar etmenin gereği yoktu...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Ritchie Blackmore hiç tartışmasız grubun sahibiydi. Daha önce 1974-1984 yılları arasında da kendisinin olmadığı bir dönem yaşanmış ve grubun bildiğimiz Deep Purple ile sadece isim benzerliği kalmıştı. O olmayınca belirgin bir tarz oturtulamamıştı. Bu sefer de öyle oldu. O gidince yine grubun ne tarz müzik yaptığı belli bir süre için tanımlanamadı...

İlk olarak Blackmore'un yeri 15 Temmuz 1956 doğumlu Amerikalı gitar virtüözü Joe Satriani ile doldurulmaya çalışıldı. Bu Satriani'ye rağmen tam bir fiyaskoydu. Birlikte planladıkları Japonya turnesine 80 bin konser biletinden sadece ikibini satıldığı için vazgeçtiler. Hayranları Blackmore'suz bir Deep Purple'ı dinlemek istemiyordu. Kendinden kaynaklanmayan sebeplerle ortaya çıkan böylesi bir başarısızlık Satriani'nin anında vazgeçmesine, grubun kalıcı eleman olması yönündeki teklifini geri çevirmesine sebep oldu.

1994 yılının sonuna doğru aynı teklif başka bir gitar virtüözü olan 28 Temmuz 1954 Kanada doğumlu Steve Morse'a götürüldü. O tarihten itibaren günümüze kadar Deep Purple'ın gitaristi oldu Morse ve grubu yeni Progressive akımdan etkilenen bir Heavy Metal grubu haline getirdi. Tarzının belli olmamasındansa belli bir kitleye hitap edebilecek bir kadro olması güzel olmuştu. Ama şu da aşikar ki Deep Purple artık o bildiğimiz Deep Purple değildi. ..

Bu son bölümde inceleyeceğimiz albümlerden seçtiğim şarkılar; 1996 Purpendicular'dan "Sometimes I Feel Like Screamin", 1998 Abandon'dan "Don't Make Me Happy", 2003 Bananas'dan "Picture Of Innocence" ve 2005 Rapture Of The Deep'den " albüme adını veren şarkı "Rapture Of The Deep". Bu son bölümde bir de bonus şarkı ekledim: Live at the Olimpia'dan "Black Night". Okurken hem de müziğin keyfini çıkarın bakiim...

1996 yılında çıkan Purpendicular albümü yeni kurulan ve grubun yetmişlerdeki popülerliğini tekrar kazanma iddasında olan bu son kadronun ilk albümüdür. Çok sert bir girişle başlar, sonra aniden yavaşlar, yine hızlanır ve sertleşir ve yine yavaşlar... Harika şarkılar vardır, güçlü bir albümdür, öyle ki Deep Purple albümü olduğunu bilmesek daha da çok beğeneceğizdir büyük ihtimalle. Dolayısıyla dinleyicinin bu albümde bir karar vermesi gerekmektedir. Ya yeni Deep Purple'ı sevecek ve olduğu gibi kabullenecek ya da sırf eskisi gibi olmadıklarından dolayı beğenmeyecektir.Albümün en dikkat çeken şarkısı akustik bir girişe sahip olan ve harika gitar melodisiyle insanı üzen Sometimes I Fell Like Screamin'dir. Özellikle şarkının son iki dakikası boyunca transpozelerle aynı melodinin tekrarlanması kadronun progressive rock yapmayı ne kadar iyi bildiğinin ispatıdır. Bu bölümde dahil olarak albümün tamamında kullanılan tonlar ise çağdaş müziği ne kadar iyi özümsediğini gösterir. Tek şarkı bu değildir tabi. Örneğin "Hey Cisco" ve "Rosa's Cantina" insanın içini hoplatan şarkılardır. Yine akustik girişiyle İrlanda havası estiren "The Aviator" ve harika bas yürüyüşüyle "Loosen My Strings" hafızalarda kalan ve hatırlamaktan zevk duyacağımız şarkılardır. İtiraf edelim ki beğenilmemesi imkansız bir albümdür ama bildiğimiz Deep Purple'dan da farklı olması da gözü kapalı beğenmemizi engelliyordu...

Yeni kadro ilk albümün hemen ardından bir live albüm yaptı. "Live at the Olimpia" yeni ve eski şarkıların harmanlandığı, seyirci katılımının üst düzeyde olduğu, atılan çığlıkları duyduğunuzda orada olmak isteyeceğiniz gerçekten de harika bir konserden kayıt edilmiş mükemmel bir live albümdür. Bu konserden sonra 1997'de stüdyoya giren grup 1998 Haziranı'nda yine harika bir albümle çıktı. Grup artık eski genç ve enerjik elemanlardan oluşmuyordu ama en az eski zamanlardaki kadar iddialı bir albümle yepyeni hayran grubuna sesleniyorlardı. Bir öncekinden daha sert bir albümdü Abandon. Neo-Progressive Metal tarzında aslında Faith No More'dan veya Dream Theater'dan dinlemeye alışkın olduğumuz şarkılar icra ediliyordu. Gitarist Steve Morse'un etkisi iyice belirgin hale geldi bu albümde. İlk iki şarkı, "Any Fule Kno That" ve "Almost Human" gitarın öne çıktığı, uzun ve keskin tonlu giar soloların atıldığı sert şarkılardı. Bunlardan sonra başlayan ""Don't Make Me Happy" ise vokalde Ian Gillan'ın harikalar yarattığı mükemmel bir blues ballad'ıdır. Bu şarkıdan sonraysa grubun yeni tarzında aslında blues tarzının ne kadar etkin olarak kullanıldığı farkedilir. Seventh Heaven, Watching the Sky, Fingers To the Bone ve Jack Ruby blues kalıpları üzerine yazılmış içinde çok fazla katman bulunduran ve genellikle sert şarkılardır. İlk yarısı sadece üçüncü şarkı haricinde sert başlayıp, sert devam eden albüm ikinci yarısında da aynen devam eder. She Was, What's Her Name, 69, Evil Louie ve aslında 1970 In Rock albümününden bir şarkı olan Bloodsucker; hepside çokköşeli gitar tonlarının hakim olduğu ve hızlı ritimli şarkılardır.

Abandon albümünden sonra John Lord'da ani bir kararla gruptan ayrıldı. Ayrılış sebebi olarak öne sürdüğü bahane çok enteresandır: "Sürekli konserlerle dolu yoğun bir tempo yüzünden yeterli yaratıcı zaman geçiremiyorum..." Gerçekten de aşırı yoğun bir konser programın vardı grubun ama bu konserler aslında Jon Lord'un "Concerto" projesinin tekrardan hayata geçirilmesi sebebiyle artmıştı. Her neyse ne; Lord 2001'de ayrıldı.

Lord'un görkemli klavyeleri, olağanüstü başarıyla gerçekleştirdiği besteler ve harika armoni dolu sololar artık yoktu. Yerine Don Airey geçti. Hayranların büyük bir çoğunluğu grubun geleceğine büyük hayal kırıklığı beklentisiyle bakmaya başladılar. Ama öyle olmadı; çünkü yeni müzik tarzı aslında gitarı çok öne çıkarıyor klavyeyi ikinci dereceden bir armoni enstrümanı haline getiriyor, önemsizleştiriyordu. Yani o Blackmore-Lord atışmaları olmayacaktı artık ama bu gerçek Blackmore'un gidişinden beri gündemdeydi aslında.

2003 yılında çıkan Bananas albümünde de gitarın ön plana çıktığı blues ağırlıklı heavy metal devam ediyordu. Albümün ilk iki şarkısı; Hause of Pain ve Sun goes Down bir önceki albümden farkı olmayan tarzda şarkılardı. Üçüncü şarkı "Haunted" yine bir blues ballad'ı olarak albümde yerini almıştı. Razzle Dazzle, Silver Tounge, yine hareketli ve sert şarkılardı ve hiç de fena değillerdi. Onlardan sonra başlayan nispeten daha yavaş olan "Walk On" sanki aslında tamamen başka bir albümden yanlışlıkla buraya gelmiş bir şarkıydı ve yedi dakikayı aşan süresiyle dinleyiciyi bayıltıyordu. Neyseki Lord'un ayrılmadan önce yaptığı "Picture of Innocence" ve "I Got Your Number" olmak üzere iki muhteşem güzel şarkı başlıyor, dinleyiciye bir taraftan albümün kutulduğunu düşündürürken bir taraftan da zat'ı muhterem'in ne kadar önemli bir şahsiyet olduğunu gözler önüne seriyordu. Albüm alsında burada bitseydi bir çok rock severin gönlündeki mükemmel albümlerin içinde yerini alabilirdi. Ama maalesef Airey'in Jon Lord'un eksikliğini aratmayacağını göstermeye çalıştığı "Never A World" adlı şarkıyla devam ediyordu. Üç küsür dakikalık şarkı hayal kırıklığı bekleyenleri haklı çıkartacak kadar uzundu ve dinleyiciye yüz yıllık bir işkence gibi geliyordu. Sonraki şarkı "Bananas" Gillan'ın armonika soloları ile girip şarkını sonuna doğru da geçmişi hatırlatıp özlemtirmekten başka bir şeye yaramayan klavye gitar atışmalarıyla biraz toparlasa da peşinden başlayan "Doing It Tonight" içinde garip rap bölümleri de bulunduran iki iğrenç ötesi şarkıydı. Albümün son üç şarkısını affedirebilecek kadar mükemmel giriş yapan Contact Lost ise yaraları saramayacak kadar çok kısaydı...

Grup iki senede iki live albüm ve bir konser dvd'si yapcak kadar konser verdikten sonra stüdyoya girdi ve 2005 yılının sonunda Rapture Of The Deep adlı son albümlerini piyasaya sürdü. Gitarist Steve Morse artık on senedir gruptaydı ve damgası her notada bulunuyordu. Öyle ki, başlangıçta grupta bir gitar virtüözü bulunması ne kadar garipseniyorsa, hatta Deep Purple'ın artık Deep Purple gibi olmadığı söylense de geçen zaman yeni hayran kitlesinin çoğalmasını sağlamış Deep Purple'ın yeni tarzı kabul görmüştü. Albüm başlar başlamaz güçlü gitar kalıpları ve sololarıyla süslenmiş üç şarkıyla karşılaşırız. Dördüncü şarkı olan ve albüme adını veren Rapture Of The Deep ise hafif bir hipnotik dalga boyunca akıp giden aslında biraz eskilerden bir şeyleri baya bir andıran harika bir şarkıdır. "Clearly Quite Absurd" Gillan'ın sesini ön plana çıkardığı, Airey'in güzel klavye kalıplarıyla doldurucu bölümler çaldığı ve Morse'un gitarıyla fazla da ön plana çıkmadığı sürpriz bir şarkıdır. Yavaş yavaş albümün ortalarına yaklaşırken "Don't Let Go" kontrollü temposu ve şarkıya hafif pop bir hava katan bölümüyle hayal kırıklığı yaratır. "Back to Back" ve "Kiss Tomorrow Good Bye" da istenileni pek de veremeyen içi boş ama sert şarkılardır. Bunlardan sonra başlayan "MTV" müzik endüstrisinin klasik rock sanatçılarına ve mirasına nasıl davrandığını anlatan, grubun içindekileri döktüğü kuvvetli bir konuya sahip ama kısır bir şarkıdır. "Son iki şarkı "Junk Yard Blues" ve "Before Time Began" da önemli bir şey veremeyince iyi başlayan albüm ikinci yarısında düşüş yaşamış, dinleyiciyi tatminsiz bırakmıştır.

Böylece bu proje de bitmiş oluyor. Deep Purple bundan yirmi sene önce niye bir Türkiye konseri vermedi ki diye çok kızıyorum kendilerine. Bu hafta gerçekleşecek konsere henüz bilet almadım ama gitmek istiyorum. Sonuçta koskoca Deep Purple gelmiş ve gitmemek olmaz. Zira geçen geldiklerinde gidememiş bir hayli üzülmüştüm. Şimdi artık Jon Lord'un olmayışı üzüntümü daha da artırıyor.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

ULeN! YiNe SeN KaZaNDıN!... [DoKuZuNCu GüN]

2011-04-23T17:33:00.003+03:00

sen kazandın, ben yenildim,
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar,
yine emrindeyim...

Senelerdir, uçak kaçıran arkadaşlara demediğim laf kalmamıştı ve şimdi aklıma geldikçe hala şaşırıyorum; demek ki herkesin başına gelebilirmiş... İlk şoku atlattıktan sonra gidip transfer desk'e danıştık; ilk uçak ertesi gün aynı saatte saat ondörtdeydi ve sadece doksan euro ceza ödeyerek biletimizi değiştirebilecektik. Fakat geçirilmesi gereken yirmi iki saat ve otuz küsür dakikanın her saniyesi kanıma dokunacaktı. Cezayı ödemeyi yarına bırakıp daha önce kalkan ucuz uçuşları araştırmaya karar verdik. Ayrıca geceyi hava alanında mı geçirecektik yoksa şehre geri dönüp bir otelde mi kalacaktık, buna da karar vermeliydik.

Ekibin en büyüğü olarak komutayı ele aldım. Doğru airport hotel'e gidip fiyat sorduk; ateş pahasıydı. Bu sırada Mithat abi'yi arayıp durum hakkında kısaca bilgi verip bize havaalanına yakın ucuz otel bulmasını rica ettim. Arkadaşların üçünü otelin lobisinde eşyalarla bırakıp eski vizelerimizle tekrar içeri girip giremeyeceğimizi veya yeni vize alıp alamayacağımızı öğrenmeye gittik. Evet; eğer eski vizelerimiz duruyorsa üzerinde değişiklik yaparak bizi tekrar ülkeye sokabiliyorlardı. Ama bazılarımız pasaportta değilde bir kağıtta basılı olan vizeyi kaybetmiş olduğundan yeni başvuruda bulunmamız gerekecekti ve bu da uzun sürecekti. Dolayısıyla hava alanında kalınacak, Mithat abinin henüz bulduğu kişi başı elli dolar'a kalabileceğimiz otelden faydalanılamayacaktı...
Arkadaşların yanına döndük, bu sırada onlar da oturmuş ucuz uçuşları araştırıyorlardı. Örneğin kişi başı yüz yirmi euro'yasabah beşte kalkıp yedide Sabiha Gökçen'e inecek olan bir uçak vardı ki tam bizlikti. Hemen isimleri doldurmaya başladık; farkettik ki bagaj için de para istiyorlar ve bu sayede bilet yüz elli euro'ya geliyor ama olsun yüz yirmiyi veren yüz elliyi de verir. İlk denediğimiz kredi kartı internetten alışverişe kapalıydı, ikincisi alışveriş için gerekli şifre, arkadaşın roaming'e kapalı olan cep telefonuna gönderiliyor olduğundan başarısızlıkla sonuçlandı, üçüncü ve dördüncü kartın limiti yetersizdi... Defalarca kez sayfa hatalı açıldığından tekrar tekrar en baştan başladığımız işlemler yüzünden vakit su gibi geçmiş akşam olmuştu. Bu sırada vakit geçtikçe bilet de pahalanıyor, ödememiz gereken para önce kişi başı yüz atmış sonra yüz seksen oluyordu. Akşam saat sekiz sularında vazgeçtik. Sadece dokuz on saat erken evde olmak için zaten fazladan vereceğimiz parayı iki katın çıkarmak anlamsız geliyordu. Hem zaten saatlerdir deniyor olduramıyorduk işte, şansımızı zorlamanın anlamı yoktu belki de.
Gece yarısına doğru arkadaşlardan biri evdekilerle görüşüp işlemi İstanbul'dan yaptırmayı denedi. Bu sıradada bilet biraz ucuzlamış. Ama onlar da sadece üç kişiye bilet alabilmiş, daha doğrusu rezerve ettirebilmişler. Yani bizim gidip terminal ikiden biletleri elden almamız gerekiyormuş. Tabi, ikinci terminale sadece bileti olan yolcuları otobüsle gönderiyorlarmış. Gece yarısını biraz geçe rzervasyon numarasını bildiğimiz biletlerin çıktısını alabilmek için havaalanının içinde bir oraya bir buraya koşuşmaya başladık ve bu olay sabahın üçüne kadar devam etti. Bu sırada diğer arkadaşlar ellerindeki kredi kartının limitini yükselttirerek diğer iki bileti almayı başarmışlar. Onları ikinci terminale doğru gitmek üzere otobüse bindirdik boynumuz bükük. Onlar gittikten hemen sonra biletleri son birkez almayı denedik ve sonunda başarılı olduk.
Uçağa bindiğimizde yorgunluktan geberiyordum ama sonunda bitmişti işte... Eve dönüyor olduğuma çok seviniyor, gözümde tüten aileme hediyeler almayı planlıyordum. İner inmez doğru duty-free alışverişine verdim kendimi, sevgili kızıma bir barbie oğluma hotwheels ve eşime de sevdiği içecek birşeyler aldım. Tabi eşim tarafından "almasaydın keşke, evde olunca içiliyor" kızım tarafından "ama bu barbie şarkı söylemiyor" ve oğlum tarafından da "ama bunun şöylesi, böylesi..." şeklinde eleştirildim. Yine yaranamadım anlayacağınız...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Bitti...(Fotoğraflar için Serhat Birinci'ye teşekkürler)

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [SeKiZiNCi GüN]

2011-04-22T20:58:00.001+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Dün gece gerçekten de harika bir final yaptık. Arkadaşların aldığı elekronikleri otele bırakıp üstümüzü değiştikten sonra (her yerimizden kum çıkıyordu ve açıkçası bir miktarını eve götüreceğim şimdiden belliydi) Irish Village'a aktık. Bu gece de üç bira içersem cebimde taşıdığım kuponu doldurmak suretiyle bir hediye kazanacaktım. Dolayısıyla ağır bir şeyler yemektense patates ile biraya eşlik etmeyi tercih ettim. Gerçekten de yaklaşık iki saat sonra çakır keyif bir halde siyah bir Guinness t-shirt'ü kazandım. Bu sırada müzik de harikaydı ve keyfimizi artırdı. İçmeye devam ettik ve bir süre sonra ciddi ciddi sarhoş olmuştuk.
Bizim zıpır arkadaş tuvalette üzerinde İstanbul t-shirt'üyle dolaşan bir Arap'la tanışmış masaya getiriyor; kafalar iyi, diller çözülmüş, başlıyoruz muhabbete. Amcam takılmış plak gibi aynı şeyleri söyleyip duruyor..."Your country very beautiful. Really. Very, very beautiful... But very expensive, very very expensive... Why? Very beatiful, but very very expensive... Why?" Adamın derdi ne acaba diye konuya konsantre oluyorum. "There are Russian Girls here, very beautiful, very fair price. But your country, very expensive..." Meğerse herifin derdi başkaymış... Artık kafayı nasıl bozduysa ülke ekonomisini fuhuş turizmiyle değerlendiriyor...

Her ne kadar gözümüzden uyku akıyor olsa da oradan kalkıp bir yerlere gitmeyi planladık. Rock Bottom diye bir bar varmış; arkadaşın tavladığı kızları kaybettiği yer, oraya gidelim dedik. Ama kapıdaki görevliler için ciddi bir kazanç kapısı olarak göründük sanırım zira bizi içeri sokmak için ciddi bir meblağ vermemizi talep ettiler. Tabiiki karşı çıktık; en azından üçte ikimiz bu parayı vereceğimize o tele geri dönmeyi düşündük ve öylede yaptık. Üçte birimiz ise eğlenmeye devam etti. Ertesi gün öğlen saatlerinde öğrenecektik ki içeride tanıştığı kızın evine gidip kızın erkek kardeşiyle sabaha kadar playstation oynamış arkadaş. Pek bir güldük tabi...
Sabah erken kalkıp fuar alanına giderek başladık güne; her ne kadar gümrük evrakları içinm yapabileceğimiz hiç bir şey olmadığını bilsek de gitmeden yapamadık işte. Bir kaç saat sonra biçare döndük otele; hala uyumakta olan arkadaşı güç bela uyandırıp oteli terk ettik. Mithat abi bizi hava alanına götürdü; bavulları teslim edip, pasaport kontrollerinden geçtik. Güvenlik kontrolünden geçer geçmez birlikte safari yaptığımız diğer şirketin elemanlarıyla karşılaştık. Birlikte turlamaya başladık...
O andan sonra birden bire canım çok sıkıldı çünkü sevgili eşimle görüşüp çocukların hastalandığını öğrendim. Deliler gibi özlemiştim zaten artık; bir an evvel yanlarında olabilmek için can atıyordum, bir de hasta olmalarına rağmen uzakta olup bir şey yapamam sinir ediyordu beni...
Uçağın kalkmasına daha yaklaşık iki saat vardı, uçuş yaklaşık dört saat sürecek, sonra da bir buçuk iki saatte de hava alanından eve... Dakikalar geçmek bilmiyordu; hava alanında dolanıp duruyor vakit geçiriyorduk. Bir yerde oturup bir şeyler yedik. Sonra kalkıp duty free gezdik. Bir de baktık ki uçağın kalkmasına onbeş dakika var...
"Yahu bavullarımız uçakta; o uçak bizsiz kalkamaz" yine de koşuyorduk. Koşup koşup varamıyorduk kapıya; ne kadar da uzaktaymışız meğer. Geldiğimizde bir de ne görelim: "Gate Closed". Yahu nasıl olur, o uçakta bizim bavullarımız var, bizi almadan nasıl?.. Sonunda bir kadın geliyor. Ma'am Please... Yalvarıyoruz. Olmaz diyor, "There are procedures" Bir ara kapıyı açıyor "Thank You" diye inliyoruz ama geçirmiyor bizi. O uçak sırf bizim bavullarımızı indirmek için kırk dakika rötar yapıyor, köprüden ayrılmayıp bekliyor ama bizi almayıp gidiyor sonunda. Yaklaşık bir saat boyunca boşu boşuna yalvarıyor, yakarıyor, kızıp bağırıyor, tehtidler savuruyoruz. Boşu boşuna... Uçak gidiyor ve ben evdeki hasta çocuklarıma kavuşabilmek için ne kadar süre daha geçmesi gerektiğini bilmiyordum...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [YeDiNCi GüN]

2011-04-21T20:31:00.002+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Harika bir şekilde uyandım. Derhal bavulu toparladım. Sadece bu son gün için lazım olanları bıraktım dışarıda. Bir de dönüş uçağında üstüme giyeceğim kıyafetleri seçip ayırdım. Yıllar vardır bu gibi uzun seyahatlaerde hep giyecek bir şeyim kalmaz ve paçoz bir şekilde binerim dönüş uçağına; bu sefer böyle olmayacaktı. Kılık kıyafet meselesini çok iyi idare etmiştim ve bayramlık misali sakladığım dönüş kıyafetlerim jilet gibi duruyordu hala... Bir yandan dün yapmamız gereken bütün işler bittiğinden kendimi boşlukta hissediyordum. Evimi, sevgili eşimi ve çocuklarımı özlemiştim artık. Şiddetle geri dönmek istiyordum. Bir yandan da yapmak isteyip de iş yüzünden yapamadıklarım için harika bir fırsattı bu son gün. Elektronik alışverişi, Dubai seyahatinin olmazsa olmazlarındandı. Ayrıca bugün kesinlikle çöl safarisi yapabilecektim zira kurallara uygun olarak akşamdan kalma değildim, yorgun değildim. Güçlü bir kahvaltı yapıp sonrasında öğlenleyin fazla bir şey yemezsem bütün ön hazırlıkları tamamlamış olacaktım. Kahvaltıda bomba gibiydim; hakkını verdim açık büfenin. Sonra fuar alanına gittik, biz iki kişi açıkta kalmış ekipmanı balonlu naylonla kaplarken üçüncümüz yine bize harika bir kıyak yapan Mithat abi ile birlikte tır parkına gidip geri zekalı şöförümüze eskortluk yaparak fuara getirdiler.

Adam sürekli problem; söyleyecekmişiz forklift getirip onu tırın üstüne çıkartacaklarmış ki o da ipleri çözüp brandaları açsın. Forkliftçiler olmaz diyor, zira forklift insan kaldırmak için değil fakat bizim şöförün istediği yapılacak, yoksa problem çıkartır. "Abi bir merdiven mi bulsak acaba". Yok olmaz, forkliftle olacak... Kırk, elli dakika sonra bir sepet uydurmuşlar forkliftin çatalına takılabilecek, getirip kaldırıyorlar paşayı. Bu işlemden sonra ekipmanları yüklememiz onbeş dakika sürüyor resmen; bu kadar kolay bir iş anlayacağınız. Ama sonra da brandaları kapatma krizi başlıyor. "Getirsinler sepeti yine kaldırsınlar beni" Adamlara yalvar yakar yine getirtiyoruz sepeti, bu sayede onbeş dakikalık iş kan ter içinde iki saat sürüyor...

İki saat üstünü bir iki saat daha harcıyor, amcamın sınırlardan geçebilmesi için sahip olması gereken evrakların kim tarafından hazırlanması gerektiğini tartışıyoruz. Sonuçsuz kalan tartışmadan sonra şoförden kurtuluyoruz, artık tek amacımız çöl safarisine katılmak.

Bir kaç telefon görüşmesinden sonra ayarlıyoruz. Amacımız altı saat boyunca çölde sürünmek yerine iki üç saatlik bir macera yaşamak. Arabalar altı kişilik olduğundan eğer altı kişi olup bir araba kapatırsak şoförün bize uyacağını öğreniyoruz. Biz üçüz, iki de bizimle seyahat eden diğer firma beş; dolayısıyla altıncı olarak kendisine çok şey borçlu olduğumuz Mithat abiyi çağırıyoruz.

Alıp bizi çöle götürüyorlar. Çöl, çok vahşi. Öyle ki anlatabileceğimi sanmıyorum. Ama içinde ilerledikçe anlıyorum insanoğlunun şehirde ne kadar lüks bir hayat yaşadığını. Bir yandan 4x4 ile tepelerden atladıkça basıyorum çığlığı, çok keyifli, çok heyecanlı gerçekten. Ama bir yandan da o filmlerdeki yürüyerek çöl geçen insanları düşünüyorum da tamamen imkansız geliyor. Beni bıraksınlar, şuradan şuraya gidemem, sürüm sürüm sürünürüm valla...

Bir süre sonra zevk çığlıkları yerini şikayetlere, sızlanmalara bıraktı; zira aramızda akşamdan kalma arkadaşlar vardı. Neyseki bir kaza olmadan şoföre durmasını söyledik de arkadaş da arabadan kendisini dışarı atıp temiz hava sayesinde ivedilikle kendisine geldi. Sanırım obaşlasaydı hepimiz sırayla devam ederdik çünkü. Sonra bizi kampa bıraktılar, orada önce su verip sonra kimbilir daha önce kimlerin giydiği kıyafetleri üzerimize geçirip fotoğrafımızı çekmek istediler. Deveye bindirdiler, hediyelik satıp bütün paramızı aldılar. Ben hiç birine katılmayıp hakkımı ATV sürmek için kullandım; gerçektende harikaydı...

Dönüş yolunda gerçektende yorulmuştuk. Ama dinlenmeye vakit yoktu. Önce elektronik alışverişi tamamlanacak sonra da eğlenmeye gidilecekti. Derhal daha önceden belirlenmiş mekanlara gittik. Sevgili eşimi arayıp ona bulduğum kameraların fiyatlarını sordum ve bu sayede Dubai'nin artık ucuz olmadığı hakkındaki söylentileri doğrulamış oldum. Günlerce dolaştıktan sonra hiçbir şey almayarak rekor kırdım resmen...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [ALTıNCı GüN]

2011-04-18T21:29:00.001+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Dün gece alkol almadan uyuduğumuz iyi oldu, zira bir günü daha baş ağrısı ile başlayarak geçirmek istemiyordum. Klasik portakal suyu ve ekmek kahvaltımdan sonra odada üstümü değişip tekrar aşağıya indiğimde arkadaşlarla karşılaştım. Atladık arabamıza, fuar alanına gittik. Sanki son gün biraz daha mı yoğundu? Hayır; ilk önce öyle sandık ama meğerse yoğunluğu yaratan fuara katılan şirketlerin can sıkıntısından birbirini gezmesiymiş. Karşı komşumuzgeldi ziyarete. Biz de onlara gittik. Sonra yandaki Çinli geldi. "Are you married?" diye sordu bana "Yes" diye cevap verdim. "Why? Our manager is very beautiful..." Nasıl ya? "She likes you very much..." İçimden "manyak mısınız kardeşim" diye geçirerek "Thank you" dedim. Zar zor savdım hatunu işte lokum mokum ikram ederek...

Akşam üstü iyice boşladık. Saat yedide bitecekti fuar ama saat beş gibi resimleri falan toplamaya başladık ufak ufak. Hatta saat altı buçuk civarı Pink Floyd'u taktım yeniden, konseri seyretmeye başladık. Bir yandan seyredip harika bir müzik dinlerken bir yandan da eşyaların hepsini toparladık göz açıp kapayana kadar. Gece için iki planımız vardı. Ya Irish Village'a akıp eğlenecektik ya da sports bar'a akıp eğlenecektik. Ama tam bütün işimizin bittiğini düşünürken ekipmanların hepsini saracak kadar balonlu naylonumuz olmadığını hatırladık. Tabi yaa! İlk gün bir kısmını kaybetmiştik. Doğal olarak önce balonlu naylon bulmak için bir nalbura gittik. Sağolsun Mithat abi bu kıyağı da yaptı bize; saatlerce trafikten şikayet etmeden nalbur nalbur dolaştı bizimle. Sonunda aradığımızı bulduğumuzda artık çok yorulmuştul ama yine de Mithat abinin önerdiği elektronik mağazasına gidip yarınki büyük alışveriş günü öncesi son kontrolleri yaptık. Birşeyler atıştırdıktan sonra uyku bastırınca dışarı çıkmayalım diye düşündük. Otele dönüp üstümüzü değiştikten sonra sports bar'a gitmeye karar verdik. Hem böylece erken yatabilecek (!?) ve ertesi gün erkenden eşyaları tır'a yükleme işini halledip sonra da çöl safarisi yapabilecektik...

Otele döner dönmez aslında bütün bunları yapamayacak kadar iradesiz bir ekip olduğumuzu bildiğimden arkadaşların "yarım saar içinde lobide buluşalım" önerilerini yarım ağızla onaylayıp kendimi sıcak su doldurduğum küvete attım. On dakika sonra öyle yumuşamıştım ki... Banyodan çıkınca hemen yatağa yattım ve resmen aşağıya inmedim diye arayan arkadaşların telefonuna uyanıp da cevap verdim. Açık söyleyeyim Dubai'ye geldiğimden beri verdiğim en akıllıca karardı diyebilirim. Ertesi sabaha kadar deliksiz uyudum...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [BeŞiNCi GüN]

2011-04-17T17:04:00.002+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Artık alıştım baş ağrısıyla uyanmaya Kalkıp duşumu aldım, aşağıya inip kahvaltımı ettim ve odaya geri dönüp takım elbisemi giydim. Tekrar aşağı indiğimde arkadaşlar da oradaydı. Pek güldük, bizden ayrılmış olan arkadaşımızın başına gelenlere; gözümüzden yaşlar geldi, hayır olsun... Sonra arabamıza binip fuarın yolunu tuttuk. Dün sakin geçmişti, bugün için yarın hareketli olur diyorlardı...
Sabah Tariq hıyarı yüzünde gülücüklerle geldi standa. Belli ki amacına ulaşmış, rahatlamış hayvan. Ama içki içmiyor ya, önemli olan o onun için... O açıdan bakınca ben de içki içebiliyorum. Benim için de önemli olan bu! Defoldu gitti öğlenden önce, dönüş uçağına yetişmek için erken çıktı.
Kahve üstüne kahve tükettik, bir baktık saat öğleni geçmiş ama hala bir hareket yok. Yarın, son gün acayip kalabalık olur diyor herkes. Çüş yani o saflık bir kere olur. Akşam üstüne kadar çok sakin geçti. Tek tesellimiz Tariq'ın patronu Burhan'ın acayip komik bir adam olmasıydı. Yetmiş küsür yaşında bir stand-up üstadı, yıktı geçirdi bizi bütün gün... Bir de Umman'dan, İran'dan, Pakistan'dan standdaki Türk bayrağını görüp "Erdoğan? Veri gut" demek için uğrayan, hatta Türk bayrağının önünde bizimle el sıkışarak resim çektirmek için duraklayan ziyaretçilerimiz oldu.

Dubai Energy and Water Association; DEWA, yani fuarı düzenleyen kurum bu akşam bir yemek verecekmiş. Davetiyeler dağıttılar. Gitmek lazım dedik. Enteresan bir şekilde yemek Hyaat'daymış. Dün gece tavladığı hatunları kaybedecek kadar çok sarhoş olan arkadaş direk otele gidip uyumayı tercih etti. Biz iki kişi yemeğe katıldık. Doğal olarak yemekte içki beklemiyorduk ama açıkçası yemek bile yoktu. Yaklaşık iki saat boyunca konuşmalar ve ana sponsorlara plaket verilmesinden sonra üç bin kişiyi açık büfeye davet ettiklerinde bir masadakilerden izin isteyip soluğu kapanmak üzere olan bir Mc. Donald's da aldık. Aksi taktirde sanıyorum bize gece üçten önce sıra gelmeyecekti ve aç bilaç bir gece daha üçe kadar ayakta kalamazdım. Hamburgerlerimizi yedikten sonra biraz yürümeye kalkıştık ama caddede hooker tacizine uğrayınca hemen bir taksiye attık kendimizi, yollandık otelimize. Sportsbar'a bir göz attık, yoksa bizimki uyuyacam diye bizi mi uyuttu, yoksa orada içiyor mu diye ama yoktu. Gerçekten de yorulmuş anlaşılan. Biz de odalarımıza çekilip zıbardık...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [DöRDüNCü GüN]

2011-04-15T22:00:00.001+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Berbat bir şekilde uyandığımı söylememe gerek yok herhalde. Üç gecedir üçte yatıp sabah yedide kalkıyor ve gün içinde deliler gibi yorulmuyormuş gibi bir de akşam alışverişe akıp üstüne yine içiyordum. Ama giderek alışmaya başlamıştım. Örneğin bu sabah kalktığımda herşeye lanet yağdırdıktan sonra bu gece ne olursa olsun erkenden zıbaracağıma söz vermedim. Nasıl olsa tutamayacaktım sözümü; hem bu gün KSA temsilcimiz geliyordu, onunla bir şeyler yapmak gerekebilirdi. Kahvaltı niyetine yuvarladığım bir kaç bardak yapay portakal suyundan sonra odaya çıkıp takım elbisemi giydim. Tekrar aşağı indiğimde arkadaşlar da hazırdı ve en önemlisi Mithat abi bugün otelden bizi alıp fuar alanına götürecekti; dolayısıyla garip taksicilerle garip muhabbetler yapmak zorunda kalmadan başladık güne. Yorucu bir gün olacak diye beklerken Dubai Emiri'nin büyük oğlunun fuarı açacağını, ondan sonrada şöyle bir tur atacağını öğrendik. Heyecanlanığımız kadar bir şey olmadı. Bir sürü pahalı telefonlu ve altın saatli entarili adam doluştu içeriye, kameralar falan, itiş kakış ilerlediler biz de uzaktan baktık... O heyecan geçtikten hemen sonra da Suudi Arabistan'daki temsilci firma'dan Tariq ile tanıştım. Kendisi felaket artistmiş onu söyleyeyim ilk olarak. Böyle havalarda bir çocuk. Sabah erken kalkmış, uçağa binmek için o yüzden pek yorgunmuş falan öğleni biraz geçince "ben gidip dinleneyim" dedi. Akşam saat ondan sonra Hyaat Regency'de olacakmış zira Dubai'deki en güzel Ruslar oraya takılıyormuş "sizi de belerim dedi. Lavuğa bak sen! Paşa geceye enerji stoklamak için güzellik uykusu planlıyor... Herif gider gitmez arkasından ağız dolusu küfürü basıp akşamki planları hakkında beddua ettik.

Akşam Mithat abi bizi aldı ve gezdirmeye götürdü. Dubai Mall'a gittik. Alışveriş merkezinde akvaryumu gezip Bir şeyler atıştırdıktan sonra dışarı çıkıp Burj Al Khalifa'ya aşağıdan baktık. Çünkü çıkmak için üç gün öncesinden rezervasyon yaptırmamız gerekiyormuş, ama aşağıdan da bir hayli etkileyici bir görüntüsü vardı. Sonra harika bir su ve müzik gösterisi izledik. Akşam serinliğinde şöyle biraz yürüdük ve sonunda ettiğimiz beddualar işe yaramış olacak ki Tariq aradı. Haydi, gelmiyor muymuşuz? "Yok" dedik, "biz nezih nezih Irish Village'a gideceğiz, istiyorsan sen gel". Utandı herhalde çıktı, geldi. Çok canı sıkıldı tabi; çünkü biz bira içtik ama o içmedi müslüman olduğundan dolayı... Biz çok eğlendik ama; canlı müzik yapan gitaristin hemen önündeki masada oturup, bütün şarkılara eşlik ederek bir sürü bira içtik. Hatta programı bitince adamı muhabbet etmek için çağırdık ama başka bir masadan ablalar çağırınca herif sattı. Mecburen amcam için söylediğimiz birayı da ben içtim. Böylece ilk geldiğimiz gece aldığım üç Guiness'in üstüne bu gece de dört tane içince kazanmayı hedeflediğim t-shirt için sadece üç tane kalmış oldu. Bu arada arkadaşlardan birini de bizim gitaristle beraber ablaların masasına kaptırdık. Biz uslu iki kişi derhal otele döndük zira saat üç olmak üzereydi. Ertesi sabah öğrendim ki hep birlikte Rock Bottom diye bir bara gitmişler, iğne atsan yere düşmez tam bir parti mekanıymış, bizim arkadaş içki almak için kızların yanından ayrılmış ve bir daha da bulamamış...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [üÇüNCü GüN]

2011-04-14T21:40:00.000+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Saat çaldığında hayattan ve kendimden nefret ediyordum. Daha çok erkendi ama öyle sözleşmiştik; erkenden kalkıp hemen fuar hazırlıklarını bitirecek ve öğlenden sonra çöl safarisi yapacaktık. Derhal duşa girip ayılmaya çalıştım. Üstüme birşeyler geçirip kahvaltıya indim. Arkadaşlar yoktu ama benimde bir şey yiyecek halim yoktu zaten. Resepsiyona arkadaşlarımın kaldığı oda numarasını sorup öğreneyim de sonra da onları arayayım diye düşündüm. Bu arada o kadar uykusuzdum ki düşünüp plan yapabiliyor olmama bile sükrediyordum. Defalarca kez tekrarlayarak adamların ismini söyledim resepsiyondaki hintli hatuna; o da bana bir şey dedi. Ne; "pardon?", "dridablan", "what?", "dridablan", yaa nasıl yaa? nece söylüyor. "excuse me. I can't understand. can you repeat" hatun bir offf çekiyor ve "dri-dabl-van" diye heceliyor. "Haaa! Three Double One yani "three-one-one" eh ama be ebeninki yani... Hemen aradım ve karşıma çıkan ses o kadar enerjikti ki halimden utandım. "Alo? Alp Bey, aşağıdamısınız? Okey, biz de beş dakikaya kadar iniyoruz" Verdim kendimi yine yapay portakal suyuna, içimdeki ateşi söndürmeye çalıştım, biraz da ekmek kemirdim. Baktım arkadaşlar hala yok. Lobideki rahat koltuklarda biraz oturup onlar gelene kadar kestireyim diye düşündüm.

Kendime güzel rahat bir tek kişilik koltuk seçtim ve yaklaşık kırkbeş dakika kadar uyudum. Sonradan öğrendim ki telefonu açan arkadaş, üniversite yıllarında akşam aleme akıp sabah derslerine girmediği zamanlar babası tarafından telefonla taciz edildiğinden geliştirmiş bu kabiliyeti; o kadar enerjik konuşabiliyor ki saatler önce uyandığına ve gayet ayık, dinç ve birazdan dışarı çıkacak izlenimi yaratabiliyor. Ama telefonu kapatır kapatmaz tekrar sızıyor ve bilinci sıfırlıyor. Netekim ulan n'oldu bu çocuklara düşüncesiyle yaklaşık bir sat sonra yine aradığımda yine aynı şeyleri söylüyor. "Alo? Alp Bey, aşağıdamısınız? Okey, biz de beş dakikaya kadar iniyoruz..." Sktr lan yemezler artık, bir saattir aşağıda sizi bekliyorum. "okey, okey hemen geliyoruz". Geldiklerinde öğlen olmak üzereydi ve ben iki kere daha en az yarım saat kestirdim. Böylece öğleden sonra çöl safarisi planı hayal olmuştu tabi. Yanlız fuar alanına gidince kafam çok iyi çalışmaya başladı ve standa astığımız televizyon ve ona bağladığımız dvd player'da oynatmak için bir konser dvd'si almaya karar verdim. Taksiye atlayıp en yakın alışveriş merkezinden tabiki Pulse konserinin dvd'sini aldım ve süper keyifli çalıştık. Her şey tam istediğimiz gibi olmadı ama yine de sorun etmeyecek kadar keyifliydik. Ertesi gün açılacak fuar için hazırdık artık.

Akşam yine elektronik peşinde koşmaya karar verdiğimizden otelde üstümüzü değiştirip derhal dışarı çıktık. Otelin önünden bindiğimiz taksinin şöförü de garip çıktı. Deira'ya gidelim dedik. "Why?" dedi. Sanane ulan. "We will do some shopping" dedik. Yok oraya gitmeyin burada kocaman bir yer var hem açık alan sizi oraya götüreyim diye başladı ısrarla. Arkadaşlar sigara içtiğinden açık alan daha iti olur diye düşününce peki dedik hadi. Bizi "Al Karama" diye bir yere götürdü. Yolda muhabbet tabi; "where are you from", "Haaa! Turkey, Erdogan? Very good"... Tutturdu bir de "I'm not Arab, I don't like Arab" meğerse Pakistanlıymış işte "we'r brothers" falan diye ayrıldık bir de bakık ki çakma dansöz kıyafetlerinin satıldığı çok salak bir yere gelmişiz... Açız bir yandan da, bulduğumuz ilk Burger King'de bir şeyler atıştırıp döndük otele.

"Birer bira içelim de sonra yatar uyuruz" diyince Sports bar'a girdik yine. Herhalde saat üçe kadar orada oturup içtiğimizi söylememe gerek yok. Zira sanırım "birer bira içelim" dediğimizde birbirimize şifreli bir şekilde "gelin şurada oturup sabahlara kadar içelim" diyormuşuz aslında...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [iKiNCi GüN]

2011-04-13T21:45:00.001+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Ertesi sabah fuar alanına gitmek için erken bir saatte kalktığımda akşamdan kalma suratım, açmakta zorlandığım gözlerim ve hayatından memnun olmayan ağız ifadem sebebiyle gayet mendebur görünmekteydim. Neyse, kahvaltıda peşpeşe içilen küçücük bardaklardaki yapay portakal suyunu müteakiben bir taksiye atlayıp fuar alanına ulaştık. Fakat içeriye giremiyoruz! Girmek için hangi kapıya yeltensek bir görevli bize sağ ve sol elinin baş ve işaret parmaklarını uygun bir şekilde büküp göğsünün üstünde bir dikdörtgen şekli yaparak "pas?" diyor. Birkaç kere bunu yaşayınca anladık ki giriş kartı soruyor. Ama bize içeri girince kartlarınızı alırsınız demişlerdi... Başlıyoruz adamlara sıznlanmaya: "we are exhibitors" diyoruz adam "pas?" diyor. "where can we get" diyoruz eliyle öylesine bir yeri gösterip "deer" diyor. "there; where?" diye ısrar ediyoruz, "menentırınz" diyor. Haaa! "Men Entrance"... Başlıyoruz trade center'ı tavaf etmek suretiyle man entrance aramaya. Hava gittikçe ısınıyor ve her ne kadar şehir görünümü verilmiş olsa da çölde olduğumuzu hatırlıyoruz. Çok uzun sürüyor bu yürüyüş. Öyle ki dilimiz damağımız yapışıyor birbirine, ileride gördüğümüz kapıları açık olan giriş kapısının serap olup olmadığından şüphe ediyoruz. Sonunda içeri girdiğimizde aslında giriş kapısının bizim ulaşmak istediğimiz noktaya en uzak köşede olduğunu anlıyor bu sefer içeriden gerisin geri yürüyoruz. İşte tam bu sırada yurt dışına çıkan her Türk'ün başına gelen "nasıl olsa kimse anlamıyor" yaklaşımıyla yüksek sesle küfürlü konuşma hastalığına yakalanıyoruz. Fuar alanına geldiğimizde ayaklarımızı hissetmiyoruz artık.

Geldiğimizde ilk farkettiğimiz şey; fuar ekipmanlarını fuara getirmesi gereken tır şöförünün bir tır parkında yatıyor olduğuydu. Amcamla yaptığımız telefon görüşmesine göre tırı gümrükleyip boşaltacak olan firmanın kendisine birini gönderip oradan aldıracağıydı. Fakat bahsi geçen firmaya bunu sorduğumuzda böyle bir şey olmadığını öğrendik. Sağolsun Mithat abi'ye telefon edince kendisi hızır gibi yetişip bizi alıp tır parkına götürdü; gerizekalı şöförü parkın içinde yaklaşık yarım saat aradıktan sonra bulduk ve bu sırada kamyonlar için trafiğe çıkma yasağı başladığından parktan çıkartamadık. Geri dönüp önümüze gelen herkese yalvarmak suretiyle sonunda tırı parktan çıkarıp kendisine eskortluk yaparak fuar alanına getirebilecek birini bulduk. Bu sırada bütün firmalar eskort falan olmadan fuar alanına ulaşmış olan tırlarından ekimanlarını boşaltıyor ve biz ilk günümüzü yok yere boş geçiriyorduk. Böyle bir gerizekalılıkla karşılaşabileceğimizi bilseydik o kadar erken kalkmaz uykumuzu alır ağız dolusu küfür edebilmek için bedenlerimizi iyice bir dinlendirmiş olurduk ama değil mi? Neyseki öğlen üç gibi trafik yasağı iki saatliğine kalktı da bizim gerizekalıyı getirebildik. İki saat gibi kısa bir sürede tırı boşalttık. "Tamam usta, sen şimdi git fuarın bittiği gün gelirsin" dedik, amcam "beni geri götürün" diyor. Niye? Yolu nasıl bulacakmış! Ulan daha yeni gelmedin mi o yolu? Nasıl şöförsün sen? Zaten yorgunum... Allem ettik, kallem ettik herifiyanlız başına gitmeye ikna ettik. Sonra aradık kaybolmuş, yolu zor bulmuş. Tekrar gelmesi gereken gün adam göndermezsek gelmezmiş.Tam çattık anlayacağınız. Yani ben de yön bulmak konusunda pek iyi değilimdir ama bu ebepten ötürü tır şöförlüğü de yapmıyorum.

Yorgunluk, morgunluk demedik hemen kendimizi elektronik alışverişi için sokaklara attık. Benim daha önce 2003 deki ziyaretimden bildiğim Deira City Center'a gidip elektronik baktık biraz. Oradan çıkınca "madem buraya kadar gelmişiz Irish Village'a götüreyim sizi arkadaşlar" dedim. Mekan tahmin edeceğiniz üzere harika bir pub. Özellikle bütün gün İngilizce'nin belini kıran bir sürü Hintli ile muhatab olduktan sonra ilaç gibi gelen bir yer. Eğlenme isteğimiz yorgunluğumuz tarafından bastırılıyor, yarın bütün gün yapmamız gerekenleri düşündüğümüzden gölgeleniyordu. Dolayısıyla geceyarısı olur olmaz masadan kalktık. Dönüş yolunda yarın çok erken kalkıp öğleye kadar bütün işi bitirip sonrasında çöl safarisine katılsak diye konuştuk. Otele gelince lobiden bir tur organizatörünü arayıp yaklaşık yarım saat konuştuktan sonra nasıl olduysa kafamız doğru çalıştı ve kararı yarına bırakmaya karar verdik. "Son bir bira mı içsek" deyip sports bar'a girdik ve yine saat üçe kadar oradaydık. Arkadaşlar orada tanıştığımız adamlarla içkisine bilardo oynamaya başladılar. Birinde tam yenecekken son topa gereksiz hızlı vurmak suretiyle sonrea da yenilen pehlivan güreşe doymazmış kabilinden ikinci kez oynayarak iki kez yenildiler. Bense yine hiç tanımadığım bir adamla saatlerce Dubai'den nasıl olurda bir motorsiklet alır ve vergi ödemeden Türkiye'ye sokarım diye konuştum. Saat sabah üç olunca yine barı terkedip odalarımıza çıktık. Derhal yatıp zıbardım.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

DuBai! SeNi YeNiCeM ULeN!... [iLK GüN]

2011-04-12T21:22:00.001+03:00

Görsünler bakiim. Sen mi büyüksün, yoksa ben mi?

Efendim, Mart ayının başlarında sekiz günlüğüne Dubai'ye gittim. Şirketim bir fuar'a katılmıştı, şirketi temsilen orada bulundum, fuar sadece üç gün sürdü ama fuarın açılış hazırlıkları, toplanma falan derken evden sekiz gün uzak kaldım. Şirketimi ve ülkemi layığıyla temsil ettim ama pek yoruldum. O kadar çok yoruldum ki başımdan geçenleri düşünmek bile beni tekrardan yoruyor. Olanları değerlendirip anlatmaya başlayabilmek için bir hayli zaman geçmesi gerekti...

İlk gün geç saatlerde bir hayli çok içmiş olarak indik uçaktan. Beleş ya illa suyunu çıkaracağız; servis yapan hostes son siparişimizde artık gülümsemesini iyiden iyiye yitirdi ve getirdiği küçük votka şişelerini kafamıza atarcasına verirken "birazdan iniyoruz" uyarısını da yaptı. Ama ne yalan söyliyeyim yol boyunca içtiğim bloody maryler ve seyrettiğim mükemmel komedi dizileri sayesinde çok keyifli indim uçaktan.

Retinamızı taratıp vizemize giriş damgamızı vurdurduktan sonra çıktık ve Mithat abi karşıladı bizi. Mithat abi anlaştığımız seyahat acentasının hava alanı-otel-hava alanı ve otel-fuar alanı-otel transferlerini yapan kişisi. Aslen Hatay'lı ama Dubai'de çalışan Arapça bilen Türk. Belki ilk tanıştığımız anda daha mesafeli durmak anlamlı olabilirdi ama içkinin de etkisiyle öyle hızlı kaynaştık ki adam birden Mithat abi oldu bizim için. Yabancı memlekette Türk bulmuş olduğumuzdan (sanki pek zormuş gibi) kendini şanslı adleden insanlardan olduk. Neşeli ve kısa bir seyahat sonrası otelimize ulaştık. Ben grubun yaşlısı olarak tek başıma kalıyordum, iki genç arkadaş ise birlikte, çift kişilik odada yatacaklardı. Biz check-in yaparken Mithat abi en zıpırımız olan elemanı çözmüş olacak ki otelin lobisinden girilebilen bütün barlara soktu kendisini. Sonra kendisinden öğrendiğimiz kadarıyla birinde striptiz yapılıyormuş, diğerinde kapı direkt olarak sahneye açıldığından heyecanlanan arkadaş derhal geri kaçmış, içeride ne olduğunu tam anlamamış. Mithat abi sağolsun bir ara resepriyona odalara bayan getirip getiremeyeceğimizi de sormuş ve sorun etmeyeceklerini öğrenmiş. Bir yandan bu olanlara gülüyor bir yandan da "ulan nereye geldik" diye geçiriyorum içimden. Belli ki eğlenceli ve rahat görünümümüzü yanlış yorumladı. Neyseki değişen yüz ifademizden hemen çözdü bizi (ya da top falan olduğumuzu yorumladı; zaten cimrilik yapmışız iki herif aynı odada kalıyor...) zira "abi yakında nereler var, nereye gidebiliriz" sorumuzu "buradan çıkın sol sol yapın çok nezih bir bar var" şeklinde cevapladı.

Odalarımıza yerleştik. Eğlence isteğimiz törpülenmemiş olacak ki odaya çıkmadan önce on dakika sonra lobide buluşup şu nezih barı bir görelim kararı aldık. Gerçekten de on dakika sonra hepimiz aşağıdaydık. Fakat sol sol yapınca karanlık bir otopark çıktı ki karşımıza daha fazla ilerlemek yemedi. Ama uçaktaki içki sebebiyle karınlar acıkmış tabi. Otelin içindeki sportsbarda patates-bira yaptık. Biralar uçaktaki voktalara cila etkisi yapınca birer tane daha, birer tane daha, saati üç yaptıktan sonra zıbarıp yattık.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Devam edecek...

SCREAM FOR ME iSTANBUL...

2011-04-10T09:22:00.000+03:00

Son albümleri The Final Frontier çıktığından beri internette o kadar çok Iron Maiden İstanbul konseri geyiği var ki. Önce 26 Haziran diye bir tarih uyduruldu. Resmi sitedeki tur takvimine baktığımda 25'inde Imola, İtalya'da 27'sinde ise Paris, Fransa'da olacak grubun bu iki konser arası öpsen İstanbula gelmeyeceği çok aşikardı.

Sonra 17 Haziran diye söylentiler çıktı ama o tarihte de Atina, Yunanistan konseri vardı. Demek ki İnternet aleminde böyle aslı astarı olmayan spekülasyonlar yaratmaktan hoşlanan bir takım insanlar vardı. Ben de özellikle bazı sosyal sitelerde pek aktif olan bazı arkadaşlara Haziranın her günü için ayrı bir söylenti uydurun bakalım n'olacak dedim.

Yaptılar. Pek de keyifli oldu:

"Janick Gers, Galatasaray'ın Aslantepedeki na-mağlup hakimiyetini sona erdiği Fenerbahçe maçını takiben maçı seyrettiği pubdan ayrılırken kendisine soru yönelten gazetecilere şöyle dedi "Aslında Avrupada futbol konuşulurken Türkiye dendi mi Galatasaray'ın anımsanması beni içten içe deli ederdi. Sonuçta ben de Fener'in Cimbom'dan daha büyük bir takım olduğunu yıllardır biliyordum. Bruce'la da konuştuk bu sene mutlaka Aslantepe stadında bir konser vereceğiz. Sahneye Fenerbahçe formasıyla çıkmayı planlıyorum. Tahminimce konser 12 veya 13 Haziranda olur..."

"Steve Harris" marketten aldığı Carlsberg'lerin arasına karışmış Efes Pilsen'in tadına bakınca çok etkilenmiş. "Ulan senelerdir bu Carlsberg'e boşu boşuna çok para vermişiz. Efes aynı malı daha ucuza veriyormuş, gıcığım bundan sonra Danimarkaya ve Danimarkalılara" demiş ve Roskilde, Danimarka konserini iptal edip İstanbul'a geleceklerini açıklamış; Dev konser 30 Haziranda İnönü Stadında..."

Sonra bu sonisphere haberi çıktı. Önce kıllandım. Her ne kadar haber cıvık bir tarzda verilmemiş olsa da ulan bu da mı geyik diye uzun süre kıllandım. Ama Iron Maiden'ın resmi sitesinde konser tarihi yayınlandı; 19 Haziran Pazar. Artık inanıyorum. Detaylı bilgiye buradan, şuradan ve oradan ulaşabilirsiniz.

Hayallerimde böyle Live After Death gibisinden bir konser vardı. Biliyorum burası Türkiye ama ne bileyim sene de olmuş 2011 artık her şey daha kolay. Şöyle dev bir stadyum konseri, mükemmel sahne şovları falan... Maalesef mekan Küçükçiftlik park ve konser saati 12:30. Iron Maiden ile birlikte Slipknot, Alice Cooper, In Flames and Mastodon'da var konserde. Bir şey anlayabilecek miyiz bilemiyorum. Ama Bruce Dickenson'lı Iron Maiden buraya kadar gelmiş, mutlaka gitmek lazım. Yaşlanınca toruna torbaya anlatırız artık...

GöZe KuLaĞa YaRaSıN BaKiiM: YıL 2 / SaYı 5

2011-04-04T23:26:00.012+03:00

- - - WHITESNAKE - - -

29 Mart 2011 tarihinde Whitesnake yeni bir albüm çıkardı. Frontiers Records etiketli albümün ismi Forevermore. Yaklaşık üç sene önce 22 Nisan 2008'de yani 1998'deki son stüdyo albümü çalışmasından on sene sonra grubun kuruluşunun otuzuncu yılında "Good to be Bad" isimli bir double-albüm (bir cd dolusu yeni şarkı ikinci bir cd dolusu eski şarkının yeni yorumuyla ile desteklenmiş dönüş albümü) ile geri dönüş yapmıştı. O albümde de bildiğimiz Whitesnake orjinal kadrosundan sadece David Coverdale vardı. Zaten Coverdale bu yeni kadroyu 2005'de oluşturmaya başlamış önce In the Shadow of the Blues isimli live albümü yapmıştı. O zaman gruba aldığı lead gitarist Doug Aldrich ve gitarist Reb Beach artık yeni kadronun gediklilerinden. Davulcu Brian Tichy ve basçı Michael Delvin ise gruba bu albümde katılmışlar. Bir önceki albüm grubun aktif elemanı olan klavyeci Timothy Drury bu albümde misafir sanatçı; sadece bir kaç şarkıda var çünkü bu sefer gitarları daha ön plana çıkarmışlar. 1951 doğumlu olan David Coverdale'in sesinde sanki biraz pütürlenmiş mi? Adam altmış yaşında be insaf et. Özellikle slow ritimde giden bölümlerde ve kendi sesinin daha yatkın olduğu aralıkta o eşsiz yorumu hala aynı zevki veriyor, sadece çok tizlere çıktığında farkediliyor ihtiyarladığı ki o da olmasa albümün 2011 yapımı olduğu anlaşılmayacak. David Coverdale kadar diğer elemanlar da tam anlamıyla Whitesnake elemanı olmuşlar. Çok benimsemişler müzik tarzını. Öyle ki Aldrich son iki albümdeki bütün şarkıların bestecisi. Çoğu şarkı, o zamanında çok beğenerek dinlediğimiz şimdi çalsa o zamanlardaki coşkuyla eşlik edeceğimiz bir çok şarkı kadar güzel...

İşte albümün ilk single'ına çekilmiş videosu: Karşınızda 2011 Forevermore albümünden Love Will Set You Free ile Whitesnake.

Pıt Pıt Yağ Olsun

Görüleceği gibi David Coverdale babada yanaklar falan çökmüş ama karizma yerinde. Masadaki Whitesnake markalı şarap şişeleri olgunluğun verdiği tattan dem vuruyor olsa gerek... Videodaki genç ve güzel hatun eski Whitesnake kliplerini hatırlatıyor. Ama sanki bu Coverdale'in yanında anti-aging krem reklamına çıkan şu hatunlardan birini görsek daha iyi, daha yakışıklı olur. Niye bu konuda "gerekirse viagraya başvururuz" inadı yapılmış anlayamadım. Masadaki şarap olayını hiçe sayan bir hareket olmuş...

Seneler sonra bildiğimiz glam rock, bildiğimiz Whitesnake. Yalan haber değilse, çeşitli internet kaynağından okuduğum kadarıyla 10 Temmuz 2011'de İstanbul'da konser vereceklermiş. Sekizinde ise Bon Jovi konseri var... İnsan ister istemez dokuzunda ne var acaba diye düşünüyor.

Albüm “Steal Your Heart Away” isimli güçlü ritimli tam bir glam rock parçasıyla başlıyor. Slide gitarı harmonika soloları ve Coverdale'in bildik harika yorumu izliyor. Gazlı bir "I want it all, I want it now" bölümü harika gitar köprülemeleriyle devam ediyor... Albümde "All Out of Luck", "Tell Me How" ve "Love and Treat me Right" gibi geçmişi çok fazla anımsatan şarkılar çoğunlukta. "Easier Said and Done" eskilerden "Here I Go Again" şarkısını aratmasın diye yapılmış belli. "One Of These Days" yine akustik orta tempolu güzel, yabancı olmadığımız bir şarkı.

Şimdi de karşınızda albümle aynı ismi taşıyan aynı zamanda albümü kapatan powerballad. Uzun bir akustik vokal girişinden sonra aslen Kashmir ve Perfect Strangers'ın karışımı güçlü bir bölüm...

Top Top Et Olsun...

Whitesnake eskiden de öyle bayıla bayıla takip ettiğim bir grup değildi açıkçası. Dolayısıyla şimdi de beni esas etkileyen otuz sene sonrasında aynı müziğin devam ettirilmesi oldu. Üzgünüm ama bu albüm sene başından beri beklediğim albümlerden biri değil. Benim o meşhur 2011'de ÇıKMıŞ en MüKeMMeL ALBüMLeR listeme giremedi...

BaBa OĞuL KeYiF ÇaTTıK

2011-04-03T22:53:00.002+03:00

Bugün sevgili oğlum ile birlikte mükemmel bir gün geçirdik. Öğlen teyzeye gitmesi gereken sevgili eşim ve kızımı Koşuyolu'na bıraktık. Dün geceden planladığımız üzere onlardan ayrılır ayrılmaz Kadıköy'e gidecektik ama önce bizimle birlikte olan annemi ananeme bırakmamız gerekiyordu. Alkım'a yalvara yalvara ananemi beş dakika görmek için izin istedim ama ancak beş saniyecik izin kopartabildim. Resmen kapıdan öpüp ayrıldık Alkımcığımın aceleciliği yüzünden.

Kadıköy'e gelince ilk iş olarak alkım'a uğradık ve hem Alkım'a hem de bana kitap aldık. Normalde internetten ısmarlıyorum kitapları; böylece hem daha uygun hem de daha kolay oluyor çünkü. Yani kitapçıya gidip bir torba dolusu kitabı taşımak da işime gelmiyor, o taşıdığım torba dolusu kitaba yaklaşık %25 daha fazla para vermek de... Ama kitapçıya gitmek de çok hoşuma gidiyor doğrusu. Alkım çok küçükkenden beri birlikte gider hep kitaplara bakarız. Bakıp bakıp çıkmamız Alkım'ın gelişimi için doğru olmaz düşüncesiyle de mutlaka bir kitap olsun alırız hep.

Bu sabah olması gerekenden erken uyanınca son birkaç gündür okuduğum ve çok beğendiğim Leviathan'ı bitirdim ve aniden kitapsız kaldım. Yani evet, evde kitaplar vardı ama hepsi de sevgili eşimin isteğiyle alınmış doğal olarak önce onun okuması gereken kitaplardı. Zaten Leviathan da sanırım onun kitabıydı çünkü ben seçip almamıştım onu. Okurken de beğenince hem sevgili eşimin seçimiyle gurur duymuş hem de ben neden bilmiyoum bunu diye düşünmüştüm. Kitap bitince Paul Auster'ın diğer kitapları adlı sayfalara da göz gezdirdim ve yeni bir kitabını almak arzusuyla kitapçıya gitmeye karar aldım. Aksi taktirde bir hafta, belki de on gün gibi bir süre daha kitapsız kalacaktım... Çünkü oluşturmakta olduğum yeni sipariş listemin olgunlaşması için bir süre daha geçmesi gerekiyordu. Bir de teslim süresini katarsak...

Kitapçıya girer girmez ben kendime sabah kahvaltıdan itibaren sevgili eşime sorup da maalesef evden ayrılma hazırlıklarının sancılı dönemini yaşadığı için doğru düzgün cevap alamadığım Yükseklik Korkusu'nu aldım. Sonra birlikte doya doya gezdik ve sonunda Alkım'a da 4 al 3 öde serisinden masal kitapları seçtik. Ne yani? Zaten indirimsiz almışız kitapları; bir iki lira olsun ucuz olsun diye düşünmeyelim mi yani?

Sonra acıkan karnımızı doyurmak için Ekspress İnegöl Köftecisi'ne gittik ve birer köfte ile piyaz yedik. Alkım yemeğini bitirsin diye beklerken aldığım kitabın paketini açtım ve içine şöyle bir göz attım:

"Su üzerinde yürümeyi öğrendiğimde oniki yaşındaydım. Bu numarayı bir gecede öğrendiğimi iddia etmeyeceğim, siyah elbiseli bir adam öğretti herşeyi. Yehudi Usta..."

Olamaz! Ben bu kitabı okumuşum. Peki niye hatırlamıyorum? Bir de ben neden daha önce Auster okumamışım diye düşünüyordum, okumuşum da hatırlamıyormuşum meğerse. İsmi yabancı gelmiyor hatta bu giriş cümlelerini okuduğum anda bir anda kitaptaki herşeyi hatırladım ama ne zaman kimden alıp nerede okuduğumu bilmiyorum resmen. Yaşlanıyorum galiba. Zaten sabahları da çok erken uyanıyorum...Öff yani! Hemen kitapçıya geri döndüm. Paketi açmış olmama rağmen problem çıkartmadan değişikliği yapan ve onun yerine yine Paul Auster'dan "Görünmeyen", adlı kitabı almama izin veren alkım çalışanlarına müteşekkirim. Yoksa zaten okumuş olduğum bir kitabı hem de etiket fiyatına alıp eve kadar taşımış olacaktım :)

Yeni kitabı da açıp içine şöyle bir göz gezdirdikten ve daha önce okumamış olduğumdan emin olup içimi rahat ettirdikten sonra artık sabırsızlanmaya başlamış olan sevgili oğlumla birlikte arabamıza atlayıp sabah karar aldığımız filme gitmek üzere yola çıktık.

Seçtiğimiz film harika bir animasyondu; Sevimli Hayvanlar. Aldık patlamış mısırımızı ve suyumuzu, kurulduk koltuktara. Benim için özel bir film oldu; ilk kez 3D bir film izledim bugün. Daha önce annesiyle üç boyut film izlemiş olan oğlumun ukalalıklarına maruz kaldım. Gerçekten çok etkilendim. İlk bir kaç dakika resmen büyülendim ve teknolojinin geldiği seviyeye hayran kaldım. Ayrıca hafta içi şirketcek Odayeri Çöp Tesisine yaptığımız teknik gezide öğrendiklerim sebebiyle nefret ettiğim insanoğlunun doğayı nasıl katlettiğini anlatan mükemmel bir film olması sebebiyle de çok beğendim.

Bu arada hafta içi duyduklarımı sizlerle paylaşayım: İstanbul'da hergün 14 bin ton çöp toplanıyor ve tesislere getiriliyor. Odayeri tesisine 9 bin ton Kömürcüoda tesisine ise 5 bin ton taşınıyor. Odayeri tesisi 1996 yılından beri faaliyette ve gelen 9 bin tonun bin tonu kompost ve geri dönüşüm tesisinde işlenip satılıyor. Geri kalanı ise araziye yayılıyor. Yaklaşık doksan hektar arazi onbeş senede tüketilmiş; yani yaklaşık yüz metre yüksekliğe kadar doldurulmuş. Yanlış hesaplamadıysam doksan milyon metreküp sayın seyirciler... Zalimsin insanoğlu! Sana söyleyebileceğim tek şey var artık: OHaNNeSBuRG!

Eve dönerken canışım bana şöyle dedi: "Bugün mükemmelden de güzeldi." Bunu duymak beni o kadar mutlu etti ki tarif edemem...

YaSaK MaSaK TaKMıYoRuZ

2011-03-03T21:28:00.002+02:00

ACıMADı Kiii, ACıMADı Kiii !..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ALKA SELTZER

2011-02-19T11:57:00.003+02:00

Niye uyandım ki? Çok uykum var aslında. Dilim ve damağım kurumuş, birbirine yapışmışlar gerçekten de. Yani o laf bir kalıptan ibaret değilmiş. Kalkıp, bir su içip yatayım tekrar diye düşündüm ama su içme düşüncesi bile miğdemi bulandırdı. Kapattım gözlerimi sıkıca; ama başımın ağrısı yüzünden bir türlü uykuya dalamıyorum. Tek gözümü açıp saate baktım; kalkmam gereken zamana daha bir saat var. En sevmediğim şey de bu: Zaten geç yatmışım, uyuyabileceğim azıcık zamanı da böyle zamansız uyanıp sonra da tekrar uyumak için vakit kaybederek geçirmekten nefret ediyorum. Canım sıkılıyor. Bir öf çekerek dönüyorum yatakta, oluşan sarsıntı başımı daha da ağrıtıyor. Sanki beynim büzüşmüş de ben sağdan sola dönünce kafatasımın iç çeperlerine çarpıyor. Alkol vücutdaki suyu yok ediyor ya, beyin de büşüşüyor herhalde diye düşünüyorum. Yoksa tam tersi mi? Yani beyin büzüşmüyor da şişiyor, kafatasının içinde sıkışıyor da o yüzden mi başım ağrıyor? Ne saçma sapan şeyler düşünüyorum böyle. Ve uykum da tamamen kaçıyor böylece. Bir öf daha çekip öteki tarafa dönüyorum tekrar. Başım, başım off...

Derken sevgili eşim elinde yarım bardak su içinde eriyen alkaseltzerlerle bir güneş gibi doğuyor günüme. "Yaşlanmışsın" diyor halime bakıp. Haklı; dün temsili olarak kırk yaşımı doldurdum ne de olsa. Ne güldüm, ne eğlendim ama ha! Hala kulaklarımda çınlıyor attığımız kahkahalar. O kadar çok güldük ki hala çenem, yanaklarım ağrıyor. O kadar eğlencenin hatrına şuncacık baş ağrısı çekmişim çok mu yani. Hiç pişman değilim. Yine olsun yine yaparım.

U B 40

2011-02-17T23:01:00.001+02:00

Bu sıralar gündemimde hep. U B 40. Yok, yok! O bildiğimiz Reggae Pop grubundan bahsetmiyorum. Bu sıralar arkadaşlar peşi sıra kırk oluyor; o manada "U B 40"...

Şöyleki;

U B 40 now,

I B 40 six moths later...

Sıra yavaş yavaş bana da geliyor şaka maka. Yarın düzenlenen bir kırk yaş partisi için Taxim'e liseden arkadaşlarla buluşmaya gidiyorum. Keyifli bir heyecan bastı şimdiden. Eğlenceli olacağını hissediyorum.

Red, Red Wine

You make me feel so fine
You keep me rocking all of the time...

DeeP PurPLe - PaRT FouR: Reunion and Separation

2011-02-09T23:23:00.000+02:00

Previously on DeeP PurPLe
Değişen kadro ile müzik de çok değişmişti; ama bu sefer Blackmore'un istemediği yönde. Bir süre kontrolü tekrar eline geçirmeye uğraşmış olmayınca daha fazla sabır gösteremeyip ayrılmıştı. O gittikten sonra grup fazla dayanamayıp dağılmıştı...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Geçen yıllar içinde dört kez kadro ve üç kez tarz değiştiren grup sonunda bu değişikliklerin yarattığı sancıları sürekli çekmeye dayanamayıp dağılmıştı. 1976-1984 yılları arasındaki sürede Deep Purple ismi, sadece eski kayıtların ısıtılıp bir araya getirilerek tekrar piyasaya sürülen albümlerin üzerinde görüldü. Ama gerçek hayran kitlesi hiç bir zaman umudunu kesmemişti. Gün gelecek tekrardan bir araya gelecek, Deep Purple'a yeniden can vereceklerdi. Sekiz sene sonra beklenen gerçekleşti ve grubun rüya kadrosu birleşip müzik yapmaya başladılar. Nisan 1984 taarihinde grubun bu en mükemmel olduğuna inandığım kadrosunun birleştiği anons edili. Gitarda Ritchie Blackmore, Vokalde Ian Gillan, Davulda Ian Paice, Klavyede Jon Lord ve Basda Roger Glover... Hayranları çok sevindi, dönemin bu işten anlayan adamları bir çok öngörüde bulundu. Fakat grup sadece tek bir konuda beklentilerin üzerine çıktı ki o da ne kadar süreyle beraber kalabilecekleri hakkındaydı.

Bu bölümde inceleyeceğimiz albümlerden sizler için seçtiğim şarkılar şunlar: 1984 Perfect Strangers'dan albüme adını veren şarkı "Perfect Strangers", 1987 The House of Blue Light'dan "Bad Attitude", 1990 Slaves and Masters'dan "Fire In The Basement" ve son olarak 1992 The Battle Rages On'dan albümle aynı ismi taşıyan şarkı "The Battle Rages On". Sessiz sessiz oturup dinleyin bakiim.

Geçmiş dönemlerde Progressive Rock, Heavy Metal ve Soul Rock tarzlarını duyduğumuz gruptan bu yeni birleşme sonrasındaki ilk albümde yepyeni bir tarz çıkmadı. Grubun asıl tarzı olarak klasik şarkılarından hafızamızda kalmış olan Heavy Metal hala canlıydı ve iyiydi. Fakat on yıl önce Sail Away'de tadını almış olduğumuz funky tarz bu albümde az da olsa hissediliyordu. Albüm Lord'un mükemmel girişine eşlik eden Glover ve ardından Paice ile yavaşça ama adeta güçlü bir kükremeyle başlar. Blackmore'un ölümsüz gitarı ve Gillan'ın harika sesiyle daha ilk şarkıda zevkten uçurur ve bu hava bütün albüm boyunca devam eder. Albümün en süper şarkısı Perfect Strangers John Lord'un kısa bir girişi üzerine bütün grubun pattadanak girişiyle başlar. Şarkının arkada süregiden ritmi üzerine Blackmore'un uzayan arpejleri ve Gillan'ın ekolu vokalleri korkunç büyük bir derinlik yaratır. Ve sonunda bütün rock severlere, heavy metalcilere ve bence müziğe kendini verebilen herkeze headbang yaptıran o mükemmel bölüm başlar. Dımdıdıdım, dıdıdım dıdıdım, Dımdıdıdım dıdıdım dıdıdım dıdıdım dım... Kendinizi kaptırmamamız imkansızdır. O kadar tadındadır ki herşey, ne az, ne fazla. Bu adamların müzik yapmayı çok iyi bildiğinin en basit ispatıdır...

İlki kadar iyi olmasa da bu dönemin ikinci albümü seneler sonra hala ayakta durabilen başarılı bir çalışmadır. Öyle ki yaratım süreci çok sancılı olduğundan grup elemanları bile bu kadar başarı beklememekteydi. Zaten Perfect Strangers'dan üç sene sonra 1987'de çıkan The House of Blue Light'ın anlaşılması grubun gerçek hayranları için nispeten daha zor olmuştur. Büyük ihtimalle yeni bir haryan kitlesi üretmiştir bu albüm. Grup bu albümde bir arayışa kaptırmıştır kendini; özellikle albümün ilk yarısı boyunca seksenlere damgasını vuracak bir hit yapma gayreti sergilemiştir. Öyle bölümler vardır ki sanırsınız Skid Row falan çalıyor; Arena Rock denen o Deep Purple'dan dinlemeye alışkın olmadığımız bence hiç de yakışmayan tarz o radde içine işlemiştir albümün yani. Albümün ikinci yarısında, özellikle "The Spanish Archer" yine de bu sevimsiz tarzın hiç de fena olmayan bir örneği olması sebebiyle bir şans verilmelidir belki. "Strange Ways" adlı, doğu ezgileriyle süsledikleri ve uzun sololarla zenginleştirdikleri şarkı da başarılı bir deneme olmuştur hani. Ama genel olarak bence albüm tek şarkı üzerine kurulmuştur ki o da albümün açılış şarkısı Bad Attitude'dür...

İki albümden sonra Ian Gillan ile Ritchie Blackmore arasındaki eskiden kalma gerginlik tekrar su yüzüne çıktı. 1987'deki eski şarkıların ağırlıkla icra edildiği Nobody's Perfect ticari live double albümünden sonra Gillan bırakıp gitti. Onun yerini 2 Ağustos 1951 Amerika doğumlu Joe Lynn Turner aldı. Turner Rainbow'un da seksenlerinde Blackmore ile birlikte çalışmıştı. Zaten bu albüm çaresizce Rainbow'un seksenlerde tutturduğu müzik tarzını tekrarlamıştır. Hatta yetmişlerini bilenlerin seksenlerini beğenmediği Rainbow'dan daha da kötüdür. Blackmore her ne kadar gitarında ağır distorsiyonlu derin tonlar kullansa da ortaya çıkan müzik çok yüzeyseldir. Her ne kadar güçlü sololar harika kalıplar kullansa da ortaya çıkan şarkılar çok zayıftır.

Bir sonraki albümden önce grubun üzerinde Gillan'ı geri getirmek üzere bir baskı oluşmuştu. Jon Lorn o dönem verdiği bir röportaj da "farkına vardık ki bizim için tek bir solist var o da Ian Gillan'dır" cümlesini kurdu. Dolayısıyla 1992'de Gillan tekrardan gruba davet edilmiş ve Turner'a yol gösterilmişti. Hayranların çoğu bu gelişmelerden memnun du. Gillan da sevine sevine geri dönmüş, bu sefer sabır gösterme sırası Blackmore'a gelmişti. Artık ne yaparsa yapsın çok büyük bir grup olan Deep Purple esas parayı eski hitlerini bir araya getirdiği "best of" albümlerinden ve yine çoğunlukla o dönem şarkılarını çaldığı konserlerden kazanmakta piyasada canlı kalabilmek için de mecburen böyle arada sırada yeni bir albüm yapmaktaydı. 1993 tarihli Battle Rages On albümü de bu kurala bir istisna değildi. Ama şunu da söylemek lazım; grubun tarihinde ki en sert albümdü...

Son bir live albüm daha. "Come Hell or High Water" yine ticari bir yaklaşımla çıkartılmış 16 Ekim - 9 Kasım 1993 tarihleri arasında kaydedilmiş bir konser albümüydü. Hayranları bu yorgun gruptan zıpkın gibi oldukları dönem şarkılarının uzatılmış versiyonlarını bir kez daha dinlemek zorunda kaldılar. Yine Highway Star, yine Speed King, yine Child in Time. Ve yine yine Smoke On The Water'ın on dakikayı aşkın seyirciye de söyletilen saçma vokal partisyonlarıyla kirli gitar kalıpları ve kötü sololarla uzatılan versiyonları; sırf bir saati aşmak için. Ve bu sırada Ritchie Blackmore birden bire tam da neyi sevmiyor olduğunu anladı ve neden nefret ediyor olduğunu hatırladı. Hiç bir açıklama yapmadan tekrar bıraktı; bu sefer asla geri dönmemek üzere...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Coming Up Next: Conclusion

Ne ZaMaN?

2011-02-07T22:10:00.000+02:00

Ne zaman doğdun ki sen daha?
Ne zaman benim neyi sevip neyi sevmediğimi anladın?
Ne zaman sevmediğim şeyleri yaptın?
Ne zaman yaptıklarını bana söylememeye karar aldın?
Ne zaman beni kandırabileceğine inanacak kadar büyüdün?

DeeP PurPLe - PaRT ThrEE: Shoeshine (!) Season

2011-02-06T22:32:00.001+02:00

Previously on DeeP PurPLe
Deep Purple'da bir dönem daha kapanmış, herşey sarpasarmış tatsızlaşmış sonunda ne zamandır gözü başka yerlerde olan Ian Gillan gruptan ayrılmıştı. Koskoca Deep Purple bu değişiklikle duraklayacak değildi...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Ian Gillan'ın olağan üstü karizmasının boşluğu ancak ona eşdeğer bir güçle doldurulabilirdi. Dolayısıyla 22 Eylül 1951 İngiltere doğumlu olan David Coverdale tam da aranan kişi olmuştu. Gillan'ın öfkeli, cehennemden kaçmış çığlıklarının yerine Coverdale'in tutku dolu yorumu, güçlü sesi vardı artık. Ayrıca gruba Ian Gillan ile birlikte gelmiş olan basçı Roger Glover'da uzun zamandır Blackmore ile anlaşmazlıklara düşmekteydi ve o da ayrıldı. Onun yerine 21 Ağustos 1952 İngiltere doğumlu olan Glenn Huges geldi.

Tek değişiklik solist ve başçı değildi bu arada. Bu eleman değişikliği grubun tarzında da bir takım değişikliklere sebep olmuş, daha sonra Ritchie Blackmore bu değişiklikten sıkılıp Rainbow'u kurmak için gruptan ayrılırken "Shoeshine Music" olarak adlandırılacak olan soul öğeler de içeren bir hard rock haline gelmiştir.

İşte bu dönemin albümlerinden sizler için seçtiğim parçalar. 1974 Burn'den "Mistreated", 1974 Stormbringer'dan albüme adını veren şarkı "Stormbringer" ve son olarak Blackmore'suz ilk Deep Purple albümü 1975 Come Taste The Band'den "You Keep On Movin'". Güzel güzel, hem dinleyin, hem okuyun bakiim...

1974 Şubatında çıkan Burn albüme adını veren ve harika gazlı bir hard rock şarksı olan Burn ile başlar. Özellikle Ian Paice'in olağanüstü performans sergilediği şarkı artık solo koalisyonu kurmuş Blackmore ve Lord'un karşılıklı atışmaları ve Lord'un sanki koca bir orkestra ile çalınıyormuşcasına üstün başarıyla attığı sololarıyla süslediği enfes bir şarkıdır. Coverdale'in harika yorumunu ve güçlü sesini daha bu ilk şarkıda keşfederiz. İkinci şarkı "Might Just Take Your Life" ritim olarak nispeten düşük fakat müzikalite olarak yine yüksek bir şarkıdır. Üçüncü şarkı "Lay Down Stay Down" bir önceki şarkıyla aynı; klasik rock'n roll kalıbında olduğundan biraz sıksa da dansa devam etmemizi sağlayacak kadar etkilidir. Bütün grup çok çalışmış, eskiden olduğu gibi albümü solistin kurtarması beklenmemiş, bütün şarkılara özenilmiştir. Ama Blackmore'un harika soloları grubun en önemli güç kaynağının kendisi olduğunu ispatlar niteliktedir. Dansa bir süre ara verip yeni bir tarzda başlayan "Sail Away" aslında yıllar sonra grubun ne tarz müzik yapacağını gösteren bir şarkıdır. Peşinden başlayan" You Fool No One" ve "What's Going on Here" şarkıları yine daha çok klasik rock'n roll ile dans müziği öğesi ihtiva eder. Son olarak harika bir blues slow'u olan Mistreated, özellikle Coverdale'in insanı efkarlandıran yorumu sayesinde yok yere dert sahibi eden bir şarkıdır. Son şarkı A-200 hakkında yapabileceğim tek yorum şudur: Sanırım ekip o gün her zamanki adamlarına ulaşamayıp tanımadıkları birinden mal aldılar...

Özellikle Who Do We Think We Are albümünün başarısızlığından sonra Burn harika bir yeniden doğuş olmuştu. Aynı senenin yaz sonunda bu sefer Stormbringer albümü yayınlandı. Bu albüm de yine harika şarkılardan oluşmuş olsa da Burn'ün başarısına ulaşamadı. İlk şarkı her zamanki gibi harika gazlı bir giriş şarkısıdır. Fakat peşinden gelen şarkıların hemen hepsi de aslında hızlı veya yavaş templou soul şarkılarıdır. Yine Blackmore harika ve uzun sololar atarak albümü kurtarmaya çalışmış olsa da Deep Purple'ın gerçek hayran kitlesi bu sefer numarayı yememiştir. Lady Double Dealer ve High Ball Shooter bu şarkıların arasından biraz da olsa sıyrılabilen daha çrok hard rock öğesi içeren şarkılardır. Son şarkı olan melankolik balad Soldier of Fortune kısacık olmasına rağmen belkide otuz saniye daha uzasa salya sümük ağlatacak çok duygusal bir şarkıdır ve belki de bu şarkının hatrına albüm kurtulmuştur.

Stormbringerdan sonra müziğinine katıştırılan soul öğelerinden bezmiş ve bu sefer kendisi tası tarağı toplayıp gitmiştir. Onun yerine 1 Ağustos 1951 Amerika doğumlu Tommy Bolin gruba alındı ve Deep Purple Blackmore'suz ilk albümü Come Taste the Band'i 1975'de çıkardı. Bolin bu albümde iyi bir gitarist olduğunu kanıtladı. Ama açıkçası elinde sıradışı bir materyal yoktu; temiz ve güzel çalıyordu, terbiyeli ve sevimliydi, ama sıradandı... Dealer, Lady Luck ve You Keep on Movin aslında iyi şarkılardı ama bir Smoke on the Water veya Highway Star ile karşılaştırıldıklarında ancak vasat olarak sınıflandırılabilirlerdi. Enteresan bir şekilde grup kurulduğundan beri işin içinde olan davulcu Ian Paice ve klavyeci John Lord sanki bu albümün kayıtları sırasında senelik izinlerindeymişler gibi resmen hiç duyulmazlar. Bu sebeplerle dinlediğiniz grubun Deep Purple olduğunu anlayamazsınız aslında...

Sonuç da hüsran oldu tabi. Bir veda turunda Japonya'daki bir konserde yapılan Last Concert In Japan adlı livealbum Deep Purple'ın bu dönemki son çalışması oldu. Hem bu dönemden hem de önceki Gillan'lı dönemden şarkıların başarıyla icra edildiği hatta gitarist Tommy Bolin'in çalıp söylediği ilk kez bu konserde seslendirilen Wild Dogs isimli şarkınında bulunduğu konser grubun devamına yetmedi. 1976'da Deep Purple resmen dağıldı... David Coverdale Whitesnake'i kurdu. Ian Paice ve John Lord Tony Anston isimli, vokalleri de halledebilecek bir klavyeci ile trio oluşturdular. Glenn Huges eski grubu Trapeze'i tekrar bir araya getirdi ve Tommy Bolin aşırı uyuşturucudan öldü... Daha önce gruptan ayrılmış olan Ian Gillan kendi grubunu kurmuştu. Roger Glover "The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast" isimli ilk solo albümünü çıkarmış keyfini sürüyordu. Daha da önceleri grubun bir parçası olmuş olan Nick Simper artık Warhorse'un basçısıydı ve keyfi yerindeydi. Deep Purple'a Progressive Rock tadını katmış olan Rod Evans ise Iron Butterfly'ın küllerinden doğmuş olan grup Captain Beyond'un vokalisti ve frontman'i olmuştu. Sanat dünyası küçük, kimin kimle çalıştığı tam bir muammaydı. Bu sırada bu Dallas formatında, kimin eli kimin cebinde belli olmayan akım Ritchie Blackmore'u da etkilemiş, o da Ronnie James Dio ile güçlerini birleştirmiş, eski Elf'i Rainbow'a dönüştürmüş dönemin en iyi müziğini yapıyordu...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Coming Up Next: Reunion and Separation

DeeP PurPLe - PaRT TwO: Heavy Season

2011-02-05T16:21:00.008+02:00

Previously on DeeP PurPLe

70'ler Deep Purple'da çok şey değiştirmiş grup tam Progressive Rock aleminde başarı sağlamışken empas kumpas çalışmaya başlamış grubun basçısı Nick Simper ve vokalisti Rod Evans aniden gruptan uzaklaştırılmıştı...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Heavy Metal aleminin en ünlü seslerinden biridir, Ian Gillan. 19 Ağustos 1945 İngiltere doğumludur. Güçlü sesi, öne çıkan yorumu ve karizmasıyla tam bir front man tam bir solistdir. Bu özellikleriyle de eski solist Rod Evans'ın tam tersi bir şahsiyettir: Rod Evans'ın grubun diğer üyelerinin kabiliyetlerini yaptıklarını öne çıkaran, adeta yansıtarak çoğalmasını sağlayan, geride kalıp arkadan destekleyen, kendini öne çıkarmaktansa grubun hayrına çalışan bir uslubu vardır. Bunun yanı sıra Gillan ise adeta bu kabiliyetleri soğurup sönümler, kendine mal edip dışarıya verir. Dikkat ederseniz farkedersiniz ki Deep Purple'ın Gillan'lı dönemlerinde grup Gillan'a eşlik eder. Sanki başarısı için şeytanla anlaşma yapmış bir hali vardır...

Gillan'ın önceki grubu Episode Six'den arkadaşı olan 30 Kasım 1945 Güney Galler doğumlu Roger Glover'da Deep Purple'ın bu döneminin basçısı olmuştur.

Ian Gillan'ın bu halleri Ritchie Blackmore'un da işine gelmiş bu gazla grubun yaratıcılık kontrolünü eline alarak tarzı gitarın daha etkin olduğu Heavy Metal'e kaydırmıştır.

Yine birazdan tanıtmaya başlayacağım albümlerden sizler için parçalar seçtim. 1970 Deep Purple In Rock'dan "Speed King", 1971 Fireball'dan albüme adını veren şarkı "Fireball", 1972 Machinehead'den Highway Star, ve son olarak 1973 Who Do We Think We Are'dan "Woman From Tokyo". Hadi bakiim; hem dinleyin, hem okuyun bakiim...

1970 yılında piyasaya çıkan Deep Purple In Rock albümü grubun yeni tarzıyla yeni bir döneme başladığı bir albüm olmuştur. Albüm bir patlamayla başlar, sanki bir patlama etkisi enstrümantalistlerin hızla bir şeyler çalmasına sebep olur. Çalınanlar giderek sakinleşerek düzene girerken arkadan ilahi güzellikte bir org sesi duyulmaya başlar. Yavaş yavaş her şey yok olur ve sadece o ilahi orgdan gelen müzik kalır. Lord'un çaldığı bir kaç mezür Paice in trampetiyle sonlanır ve şarkı girer. İlk şarkı Speed King tam anlamıyla ve her şeyiyle mükemmel bir heavy metal şarkısıdır. Bu gazlı giriş sonrasında gelen ikinci şarkı "Bloodsucker" sadece Gillan'ın olağanüstü güçlü sesine dayandırılarak yapılmış olsa da ardından gelen "Child in Time" albümün tam not almasını sağlamıştır. Albüm Deep Purple'ı İngiltere'de milyon satan gruplar arasına sokmuştur. Sonraki şarkılar yine müzikalite açısından zayıftır ama nasıl olsa Gillan vardır...

Sonraki albüm; 1971 yılında piyasaya çıkmış olan Fireball, bu Heavy dönemin tarihe geçiren diğer bir albümdür. İlk şarkı albüme adını veren Fireball yine harika bir Heavy Metal klasiğidir. Şarkı metal makina sesleriyle girer ve yüksek ritimde başlayıp öyle devam eder. İkinci şarkı "No,No, No" fazla tekrar hatasıyla temponun düşmesine sebep olsa da peşinden gelen "Strange Kind of Woman" ritmin tekrardan yakalanmasını, müzikten tekrar zevk alınmasını sağlar. Onu da komik şarkı "Anyone's Daughter" izler... Bu şarkı Deep Purple'ın şarkısı olduğunu düşünmeyeceğimiz, şüphe bile duymayacağımız kadar değişik bir şarkıdır. B tarafı efsanevi The Mule ile başlar. Ian Paice'in olağanüstü performans sergilediği bir şarkıdır. Ardından gelen "Fools" ve son şarkı "No One Came" grubun Heavy Metal yaparken hala Progressive Rock ile flört edebildiğini ispatlayan güzel şarkılardır...

1972 tarihli Machine Head gelmiş geçmiş en iyi Deep Purple albümlerinden biridir. Aslında Deep Purple denince ezberden isimlerini peşpeşe sayacağımız şarkıların hemen hepsi bu albümdedir. Albüm Highway Star ile başlar ki çok önemli bir şarkı grubun müzik hayatında bir dönüm noktasıdır. Yakından takip edenler bilir; Deep Purple'ın bu olağanüstü muhteşem kadrosunun tek eksiği (ya da fazlası) elemanların egolarıdır. Öyle ki birleşmeyi beceremeyen sol partilere benzerler. Bir birlik olsalar neler olacaktır ama nasıl bir solculuksa hepsi de kendini ön planda görmek ister ya; işte aynen onun gibi şu ana kadar herhangi bir parçada bir soloyu paylaşmamış olan Lord ve Blackmore Highway Starda grubun ilk ve en muhteşem çifte solosunu atmış şarkıyı taçlandırmıştır. Peşinden gelen şarkıların hepsi de harika, üst düzeyde müzikaliteye sahip şarkılardır. Ama özellikle ün kazanmış olan şarkıların; Smoke on the Water, Lazy ve Space Truckin' gibi şarkıların bu albümde olması albümü tüm zamanların en dinlenesi albümü haline getirmiştir. Tarz baskın olarak Heavy Metal'dir. Fakat albümün tam ortasındaki "Never Before" adlı şarkının tam bir Progressive Rock örneği olması ekibin alsında bu tarzdan hala kopamadığının ispatıdır.

MachineHead kayıtları tamamlandıktan sonra Gillan artık ayrılmak istediğinin sinyallerini vermeye başlamıştı. Özellikle Jesus Crist Superstar'da baş rol seslendirmiş olmasının, Superbia'ya sebep olduğunu düşünüyorum. Şeytanın en çok sevdiği yedi ölümcül günahtan biri olan "kendini beğenmişlik" o tarz bir karizma ve öyle güçlü bir ses ile doğal olarak Gillan'ı bulmuştu... Yine de yüce gönüllüymüş ki 1972 Ağustosta Japonya turnesinde kaydı yapılan Made In Japan'ın sonuna kadar dillendirmemiş bu talebini. Made In Japan Japonya'da verilen konserlerin üç gecesinden kayıtlar içermekte olup adamın ciğerini sökecek kalitede her yönüyle harika, tarihe geçen bir "live album" olmuştur.

1973 yılında yaptıkları Who Do We Think We Are isimli albüm ani bir düşüştür. Önceki albümlerdeki ateş bu albümde yerini bir boşvermişliğe bırakmıştır. Giriş şarkısı "My Woman From Tokyo" özellikle ortasında ki enteresan bölüm sayesinde en dikkat çeken şarkı olmuş diğer şarkılar grubun daldan dala atladığı birbirinle tam da bağdaşmayan bölümlerden oluşmaktadır. Yanlız şunu da belirtelim öyle jam session tarzında tamamen kopuk bir albüm de değildir. Özellikle Mary Long ve Super Trouper harika solo bölümleri içeren aslında müzikal açıdan belkide döneminin ilerisinde örneklerdir. Son iki şarkı "Place In Line" ve "Our Lady" şarklarındaki blues havası adeta albümü kurtarır; hakkındaki şikayetleri sızlanma seviyesine indirger...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Coming Up Next: Shoeshine (!) Season

DeeP PurPLe - PaRT oNe: Progressive Season

2011-02-03T22:14:00.001+02:00

Deep Purple çok iyi bildiğimiz, pek sevdiğimiz bir İngiliz Hard Rock grubudur... Seneler boyunca bir çok eleman değiştirmiş, değiştirdiği elemanlarla tarzını da yenilemiş, geliştirmiş; ilk zamanlarında Progressive Hard Rock yapan ama sonra Heavy Metal'e kayan bir gruptur. Öyle ki; bir dönem Guiness Rekorlar kitabına "dünyanın en gürültülü müziğini yapan grup" ünvanıyla girmiştir...

Deep Purple tartışmasız Ritchie Blackmore'un grubudur. Zat'ı muhterem 14 Nisan 1945 İngiltere doğumlu bir doyumsuzdur. Öyle ki Deep Purple ile başlayan profesyonel müzik hayatı dönem dönem kesintiye uğrayıp Rainbow ile devam etmiştir. Ne Deep Purple'dan ne de Rainbow'dan geçmemiş olmasından bir rockçı olarak hiç bir şikayetimiz yokur. Zaten 90'larda yaşından başından utanmadan 8 Mayıs 1971Amerika doğumlu kızı yaşındaki Candice Night isimli hatunla tanışıp nişanlanana ve bu vesile ile müzikal ilgisini Hard Rock'dan "Rönesans dönemi müziği'ne" kaydırarak Blackmore's Night isimli grubu kurana kadar da kendisini iyi bilirdik...

Jon Lord da vardır işin içinde; Deep Purple'a çok emeği geçmiş, grubun bel kemiği olarak görünen ve nadiren de olsa dönem dönem rock camiasında grubun esas sahibi olarak anılan... 9 Haziran 1941 İngiltere doğumlu, dokuz yaşında klasik piano eğitimi almaya başlamış, 60'ların başında profesyonel müzik hayatına Jazz ve Blues çalarak başlamış o harika müzisyen. Onu hep iyi biliriz; Deep Purple harici çalışmaları da harikadır: Gemini Suite, Sarabande...

Ian Paice vardır bir de; 29 Haziran 1948 İngiltere doğumlu, müzik hayatına keman çalarak başlamış olan olağanüstü mükemmel davulcu. O da Blackmore ve Lord gibi grubun kurucu ve daimi üyelerindendir.

3 Kasım 1946 İngiltere doğumlu Nick Simper DeepPurple'ın ilk basçısı, 19 Ocak 1945 İngiltere doğumlu Rod Evans ise ilk vokalistidir...

Bu efsane grup yüzyılın sonuna kadar, otuz yılı aşkın bir süreyle hayranlarını peşinden sürüklemiştir. Önce Ritchie Blackmore, Jon Lord ve Nick Simper, Chris Curtis isimli davulcunun önderliğinde bir araya gelip "Rundabout" adlı bir session grubu oluşturmulardı fakat o grup yürümedi. Akabinde Ian Paice ve Rod Evans da ekibe katılınca Deep Purple kurulmuş oldu.

İşte birazdan tanıtmaya başlayacağım albümlerden sizler için seçtiğim parçalar. 1968 Shades of Deep Purple'dan Hush, 1968 The Book of Taliesyn'den Anthem ve son olarak 1969 Deep Purple'dan Lalena. Bir yandan dinleyin, bir yandan okuyun bakiim...

Grup 1968 Mayısında ilk albümleri Shades of Deep Purple'ı kaydetti. Bu albümün kayıtlarının üç günde yapıldığı rivayet edilir ki büyük ihtimalle doğrudur. Zira müzikal açıdan dinleyiciye hissettirdiği tek şey grubun süper bir potansiyele sahip olduğu lakin henüz arayış içinde bulunduğudur. Bu sebeple de İngiltere'de pek bir başarı sağlayamamıştır. Giriş şarkısı "And The Address" tarzın güçlü bir heavy metal'i hedeflediğinin sinyallerini alabileceğimiz bir parçadır. Albümdeki ikinci şarkı "Hush" Amerika'da hit single olmuş bir cover... Albümün en büyük başarısı da budur zaten. Sonraki şarkıların çoğu akılda kalamayacak kadar çok deneysellik içerir. Mandrake Root içinde hem Smoke On The Water'ı andıran melodileri hem Jimi Hendrix'in Foxy Lady'sinden arak gitar ritimlerini, hem de John Lord'un klasiklerden esinlenirken araya katıştırdığı arabesk kalıpları içerir. Albümün 2000 yılında çıkan re-master'ını dinleyenler iki bonus parçayla karşılaşıyor. Grubun daha önce BBC için seslendirdiği iki cover: Jimi Hnedrix'den dinlemeye alışkın olduğumuz aslında bir Billy Roberts bestesi olan "Hey Joe" ve aslında Beatles'ın şarkısı olan "Help"... Bunlar o kadar kötüdür ki Beyoğlunda köhne barlarda geceliğine yüz lira alan gruplardan bile daha güzel yorumlarını dinlemişsinizdir...

İkinci albüm "The Book of Taliesyn" 1968 yılının sonunda piyasaya çıkmış bu sefer de Neil Diamond'ın şarkısı Kentucky Woman adlı şarkısının cover'ıyla Amerika'yı sallamış, şarkı adeta aynı dönemde piyasaya çıkan Vanilla Fudge hiti You Keep Me Hangin' On'a bir cevap niteliğinde olmuştur. Grup, ilk albümdeki klasik rock'n roll kalıplarının sık tekrarlanması hatasını telafi etmiş harika bir progressive rock albümü çıkarmıştır ama yine de İngiltere'de yine pek etkili olamamıştır. Bir Evans - Lord ortak bestesi olan Anthem o kadar harika bir şarkıdır ki, özellikle şarkının ortasında ki Lord'un kendi kendine takılıp şarkıyı alıp götürdüğü bölümler o kadar etkileyicidir ki, o zamanlar İngiliz rock severlerin gönlünde taht kuramamasını sebebini gerçekten senelerdir merak eder dururum. Albüm aslında yedi şarkıdan oluşur, yedinci ve son şarkı Tina Turner'ın River Deep, Mountain High şarkısının alternatif bir yorumudur ve gerçekten de keyiflidir. Bu albümün yeni baskısında da beş tane BBC Top Gear Sesion bonus parçası vardır.

Sonraki albüm Deep Purple [1969] nispeten daha çok heavy metal öğesi taşıyan, ilkel heavy metal'in ham heyecanını progressive rock'ın kompleksliğiyle harmanlamış yine progressive rock dinleyicisine hitap eden bir albümdür. Özellikle The Painter, Why Didn't Rosemary ve Bird Has Flown bu füzyonun en güzel örnekleridir. Vokalde Evans'ın başarısı gerçekten görmezden gelinemez. Hele on iki küsür dakikalık resmen üç bölümden oluşan April dinleyiciyi tam doyuran bir eserdir, grubun tamamının üst düzey performans gösterdiği özellikle John Lord'un hem modern jazz düşkünü olduğunun sinyallerini verdiği hem de klasik eğitiminin üst düzey olduğunu sergilediği bir şarkıdır. Ama albümde bir Lalena yorumu vardır ki; bittikten sonra insan ister istemez bir süre yerinde çakılı kalır...

Enteresandır ki önceki albümün olanca başarısına rağmen hemen akabinde hem vokalist Rod Evans hem de basçı Nick Simper gruptan ansızın uzaklaştırılmıştır. John Lord hayalini kurduğu planını hayata geçirmiş Deep Purple Royal Philarmonic ile birlikte kayda girip 1969 tarihli Concerto for Group and Orchestra isimli albümü yapmıştır. Albüm The Book of Taliesyn'den bildiğimiz Wring That Neck ile başlayıp henüz bilmiyor olduğumuz Child In Time'ın belkide duyacağımız en kötü yorumu ile devam eder. Sonraki üç "movement'dan" oluşan yaklaşık bir saatlik Jon Lord bestesi Concerto bölümü anlaşılması kazık, daha böyle bir müziğe entellektüel boyutta yaklaşımdan zevk aldığına inananların severek dinleyebileceği bir yapıttır. Bu albümde dinleyici Ian Gillan ve Roger Glover ile tanışmış olur ki bu da böyle bir oldu bittiye gelmiş olur...

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Coming Up Next: Heavy Season

KeŞKe HiÇ oLMaSaYDı DeDiRTeN CoVeRLaR

2011-01-30T22:01:00.005+02:00

Hatırlanacağı üzere ORiJiNaLiNDeN DaHa SüPeR oLaN CoVeRLaR listesini yayınlamıştık. Eh! Bir liste de kötü örnekler için yapmak lazım. Lakin kötü örnek o kadar çok ki, neredeyse bir ilkokul çocuğu bile yapabilir. Bu tarz bir şey bana yakışmaz düşüncesiyle daha ciddi bir şey yapmaya karar verdim. Oturup kısa bir süre içinde aklıma gelen ilk beş'i yazmaktansa, ağır bir çalışma yapıp günlerce düşündüm... Hafızamı zorlayıp radyoda duyduğumda "ayyy katletmiş şarkıyı" dediğim ve zaman içinde bir daha hatırlamamak üzere derinlere gömüp üzerini örttüğüm şarkıları istemeden de olsa teker teker su yüzüne çıkardım.

Ve işte karşınızda KeŞKe HiÇ oLMaSaYDı DeDiRTeN CoVeRLaR...

Belli olmaz, orjinalini bilmeyen çıkabilir. Bilmemek değil, öğrenmemek ayıptır. Dinleyip, öğreniniz...

Orjinal versiyonunu bilip bu coverları hiç duymamış olanlar; sizler mutlaka daha şanslısınız ve eğer öyle tercih ediyorsanız dinlemek zorunda değilsiniz. Hiç bir şey olmamış gibi yapıp mutlu hayatınıza devam edebilirsiniz. Ama merak ediyorum diyorsanız; buyrun...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Stairway To Heaven

Jimmy Page ve Robert Plant'ın ortak bestesi olan şarkı ilk olarak 1971 yılı Led Zeppelin IV albümünde yayınlanmıştır. Bence en harika yorumu Robert Plant'in şarkını sözlerinin arasına serpiştirdiği kısa yorumlar sebebiyle The Song Remains The Same live albümündedir; ağlatır... Dolly Parton ise kendisini bu şarkı vesilesiyle tanıyıp öğrendiğime göre 60'ların sonlarından günümüze kadar başarılı çalışmalara imza atmış ünlü bir country şarkıcısıdır. Ne alakadır yani? 2002 yılında yaptığı Halos and Horns adlı albümünde bu şarkının ne işi vardır?

(I Can't Get No) Satisfaction

Efsanevi The Rolling Stones'un 1965'de yaptıkları Out of Our Heads isimli albümlerinde ilk olarak icra edilen şarkı bir Mick Jager ve Keith Richards ortak bestesidir. Gitar'ın ön plana çıktığı mükemmel gazlı bir rock şarkısıdır. Dönemin listelerini alt üst etmiş çok ünlü olmuştur. Sonra nedense 2000 yılında ne satmaya çalıştığı tam belli olmayan Britney Spears'ın ne için yaptığı tam anlaşılmayan Oops!...I Did It Again adlı albümünde şarkı tam anlamıyla katledilmiştir...

Behind Blue Eyes

Bir Pete Thownshend bestesi olan şarkı 1971 yılında çıkan Who is Next isimli The Who albümünün mükemmel parçalarından biridir. Kısacık olmasına rağmen etkisi uzun süren, bittikten sonra uzun bir sessizliği hakeden, kalp burkan, can yakan bir şarkıdır. Bu şarkı da Sheryl Crow tarafından 2001 yılında çıkan Substitude isimli tribute albümünde her duyduğumuzda kendisine okkalı bir küfür sallayıp kulaklarını çınlatmamıza sebep olacak kadar harika bir şekilde yorumlanmıştır...

Comfortably Numb

Pink Floyd'un efsanevi The Wall albümünün olağan üstü harika şarkısı. Bir Roger Waters bestesi olup 1979 yılında piyasaya çıkmıştır. Her şeyiyle özellikle de gitar solosuyla ciğer söken bir şarkıdır. David Gilmour solo ya başlarken ilk vuruşu yapar, sen gözlerini kapar dişlerini sıkarsın..şarkı esas burda başlar, gitar öz olarak anlatır şarkıda anlatılmak isteneni; eğer biri tanrıya bir elektro gitar verseydi kesinlikle bu soloyu çalardı... Maalesef bu şarkı da Dar Williams isimli folk sanatçısı tarafından 2005 yılında My Better Self isimli albümünde hem de solosu hiçe sayılmak suretiyle katledilmiştir...

Wasted Years

Sevdiğimiz bir Iron Maiden şarkısıdır Wasted Years. Değeri geç anlaşılmış 1986 tarihli Somewhere in Time adlı albümünün ikinci şarkısı bir Adrian Smith bestesidir. Her ne kadar Iron Maiden denince ilk akla gelenlerden olmasa da harika gazlı, güzel sololu nefis bir şarkıdır. Nasıl olur da Damone isimli ne idüğü belli olmayan bir punk-pop grubu bu şarkıyı coverlar gerçekten anlaşılamaz. Sen kimsin ki henüz üç senelik bir grupken 2006 senesinde çıkardığın ikinci ve son albümüne bu şarkıyı icra etmeye cesaret ediyorsun. Olmuş mu? Olmuş; resmen cinayet olmuş...

Listedeki şarkılar detaylı incelendiğinde görülmektedir ki ortak bir noktaları vardır. Evet doğru bildiniz! Orjinallerin hepsi bir İngiliz grubu tarafından yapılmış coverların hepsi de bir Amerikalı tarafından icra edilmiştir. Demek ki buradan bir sonuca varabiliriz...

AğLa, AğLa; AçıLıRSıN...

2011-01-27T22:17:00.005+02:00

Çocukluktan gençliğe geçiş yıllarımda Ataköy'de oturuyorduk. Annemin "acaba Ataköy'de evim olabilecek mi" diye defalarca deneyip açamadığı iskambil fallarına inat, hem bizim hem de ananemin ev sahibi aynı anda türlü bahaneler öne sürerek bizleri evden çıkarmaya niyetlenince bütün aile maddi manevi güçlerimizi birleştirip şansımıza o anda satışı başlayacak olan evlerden satın almıştık; dönemin emlak kredi bankasından yirmi yıl vadeli kredi alarak tabi. Bu şartlarda henüz on üç yaşındayken geleceğini borçlanmış, zengin mahalleside yaşayan fakir bir ailenin çocuğu haline gelmiştim. Sitede tenis kortu vardı ama raket alamıyorduk mesela; o derece yani... Üç oda bir salon bir evde, ananemin koyduğu ve annemin uygulamaktan hiç çekinmediği "salona misafir gelince girilebilir" kuralını çiğneyemediğimiz için odalardan birini oturma odası yapmıştık. Dolayısıyla aslında evimizde bir ebeveyn yatak odası bir de diğer oda vardı yatılabilecek. Bu da yanlız kalıp müzik dinleyebilmek için illa da salona kaçılması gerektiği anlamına geliyordu. Her ne kadar salona ortaokuldayken sadece ders çalışma bahanesiyle kaçabilmiş olsam da, lisedeyken sorgusuz sualsiz kimseden izin almadan dalıp saatlerce vakit geçirdiğim bir mekan olmuştu.

Büyüdüğüme inandığım zamanlardan beri sadece bir kaç kez ağladım. Yanlış anlaşılmasın öyle övünmek için falan söylemiyorum bunu. Aslında bu halimden şikayetçiyim bile... Ama nedense bazı şeyler beni ağlamaya çok yaklaştırsa da o eşiği aşamıyorum. Bu da aslında sinüslerimde bir baskı ve dolayısıyla baş ağrısı olarak dönüyor bana.

Ağlasam açılır mıyım?..

Anneme veya ananeme çekmemişim. Onlar sürekli ağlarlar. Filme, diziye, yarışma programına, habere kısacası hemen hemen televizyondaki herşeye ağlarlar. Ben onlarla sürekli dalga geçer ve kendileri tarafından duygusuz olmakla suçlanırım.

Ağlasam, alışır mıyım?...

Küçük kız kardeşime yanlışlıkla fazla miktarda ağrı kesici verildi diye hastaneye kaldırılmış, iki gün yoğun bakımda kalmıştı mesala; o zaman yirmi yaşındaydım yanlış hatırlamıyorsam. Bir o olay ağlatmıştı beni, bir de üç sene önce ananemin, bacağını kırıp apar topar ameliyata alındığını öğrendiğimde salya sümük göz yaşı dökmüştüm; bir daha kendisini göremeyeceğim korkusuyla. Arada ağladığımı hiç hatırlamıyorum...

Bunlardan önce hatırladığım bir vaka henüz on altı yaşındayken evin salonunda gerçekleşiyor. Karanlıkta koltuğa uzanmış Deep Purple Storm Bringer dinliyordum. Albümün sonlarına doğru annem elinde koca bir tepsi içine yerleştirilmiş bir süre tabak, bardak çanak içeri giriyor. Belli ki yakında bir misafir gelmiş ve büfedeki, vitrindeki bazı şeyler kirlenmiş. Bulaşık makinesine yerleştirilmeyip elde yıkanıyorlar ve kurudukça tepsiler içinde getirilip baş köşedeki yerlerine yerleştiriliyorlar. Annem bu iş yaparken "Soldier of Fortune" başlıyor. Sevgili David Coverdale o muhteşem sesi ve harika yorumuyla öyle burkuyor ki yüreğimi döktüğüm iki damla göz yaşını kimsecikler görmesin diye arkamı dönüyorum.

O sırada da düşünmeden edemiyorum. Benim o her şeye ağlayan anneciğim niçin duygusuzlukla suçlanan bendenizi bile derinden sarsan bu duygu seline kapılmıyor acaba?..

İşte, buyurunuz: Yanlızken ışıkları kapatıp dinleyiniz ve mümkünse ağlayınız!

Ağlayınız. Açılırsınız...

*yazmayı bitirdiği anda farkına varır ki bir Deep Purple projesi yapması gerekmektedir, kafasını toparlayıp hemen başlama kararı alır*

ORiJiNaLiNDeN DaHa SüPeR oLaN CoVeRLaR

2011-01-23T21:06:00.004+02:00

Az tanınan bir müzisyenin ün kazanmak için çok iyi bilinen bir şarkıyı kendince icra etmesine şarkıyı cover yapma denir. Bu sebeple de çoğunlukla sevilen bir şey değildir. Genellikle bir cover dinlendiğinde "caaanım şarkıyı hiç etmiş" cümlesine benzer cümleler kurarak dışa vururuz hissettiklerimizi. Ama her zaman öyle midir?

Öyle coverlar vardır ki orjinaline beş basar. Öyle ki bizler zaten cover versiyonunu daha iyi biliriz hatta coğu zaman o sevdiğimiz versiyonun cover olduğunu bile bilmeyiz.

İşte o coverlardan beş şarkılık bir liste yaptım. Bence bunlar "ORiJiNaLiNDeN DaHa SüPeR oLaN CoVeRLaR" Dinleyin bakalım siz de benimle aynı fikirde olacak mısızın?

Belli olmaz, ilk versiyonunu bilen ve daha çok beğenen çıkabilir. Onlara ayıp olmasın diye aşağıdaki listeye parçaların her iki versiyonunu da koydum. Dayanamadığınız versiyonu dinlemek zorunda değilsiniz...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Cat's in the Cradle
Herry ve Sandy Chapin bestesi olan şarkı ilk olarak 1974 yılında Verities and Balderdash isimli Folk Rock albümünde Herry Chapin tarafından icra edildi. Daha sonra Judy Collins ve Jonny Cash tarafından da coverlanan şarkının en süper yorumu 1992 America's Least Wanted albümünde Ugly Kid Joe'tya aittir...

While My Guitar Gently Weeps

Bir George Harison bestesi olan şarkı doğal olarak ilk kez Beatles tarafından 1968'de The White Album'de icra edilmiştir. Şarkı süper olduğundan Clapton ve Santana da dahil olmak üzere ünlü ünsüz bir çok sanatçı yorumlamıştır. En harika yorumu 1999 yılında piyasaya çıkan The Master Hits albümündeki yorumuyla Jeff Healey'e aittir...

Black Magic Woman

Santana klasiği olan şarkı aslında Fleetwood Mac'in gitaristi Peter Green'in bestesidir. İlk olarak 1968'de single olarak piyasaya çıkan şarkı 1969 da çıkan English Rose adlı Fleetwood Mac albümde de yer almıştır. Santana'nın 1970 yılında çıkan Abraxas albümündeki yorumun daha güzel ve akılda kalıcı olmasını sebebi büyük ihtimalle şarkının latin ritimlerine uygun olmasının yanı sıra Santana'nın şarkının sonunda çaldığı olağanüstü güzel gitar solusu olan Gypsy Queen bölümüne akuple edilmiş olmasıdır...

Babe, I'm Gonna Leave You

Ellili yılların sonunda Anne Bredon tarafından bestelenen folk tarzında bir şarkıdır ve ilk olarak Joan Baez tarafından 1962 yılında gerçekleştirdiği bir turnede yaptığı "live" albümde kaydedilmiştir. Fakat Led Zeppelin'in 1969 çıkış albümündeki yorumu şarkıyı büyülü bir hava katmış, kalbe saplanır bir hale getirmiştir. İyi ki de öyle yapmış; kanımca yüzüne bakılmaz bir enkazdan paha biçilemez bir tarihi eser ortaya çıkartmıştır.

Hush
Aslen bir country şarkısı olan Hush, Joe South'un bestesidir. Fakat şarkı ilk olarak onun tarafından da değil Billy Joe Royal tarafından 1967 senesinde seslendirilmiştir. 1968'de ise Deep Purple tarafından icra edilen yorumu Shades of Deep Purple albümüne girmiş ve çok beğenilmiş olduğundan hemen bütün live ve compilation albümlere dahil edilmiştir...

SoL SoL La Si, Si Do Si La, La Si La Sol

2011-01-16T17:33:00.000+02:00

Baba, oğul "öğretmenim" şarkısını çalışırken...

GöZe KuLaĞa YaRaSıN BaKiiM: YıL 2 / SaYı 4

2011-01-16T00:01:00.002+02:00

- - - CAMEL - - -

Camel 1971 yılında İngiltere'de kurulan bir Progressive Rock gurubudur. Orjinal kadrosu gitarda, flütte ve vokalde Andy Latimer, davulda Andy Ward, basta Dough Ferguson ve klavylerde Peter Bardens'den oluşur. 1973'de grubun adını taşıyan ilk albümlerini takiben 1974'de Mirrage albümüyle İngiltere'yi sallamaya başladı. 1975'de çıkan The Snow Goose ile İngiltre listelerinde ilk otuza tırmandı ve 1976'daki Moonmadness ile sesini artık Amerika'da da duyurmaya başladı. Moonmadness'dan sonra Ferguson ayrıldı ve basa Richard Sinclair geldi. Onunla aynı zamanda Mel Collins'de saksafonu ile grubun bir üyesi oldu. 1977'de Rain dances, 1978'de Breathless albümlerinde bu rüya kadro mükemmel şarkılar üretti. Böylece klasik dönem bitmiş oldu...

İlk videomuz 1975 yılında çıkan The Snow Goose albümünden. Bu işi bilenler tarafından Camel'ın klasik dönemini başlatan albüm olarak tanımlanır. Aslında bence ikinci albüm olan Mirage da bu klasik döneme aittir. Toplam kırk küsür dakika süren, on altı şarkı ihtiva eden, ilk dinlemede hangi şarkının ne zaman başlayıp nerede bittiğini anlayamayacağınız Paul Gallico'nun hikaye kitabı The Snow Goose üzerine yazılmış "concept" ve baştan sona enstrümental bir albümdür... Zaten Camel'ın yapmayı en çok sevdiği şey enstrümantallerdir, çünkü gerçekten bilirler sözler olmadan müzikle bir şeyler anlatmayı. Videoda aslında üç şarkı var: Albümün altıncı şarkısı The Snow Goose, yedinci şarkısı Friendship ve üçüncü şarkısı Rhayader Goes To Town'dan oluşuyor. Orjinal Camel kadrosu BBC için 1975'de The Old Grey Whistle Test stüdyosunda çalmış...

Şöyle buyrunuz!..

- THE SNOW GOOSE -

The Snow Goose/Friendship/Rhayader Goes to Town

1979 yılında piyasaya çıkan "I can see your house from here" albümünden önce Richard Sinclair'in yerine Colin Bass geldi, Peter Bardens'ın ardında bıraktığı boşluğu ise iki klavyeci Kit Watkins ve Jim Schelhaas birlikte doldurmaya çalıştılar. Albüm punk rock tarzında popüler olma gayretiyle hafifletilmiş bir çalışmaydı ve derhal Camel hayranlarının tepkisini çekmeyi başardı. Başarısızlık Latimerin kulağına küpe oldu. Hemen "concept" albüm çalışmalarına başladı. 1981 Nude'dan sonra davulcu Andy Ward şiddetli fikir ayrılığı, ağır alkol ve uyuşturucu kullanması ve elinin sakatlanması sebepleriyle gruptan uzaklaştırıldı. Aslında grup bu noktada dağıldı ama plak şirketiyle anlaşma sebebiyle 1982 The Single Factor, 1984 Stationary Traveller albümleri yayınlandı. Latimerin mükemmel gitar tonu ve uzun sololarıyla kurtardığı nispeten güzel albümlerdi ama klasik dönemin tadı yoktu. Yine 1984'de yapılan Pressure Points "live" albümü Camel'ın bu son albümlerindeki en güzel örneklerin yanı sıra klasik dönemden en vurucu şarkılarla da desteklendiğinden bu döneme güzel bir nokta koymuş oldu.

Sıradaki video "Pressure Points" konserinden... Gitarda Andy Latimer, Basda Colin Bass, Klavyelerde Ritchie Close, Ton Scherpenzeel ve Chris Rainbow, Saksofonda Mel Colins ve Davulda Paul Burgess... Videoda benim Camel ile ilk tanıştığım şarkı var; konserin ilk şarkısı, Stationary Traveller albümünden Pressure Points...

Buradan yakınız!..

- PRESSURE POINTS -

Camel 1984'den itibaren uzun bir süre sessiz kaldı. Andy Latimer grubun menejeri ile anlaşmazlığa düştüğünden mahkeme işleri ile ilgileniyordu. Sonunda davayı kazanıp o defteri kapatınca 1988 yılında herşeyi satıp savıp Californiya'ya yerleşti. Orada kendi şirketini kurdu ve 1991 yılında Dust and Dreams isimli concept albümü yayınladı. "Go West, Go West,Where there's work; So I'm told, California's never cold"... Sonrasında 1996 da yine bir concept albüm olan Harbour of Tears ve 1999 da Rajaz ile gerçek dinleyicisinin kalbini tekrardan kazandı. Her üç albümde olgunluk dönemine yaraşır, şarapla iyi giden hüzün dolu ve dinginlik hissettiren albümlerdir. 2002 yılında çıkan A Nod and A Wink ise Camel'ın piyasadaki son stüdyo albümüdür.

Camel 2003 yılında son bir tur yapma kararı aldı ve gerçekleştirdi. Sonra da bir daha sahnelerde gözükmedi. Sıradaki video bu turneden; "The Last Farewell Tour" 26 Haziran 2003 tarihindeki açılış konserinde çekilmiş DVD'den. Guy LeBlanc, Denis Clements, Colin Bass ve Andy Latimer 1974'de çıkan Mirrage albümünün efsanevi şarkısı Lady Fantasy'yi otuz sene sonra tekrar icra ederken... Görüldüğü gibi Latimer aynı Latimer; hiç değişmemiş desek yeridir yani...

Biraz daha almaz mısınız?..

- LADY FANTASY -

Encounter/Smiles for You/Lady Fantasy

Camel hiç bir zaman çok popüler olmadı, hep diğer İngiliz progressive rock gruplarının gölgesinde kaldı. Fakat bence övgüyü var olduğu her dönemde en az diğer gruplar kadar hak etti... Son bir video için klasik Camel dönemine dönüp 1973 de çıkış albümünün hit şarkısı Never Let Go'ya çekilen klibiyle orjinal kadroyu seyredelim...

Tatlı niyetine!..

- NEVER LET GO -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Önceki sayıya buradan ulaşabilirsiniz...

CaMeL? YoK, BeN KuLLaNMıYoRuM!..

2011-01-09T17:50:00.003+02:00

Üniversitenin birinci sınıfı benim için çok sancılı bir dönemdi. Özellikle de ilk zamanlar: Kadıköy Anadolu Lisesi gibi entellektüel bir ortamdan Yıldız Ünivesitesi Makina Mühendisliği gibi kahve kültürünün egemen olduğu bir alemin içine ani düşüş beni ağır bir travmaya sokmuştu. Algılama bozukluğu çekiyor, şiddetle kendi türümden; konuşabilen yaratıklarla iletişim kurma isteği duyuyordum... Malum; o zamanlar metalcilik, asitçilik vardı ve ben de üstünüze afiyet metalciydim. Bu yeni geldiğim yabancı ortamda da konuşarak iletişim kurduğunu tespit ettiğim ilk canlılar metalcilerdi. Sonra onlardan bir kaçını "daha sıklıkla konuşabileceklerim" diye sınıflandırıp bu kadroyla beraber yeni sınıfı açılmakta olan Dağcılık Şubesi'ne üye oldum. İşte burası gerçekten üniversitedeyken yanında rahat ettiğim insanları bulabildiğim bir köşe oldu. Öyle ki üniversite hayatımın yedi (?!) senesini bu insanlarla geçirmekten, hatta dolaylı da olsa bu insanların varlığı sebebiyle üniversite hayatım yedi sene sürmüş olmasından hiç bir zaman pişman olmadım...

Ayda en az iki en çok üç olmak üzere faaliyetlerde bulunur bir yerlere giderdik. İlk zamanlar faaliyetler hafta sonları oluyordu. Sonra daha elit bir grup ile hafta sonu kaçamaklarına eklenen Cuma ve Pazartesiler'in müptelası oldum. Daha sonraları ise "dağda değilsen şehirdesin, şehirdeysen okulda, sınıftasın, ve sınıftaysan hayat berbat" yaklaşımıyla iyice şehre dönmez bir adam olup çıkmıştım...

Bir gün yine bir faaliyet için otobüs falan ayarlanmış; uzun yola, Niğde Aladağlar'a gidilecek. Bütün metalci kadro yanımızda kaset getiriyoruz; tabi yolda otobüsün teybinde dinlenecek... Hiç unutmam; o zaman yeni çıkmış, ben de hemen edinmişim; Joe Satriani'nin Flying in a Blue Dream albümünü almıştım yanıma, arkadaşlara Forgotten falan dinleteceğim, "bende var sizde yoook" diye hava atacağım diye planlıyorum. Diğer arkadaşlar ise klasik örneklerden Manowar getirmiş, Megadeth getirmiş falan, süper metalciyiz yani...Ön koltuklardan yer yaptık kendimize ki böylece sürekli olarak müziğe müdahalede bulunabilelim. Hatta arkadaşlardan biri muavin koltuğuna oturdu ve teybi markaja aldı...

Bir arkadaş vardı, Alper: Benden bir sene önce girmiş okula, ama beraber ders alıyoruz, kafa bir tip. "Camel var bende" dedi. "Onu dinleyelim mi?.." Birden bire aşırı derecede iğrençleşip berbat şakalar yaparak herifle dalga geçmeye başladık...

Bunu niye yaptık gerçekten bilmiyorum. Hiç bir zaman böyle davranmak istememiştim aslında ve yaptıklarım için gerçekten de pişmanım. Bak; bu da bir itiraf oldu şimdi. Belki de bu yüzden bu olayı daha önce hiç kimseye anlatmamıştım... Neyse dediğim gibi adamla baya bir dalga geçtik:
...

"Yok! Marlboro dinleyelim, Ama o da kamyoncu müziğidir şimdi hah haaaa!"

...

"Olm Camel dinlerken çölde kalsan nereye gidersin?"

...

"Nereye olcak olm, Arkadaki tesislere. Hah haaaa"

...

"Abi uzunu hiç çekilmez onun, kısaysa dinleyelim. Hah haaa!"

...

Adam sabırla dinledi bizi. Hiç sesini çıkarmadı. Sanki bunu daha önce de tecrübe etmiş gibi soğuk kanlılıkla bizim kriz haline geçen gülmelerimizin bitmesini bekledi. Ve sonra sağ elinin işaret parmağını tehditkar bir şekilde gözümüze gözümüze sallayarak şöyle dedi:

"Belli ki daha önce dinlememişsiniz baba. Bu yaptıklarınıza çok pişman olacaksınız, çoook" ve dönüp teyple ilgilenen arkadaşa kaseti uzatırken ekledi... "Abi tak şunu da arkadaşların aklı başına gelsin!"

Teybe Camel isimli grubun 1984 yılında yaptığı bir konser albümü kasedi kondu. İlk şarkı, albüme adını veren Pressure Points; harika bir gitar soloyla başlayan olağanüstü güzel bir progressive rock enstrümantel parçasıydı. Diğer şarkılar da mükemmeldi; herşey tam seveceğim gibiydi, ve kahretsin herif haklıydı, pişmandım...
Daha sonra zaman içinde araştırıp, bu amcamların atmışların sonundan veya yetmişlerin başından beri bu harika müziği yapan, aslında Canterbury Scene ekolünden gelen olağanüstü müzisyenler olduğunu öğrendim. O gün hayatımda yeni bir dönem başladı çünkü Camel ile başlayıp, Caravan, Soft Machine, Nektar, Eloy ve daha bir sürüsünü öğrendim. Altını çizmek isterim ki o zamanlar internet olmadığından bu araştırmalar sadece iki yerde yapılabiliyordu; Taksim Mc Donald'sın önünde kaset satan amcamlar ve Akmar'daki Zihni... O zamanlar bu ortamlarda geyik münasebetiyle efsane dinler gibi öğrendiğimiz bazı şeylerin şimdi Wikipedia'da yazıyor olduğunu görmek gerçekten beni heyecanlandırıyor. Tabii düşünmeden de edemiyorum; o zamanlar bire bin katarak anlatıldığına inandığım hikayeler ki bunların çoğu gerçekten de kulaktan kulağa abartılarak efsaneleştirilen olaylardı, şimdi bir yerde yazıyor olduğundan ansiklopedik bilgi olarak değerlendiriliyor olmuyor mu?

Neyse!.. Camel grubunun kuruluşunun kırkıncı yıl dönümünde, bir de kendileriyle olaylı tanışmam anısına GöZe KuLaĞa YaRaSıN BaKiiM dergimizin bu sayısını Camel'a ayırma kararı aldım.
Çok yakında... Şimdiden afiyet olsun!

GuRuR

2011-01-03T22:08:00.000+02:00

Sevgili oğluşum okulda yapılan bir deneme sınavında sınıf birincisi olmuş...

Nazar değmesin, ailecek pek bir sevindik!..

KaRaOKe

2011-01-01T23:22:00.001+02:00

Orijinal şarkıdan sözler çıkarılır, kişi önündeki ekrandan sözlerini takip ederek mikrofonla topluluğa şarkıyı söylemeye çalışır... Kendini cümle aleme rezil'i rüsvan etme yöntemlerinin en etkili şekillerinden biri; Karaoke

Sevgili eşimle beraber bir arkadaşımızın yazlık evinde verdiği karaoke partisine katıldık. Akşam üstü saat beş gibi yola çıkıp dört saat kadar sonra, evimize sadece yüz yirmi kilometre mesafedeki Çantaköy'e ulaştığımızda popom arabanın sürücü koltuğuna yapışmıştı...

Aslında sabah sevgili eşimle beraber gitme kararı aldığımızda planımız çok daha erken yola çıkmaktı, ama olmadı işte. Sabah saat on gibi evden Alkım ve İremle beraber çıkıp onları kontrolleri için doktora götürdüm. Alkım'ın artık duymaya alıştığımız öksürüğünün geçmemesinin alerjik nedenlere bağlı olabileceğini İrem'in ise iyileşmiş olduğunu öğrendikten hemen sonra Koşuyolu'na gittik. İrem'i bir süre için babaannesine bırakıp, Alkımla Kadıköy'e geçtik. Paşaya yılbaşı hediyesi olarak almaya karar verdiğimiz fakat vakit bulup alamadığımız velociraptoru aldık. Sonra babaanneye geri dönüp İrem'i alıp Üsküdar'a bu sefer ananeyi almaya gittik. Onu da alıp eve döndüğümüzde saat üç buçuktu ve ben artık çok yorgundum. Neden bütün bu işler son güne kalmıştı? Çünkü on gün önce belini inciten sevgili eşim son bir haftasını evden çıkamadan geçirmişti ve bütün bu yapılması gerekenleri yapamamıştı. Zaten arkadaşların partisine gidelim mi diye o yüzden bu son ana kadar düşünmüştük. Ve aslında benim için çok yorucu olacağını bilmeme rağmen sevgili eşim kaç gündür evde sıkıntıdan patladı diye gidelim kararı almıştık...

Neyse, aç kaldık, geciktik ve yorulduk ama en azından oraya gittiğimizde ev ısınmıştı ve sofra kurulmuştu. Derhal yemeye ve içmeye başladık. Bu sırada karaoke de başlamıştı. Olaydan uzak durdum. Zaten iki hafta kadar önce fikir ortaya atıldığında "ben karaoke maraoke söylemem" diyerek tavrımı net bir şekilde beyan etmiştim.

O anda aslında süper kazık bir şarkı olan Conga'yı söylemeye çalışanlar vardı. Evet Miami Sound Machine'den Conga, hani Gloria Estefan... Yani sokaktaki adam çıtayı ne zaman bu kadar yükseltti ki değil mi? Arkadaşım Eşşek'i bile söyleyemezsin tam layığıyla Conga da ne ola? O kadar ritmi yakalayamıyorlardı ki elimde olmadan arkadan eşlik etmeye başladım. Zaten karaokenin en büyük tuzağının da bu olduğunu farkettim o anda. Yani şarkıyı biliyorsun, ya da bildiğine inanıyorsun diyelim, birisi o şarkıyı söylüyor ve görüyorsun işte söyleyemiyor resmen, ya sözleri kaçırıyor, ya melodiyi tam beceremiyor falan ve sen de daha iyisini yapabileceğini sanıyorsun... Ama bildiğini zannettiğin kadarı asla bir şarkıyı layığıyla icra etmeye yetmiyor.

Bir yandan Conga kahroluyor bir yandan da arkada birisi "aslında don't let the sun go down on me olacaktı ki; bir George Michael - Elton John düeti yapacaktık" diyor sıradaki şarkıyı seçmek için listeyi incelerken.Yok bir de isterseniz Pavarotti yorumuyla "O Sole Mio" patlatalım da tam olsun, diye düşünüyordum ki birisi "Queen yok mu" dedi. Bak, baak! Hem öyle basit bir şey de değil, "Bohemian Rhapsody"

Tabii bütün günün yorgunluğunun üzerine hızla tüketilen iki biranın etkisiyle "ben karaoke söylemem" kararlılığımı biraz esnettim. Baya baya esnettim aslında, tamamen ters çevirdim de denebilir: Attım kendimi ortaya, aldım elime mikrofonlardan birini, söyledim Bohemian Rhapsody'yi. Sonra ilave alkolünde etkisiyle yaklaşık üç saat boyunca inmedim, her telden, her söyleyene eşlik ettim, vokal yaptım... Son olarak Iron Maiden'dan Run to the Hills ile ses tellerimi orada bıraktım ve yatmaya gittim.

2011'e kendi koyduğum kuralları hiçe sayarak girdim anlayacağınız. Devamı nasıl olacak bakalım?

DaNGeR ELECTiRiÇ

2010-12-28T23:18:00.000+02:00

EN HaRiKa RoCK DaVuL PeRFoRMaNSLaRı: 2. BöLüM

2010-12-20T00:20:00.000+02:00

Davulculuk zor zenaat. Ritmi baştan sona tutacaksın, ne koşacak, ne yavaşlayacaksın, şovunu yapacaksın ama soytarılığa kaçmayacaksın, öyle dimdik oturup taş gibi çalacaksın, karizmayı koruyacaksın... Ritim konusunda hiç birşeye üşenmeyeceksin, gereğinde açık hi-hat ile tutulan ritmleri bile, normalde sadece çift kros çalarken kullanılan sağ taraftaki sabit hi-hat ile tutacak, sol bacağın ile de üşenmeden sekizligini sol hi-hat de çalacaksın. İşine özen gösterecek, gereğinde sıkıcı ritimleri bile aynı özenle tutacak elinden geldiğince o sıkıcı ritme bile tarz katacak, hareket katacaksın. Ve bütün bunları yaparken hep arkada olacaksın, hep en arkada...

İlk bölümde 60'lar ve 70'ler albümlerinden En Harika Rock Davul Performanslarını dinlemiş, tadına doyamamıştık. Tamamlayıcı olsun düşüncesiyle bu ikinci bölümdeyse 80'ler ve 90'lar albümlerinden daha Heavy Metal'e yakın örneklerden seçimler yaptım. İlk bölümde elimde olmayarak baştan aşağı İngiliz kökenli davulculardan seçmiştim, n'apalım bu adamlar müzik yapmayı biliyorlar doğrusu. Bu sefer de listenin neredeyse yarısı Amerikalı, ama en azından sadece tek bir milletten oluşmuyor. Bu sefer milliyetçi duygularım ağır bastı ve istedim ki basçılar listelerimde olduğu gibi değerli Türk Rock davulcularına da yer verebileyim, çok uğraştım, araştırdım ama cehaletime verin bu listenin kriterlerine uyduğunu düşündüğüm yerli şarkı bulamadım...

İşte listenin ikinci bölümü: En Harika Rock Davul Performansları ve onları çalan davulcular...

Terry Williams (Dire Straits)

11 Ocak 1948 Galler doğumlu olan Terry Williams B.B. King ve Bob Dylan da dahil olmak üzere bir çok bir numaraya çalmış bir davulcudur. 1983'de Mark Knophler ile Local Hero soundtrack'i vasıtasıyla tanışmış ve o tarihten sonra bir çok Dire Straits ve Mark Knophler albümünde çalışmıştır. Karşınızda en önemli çalışmalarından biri; 1985 yılı Brothres in Arms albümündeki ölümsüz davul girişiyle Money For Nothing...

Alex Van Halen (Van Halen)

Eddie Van Halen'in ağabeyi olan Alex Van Halen 8 Mayıs 1953'de Hollanda'da doğdu. Küçük yaşta keman ve piano dersleriyle başlayan müzik hayatı dokuz yaşında kardeşine hediye edilen davul setine özendiğinden davulculukla devam etmiştir. Şükür ki kardeşini de gitaristliğe özendirmiş kendine hediye edilen gitarı ona vermiştir. Seçtiğim şarkı 1984 yılında çıkan "1984" adlı Van Halen albümünden Hot For Teacher...

Neil Perth (Rush)

Progressive Rock üçlüsü Rush'ın davulcusu olan Neil Perth kendinden sonra gelen hemen hemen bütün rock davulcularının davula başlama sebebidir. 12 Aralık 1952'de Kanada'da dünyaya gelmiş 13 yaşında davula başlamış kısa sürede yeteneğini ispatlamış ve ikinci albümünden itibaren Rush'ın davulcusu olmuştur. İşte seçtiğim şarkı; mükemmel davul partisyonuyla Rush'ın 1981 Moving Pictures albümünden YYZ...

Matt Sorum (Guns 'N Roses)

19 Kasım 1969'da Amerika'da doğan Matthew William Sorum lisedeyken davul çalmaya başladı. Slash 1990'da kendisini "The Cult" ile konserde çalarken dinleyip beğendi ve Axle Rose'un çok hap kullanıyor diye gruptan kovduğu Steven Adler'in yerine gruba aldı. Sorum o tarihten sonra 1997'de Rose tarafından kovulana kadar Guns 'N Roses ile çaldı. Seçimim 1991 tarihli Use Your Illusion II 'den You Could Be Mine...

Mike Portnoy (Dream Theater)

20 Nisan 1967'de Amerika'da dünyaya gelen Mike Portnoy Dream Theater'ın kurucu üyesidir ve grup kurulduğundan beri grubun davulculuğunu yapmaktadır. Aynı zamanda grubun gitaristi ve klavyecisiyle beraber progressive metal aleminin süper grubu Liquid Tension Experiment grubunda da çalmaktadır. Harika Dream Theather şarkıları arasından yaptığım seçim 1994 Awake albümünden bir enstrümental; A Mind Beside Itself - Erotomania...

Scott Travis (Judas Priest)

6 Eylül 1961'de Amerika'da dünyaya gelen Scott Travis 2010 yılı itibariyle artık Grammy ödüllü bir davulcudur. 1989 yılında grubun sekizinci davulcusu olarak Judas Priest'e gelince bütün Heavy Metal alemine keşke bir on sene önce gelmiş olsaydı diye düşündürdü. Olağanüstü mükemmel performansıyla Heavy Metal dünyasının en önemli davulcularından biridir. İşte 1990 yılında piyasaya çıkan efsane albüm ile aynı isimli şarkı; Painkiller...

Matt Cameron (Soundgarden)

28 Kasım 1962 yılında Amerika'da dünyaya gelen Matt Cameron tartışmasız alternatif rock aleminin en mükemmel ve en başarılı davulcusudur. Dokuz yaşında çalmaya başlamış seksenlerin başında davulu profesyonel hayatına taşımış, başta Soundgarden olmak üzere bir çok alternatif rock grubuyla çalışmıştır. Seçimim 1994 yılında çıkan Soundgarden albümü Superunknown'dan Spoonman...

Nicko McBrain (Iron Maiden)

5 Haziran 1952'de İngiltere'de dünyaya gelen Michael Henry McBrain Heavy Metal dünyasının en matrak davulcusudur. Ayrıca Piece of Mind albümünden bu güne kadar hiç bir şarkının bestesine katkıda bulunmamakla da ünlüdür. Fakat korkunç yetenekli ve geniş davul setli bir davulcudur. Mükemmel Iron Maiden şarkıları arasından yaptığım seçim 1984 Powerslave albümünden 2 Minutes to Midnight...

Lars Ulrich (Metallica)

26 Aralık 1963 Danimarka doğumlu olan Lars Ulrich Metallica'nın sadece kurucu üyesi değil aynı zamanda esas bestecisi, sözcüsüdür. Ünlü bir tenisçi olan babası Torben Ulrich'in izinden gitmeye niyeti varken on yaşında ailesiyle Kopenhagda gittiği bir Deep Purple konserinde dünyası değişmiş tenis antrenmanlarını bırakıp davul çalmaya başlamıştır. Seçtiğim şarkı 1988 ...And Justice For All albümünden Dyers Eve...

Dave Lombardo (Slayer)

16 Şubat 1965'de Küba'da doğan Dave Lombardo latin ritimleriyle büyümüş olduğundan vurmalı sazlara düşkündü. On yaşında ilk davul setine sahip oldu. Özellikle Speed Metal camiası tarafından dünyanın en iyi davulcusu olarak bilinir. Hızlı ritimli Slayer şarkılarından yaptığım seçim bir master-piece haline gelen 1986 Reign In Blood albümünün albümle sesdeş ismi taşıyan şarkısı Raining Blood...

EN HaRiKa RoCK DaVuL PeRFoRMaNSLaRı: 1. BöLüM

2010-12-04T15:24:00.000+02:00

En Mükemmel Rock Gitaristleri ve Efsane Rock Basçılarından sonra doğal olarak sıra Davulculara gelecekti. Fakat Rock tarihi mükemmel davulcularla doludur. Dolayısıyla konu üzerine konsantre olduğum anda "en iyi davulcular" listesi yapmaktan vazgeçtim. Onun yerine "en harika davul partisyonuna sahip rock şarkıları" listesi hazırlayayım dedim. Bu kadar harika şarkı arasından seçim yapmak hayli zor oldu...

Bu ilk bölümde 60'lar ve 70'ler albümlerinden seçimler yaptım. Listeyi yaparken şunlara dikkat ettim: İçinde uzun bir davul solo olan şarkılar yerine güçlü, öne çıkan bir davul partisyonunu içinde barındıran şarkıları seçtim. Genellikle bilindik şarkılardan yaptım seçimlerimi; yani rockçıyım diyen herkesin biliyor olması gereken şarkılardan. Bu vesileyle bilmiyor olanlar dinlemiş olsun. Biliyor olanlar ise bir de niyeti davulcu dinlemek olarak, davul partisyonunu ön planda duyarak dinlemiş olun. Ayrıca aynı davulcunun iki farklı şarkısını ilk 10'a sokmadım ki daha çok davulcu dinleyelim daha çok farklı tarz tadalım. İsimleri kesinlikle iyiden daha iyiye veya tam tersi bir sıralamaya koymaya çalışmadım, aklıma geldiği sırayla yaptım listeyi.

İşte En Harika Rock Davul Performansları ve onları çalan davulcular...

Ginger Baker (Cream)

19 Ağustos 1939'da İngiltere'de dünyaya gelen Peter "Ginger" Baker rock dünyasının ilk süperstar davulcusudur. Cream ile çalışmalarının öncesinde çok satan albümlere imza atmıştır. Hard Rock ve Heavy Metal aleminin bütün davulcuları kendisinden etkilenmiş, esinlenmiştir. Harika Cream şarkıları arasından yaptığım seçim 1968 Wheels of Fire albümünden White Room...

John Bonham (Led Zeppelin)

John Henry Bonham rock camiasında efsane olan ve en çok tanınan davulculardan biridir. 31 Mayıs 1949'da İngiltere'de doğan Led Zeppelin'in ünlü davulcusu, Bonzo takma ismiyle de tanınır. Küçük yaşta ritme olan ilgisini belli etmiş, beş yaşında mutfak aletlerinden davul seti sahibi olmuş, on yaşındaysa gerçek davul çalmaya başlamıştır. Seçtiğim şarkı; 1971 Led Zeppelin IV albümünden Rock and Roll...

Ian Paice (Deep Purple)

Ginger Baker ve John Bonham kadar ünlü olmasada bu iki isim gibi Hard Rock ve Heavy Metal dünyasının en çok etkisi altında kalınan davulcularından birisidir. 29 Haziran 1948 İngiltere doğumlu olan Paice onbeş yaşında davul çalmaya başlamadan önce müzik hayatına keman çalarak başlamıştı. İkinci bir şarkı seçimi için uzun bir süre düşünebilirim ama ilki tartışmasız 1974 albümüyle aynı ismi taşıyan Burn...

Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience)

9 Haziran 1947 İngiltere'de doğan John "Mitch" Mitchell 60'ların en büyük rock davulcularından biridir. Jazz aleminin önemli davulcularından biri olan Elvin Jones'un etkisinde kalarak onun stilini rock davuluna yansıtmış ve özel bir tarz yaratmıştır. Experience'ın harika şarkıları arasından zorlanarak seçtiğim parça 1967 yılında piyasaya çıkan harika albüm Are You Experienced'dan Manic Depression...

Nick Mason (Pink Floyd)

27 Ocak 1944'de İngiltere'de dünyaya gelen Nicholas Berkeley Mason Mimarlık okulunda tanıştığı Roger Waters ve Rick Wright ile takılmaya başlayıp sonra Syd Barret'ın da ortama katıldığı ve sonunda ismi Pink Floyd olan muhteşem grubun, ilk albümünden son albümüne kadar sürekli var olan yegane elemanıdır. Seçtiğim parça Pink Floyd'un en sevdiğim albümü 1971 tarihli Meddle'dan One of These Days...

Keith Moon (The Who)

23 Ağustos 1946'da İngiltere'de doğan Keith Moon, deli tavırları, manik halleri olan, aşırı içkiye ve partilere düşkün kişiliğiyle, Rock'ın genç, sıradışı, çılgın tarafını temsil etmiş aynı zamanda kendi kendini yiyip, yıkıp, yok eden tarafını da belki de herkesden daha iyi gösteren bir örnek olmuştur. Seçtiğim şarkı 1965 yılındaki mükemmel çıkış albümünün efsanevi çıkış şarkısı My Generation...

Bill Bruford (Yes)

17 Mayıs 1949 İngiltere doğumlu olan William Scott Bruford'un davulculuk kariyeri de davul sound'u gibidir; eşsiz... Gerçekten de kompleks zamanlı davul vuruşları ve gevrek zil tonuyla eşsiz bir stil geliştirmiştir. Yes'in mükemmel klasik döneminden zorlanarak seçtiğim şarkı 1972 yılında piyasaya çıkan Fragile albümünden muhteşem davul partisyonuyla Hearth Of The Sunrise...

Carl Palmer (Emerson, Lake & Palmer)

60'ların sonunda ve 70'lerin başında yaşanan Progressive Rock patlaması bu tarzın tanrısal süperstarlarını ortaya çıkarmıştır. Bu tarzın davulcuları arasında böylesi bilinen, en çok tanınan ve aynı zamanda o dönemki rock jenerasyonun en genç üyesi olan davulcu, 20 Mart 1951 İngiltere doğumlu Carl Palmer'dır. Seçtiğim parça 1971 Tarkus albümünden A Time and A Place...

Bill Ward (Black Sabbath)

5 Mayıs 1948'de İngiltere'de dünyaya gelen Bill Ward'ın yürümeye başlamadan önce davul çalmaya başladığı rivayet edilir. Öyleki 15 yaşında konserlerde çalmaya başlamıştı. Ozzy Osbourne ve Geezer Butler ile tanışıp Polka Tulk Blues isimli, daha sonra Black Sabbath ismini alacak olan grubun kurucu üyelerinden biri oldu. Seçtiğim şarkı 1970 yılında çıkan grubun ilk albümünden The Wizard...

Michael Giles (King Crimson)

1942 yılında İngiltere'de dünyaya gelen Michael Giles, Carl Palmer ve Bill Bruford ile birlikte Progressive Rock aleminin davul ilahlarından birisidir. Özellikle tutturduğu sıradışı ritimler ve değişik davul tonuyla hayli ilginç bir performans ortaya koymuş adını unutulmazların listesine yazdırmıştır. Seçimim King Crimson'un muhteşem çıkış albümü 1969 In the Court of Crimson King 'den Epitaph...

YiYeLiM iÇeLiM BaKiiM SaYı 3: LiDER PiDE

2010-11-28T19:50:00.005+02:00

Bugün hava da güzeldi; ailecek Lider Pide'ye gittik. Lider Pide, Ümraniye'de meşhur bir karadeniz pidecisi... Ulaşım bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz.

Ben daha önce iş yerinden arkadaşlarla gitmiştim ve bayılmıştım pidelerine, bir de ailecek gidelim istedim. Dün "pideciye gidelim mi" diye konuyu açtığımda sevgili oğlum, "hayır, ben pide sevmem" diyerek faaliyete taş koymuştu. Şimdi o yemezse kardeşi de burun kıvırır kaygısıyla evden çıkmadanönce öğle yemeklerini yedirdik çocukların. Fakat sevgili eşim ve ben bir hayli acıkmış olduk bu süre zarfında.

Allahtan oraya ulaştığımızda fazla bir kalabalık yoktu, sakindi ortalık. Arabamızı otoparkına park edip havanın güzelliğini de değerlendirmek maksatlı bahçedeki masalardan birine kurulduk. Hemen pidelerimizi sipariş ettik. Ben kavurmalı-kaşarlı karışık sevgili eşim ise kıymalı-kaşarlı karışık söyledik. Benimki yumurtalı eşiminki ise sade olacaktı. Başladık beklemeye; pidelerin olması yaklaşık yirmi, yirmibeş dakika sürüyor. Maalesef menüde sadece pide var. Dolayısıyla yemekler gelene kadar sizi oyalayacak nefsinizi köreltecek, açlığınızı bir süre için bastıracak, düşen tansiyonunuzu yükseltecek bir şey yok. Bekleyiş acılı oluyor o yüzden, her geçen pideye "bu bizimki mi acaba" diye düşünerek yalvaran gözlerle bakıyorsunuz. Pide malzemelerin tamamının Trabzon'dan geldiği söyleniyor. Bu bekleyişin sebeplerinden birinin bu olup olmadığını düşünüyorsunuz ister istemez...

Sonunda geldi. Henüz üzerine konulmuş olan tereyağı erimemiş, onu çatalımızın ucuyla şöyle bir gezdirerek pidenin içeriğine kattık. Çok sıcak olduğundan kesilmiş kenarları yanan parmak uçlarımızla küçük küçük koparıp, pideye banıp banıp yemeye başladık. Lider Pide'de sakın bıçak istemeyin, çünkü vermiyorlar. Çatalı da lütfen veriyorlar ama, bıçak olmadığına göre bence o da gereksiz. Sadece pidenin çok sıcak olduğu anda tereyağını üzerinde gezdirerek eritmeye yarıyor. Yeme işleminin tamamı elle yapılıyor anlayacağınız. Eskiden babamın matbaasına yakın bir karadeniz pidecisi vardı. Öyle iddialı bir yer değildi, esnaf pidecisiydi işte. Arasıra babam beni oraya gönderirdi, pide alayım, paket yaptırıp matbaaya getireyim diye. Orada siparişi verir, o mükemmel kokuların arasında aç bilaç oturup hazır olmasını beklerken duvardaki bir yazıyı defalarca okurdum; "pidelerimiz elle yenince tadına daha çok varılır"...

Gerçekten de öyleymiş diye düşünüyorum o yazıyı hatırlayarak bir yandan pideyi elerimle tutup ısırırken. Sıcak sıcakken, fazla uzatmadan lüplüyorum tamamını, zira arada durup beklersem doydum sinyallerinin midemden beynime ulaştırılacağından ve pideyi bitiremeyeceğimden korkuyorum. Bu arada burun kıvırır mı acaba diye korktuğumuz ve bu yüzden aç kalmasınlar diye evde yemek yedirmiş olduğumuz çocuklarımızdan birisi ki kendisi "ben pide sevmem" beyanında bulunmuştur, benim yanımda, kendisine teklif edilen her lokmayı götürüyor hiç itirazsız, diğeri ise annesinin kucağında kritik bir yer kapmış, gelen geçen her lokmadan gümrük vergisi kesiyor bir bardak ayran eşliğinde.

Esasen birimizin kavurmalı-kaşarlı diğerimizin kıymalı-kaşarlı söylememizin amacı iki farklı tadı bir kerede denemiş olmaktı. Fakat ben pide üzerine kırılmış olan yumurtayı özenle pidenin her yerine dağıtınca yumurtayla arası olmayan eşimi ekarte etmiş oldum. Lakin benim onunkinden tatmamı engellemedi bu olay tabii. Kıymalı-kaşarlı karışık aslında iki bölümden oluşan bir pide; yarısı kıymalı, yarısı kaşarlı, dolayısıyla aslında karışık dememek lazım bu tipe. Kıymalı kısmı pek bir tuzluydu, ama şunu da söylemek lazım biz ailecek tuzlu sevmiyoruz, yemeklere hiç tuz katmıyoruz, normalde tuzlu yiyenlerin şikayet edeceği bir şey yok yani.

Eğer yolunuz o taraflara düşerse pide yemek için Lider Pide'ye uğrayın. Çok kaliteli ve tamamen doğal malzemeyle yapılmış, katıksız, orjinal Karadeniz Pidesi yiyin. Benim tavsiyem kavurmalı-kaşarlı karışık pide. Çatal bıçak kullanmayın. Fakat dikkat edin, parmaklarınızı da yemeyin...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Önceki sayıya buradan ulaşabilirsiniz.
Bu sayfa yeni sayı için güncelleneceği için yorum yayınlayamıyorum. Bu sayı hakkında yorumlarınızı buraya yazınız.

KoRKuNÇ

2010-11-27T15:35:00.002+02:00

Çarpma!

Büyük bir gürültü...

İrkilerek uyandım.

Öncesinde ne yapıyordum?

Uyuyordum tabii. Onun öncesinde?

Hatırlamıyorum.

Rüya görüyor muydum peki?

Hayır. Sanmıyorum... Bilmiyorum!

Gözlerimi açtım, karşımda bana bakan bir kadın...

Karanlık, çok karanlık.

Kadının yüzüne yukarıdan bir ışık geliyor...

Başka hiç birşey yok. Sadece karanlık.

Korkuyorum.

Tanrım! Daha korkunç ne olabilir?

Hala uyuyor olabilir miyim?

Rüya görüyorumdur belki?

Hayır, Sanmıyorum...

Ölmüşümdür belki?

Belki... Bilmiyorum...

İçim titredi resmen. Ruhunu teslim etmek böyle bir şeymiş diye düşündüğümü hissettim. Sanki alevler yüzümü yaladı bir an. Şakaklarımda hatta saç diplerimde bir karıncalanma oldu. Yavaş yavaş geçti sonra, sanki tekrardan uyanırmışım gibi... Zamanın akış hızı normale döndü.

Sonra hatırladım: Bir uçaktayım, Tahran'a uçuyorum. Hatta uçmuyorum artık, uçak inmiş, hızla pistte ilerliyor. Ortam karanlık çünkü iniş için ışıkları kapatmışlar. Ben acil çıkış kapısının önünde oturuyor olduğumdan karşımda da bir hostes oturuyor. Bana bakıyor olan kadın o işte, ve yukarıdan kadının yüzüne vuran ışık da "Exit" tabelasından geliyor...

Safranbolu - Amasra - Abant

2010-11-20T21:01:00.000+02:00

Sevgili eşimin hamile olduğunu öğrendiğimizde "bir daha uzun bir süre ağız tadıyla tatile çıkamayız" kaygısıyla 2003 yılının Şubat ayı başına denk gelen dokuz günlük bir Kurban Bayramı tatilinde kar kış demeyip gitmiştik Safranbolu ve Amasra'ya. O zamanlar yeni yeni iştahı açılmaya başlayan sevgili eşime yeme içme konusunda destek olup ben de bir kaç kilo alarak dönmüştüm tatilden. O günlerden beri sürekli o tatilde yediklerimizi birbirimize hatırlatır tekrar gidip yemeyi hayal eder dururduk. Yıllar sonra bu kurban bayramında sürpriz gelişmiş bir planla o tatilin aynısını yapma fırsatı bulduk, bir de dönüş yolunda yarım günlük Abant turu ekledik... Bu sefer hava çok güzel olduğundan bütün bulunduğumuz her yer turist kaynıyordu ve tatili çekilmez hale getiren bir trafikle boğuşmamız gerekiyordu. Park yeri için didinerek, sipariş vermek için garson bekleyerek, çay içmek için boş masa avlayarak ne kadar zevk alınırsa bir tatilden biz de o kadar zevk aldık. Ama yine de seneler sonra sevgili eşimle başbaşa geçirebildiğimiz güzel bir tatil oldu.

Bir gün önceden çocukları anane ve babannelerine bırakmayı organize ettiğimizden bayramın ikinci günü sabahı erkenden yola çıktık. Saat on gibi Safranbolu'ya ulaşır uşalmaz zamanında harika yemekleriyle gönlümüzde taht kurmuş Esra Cafe'de bir kahvaltı ettik. Götürdük patatesli ve kıymalı gözlemeleri. Sonra odamıza yerleşip başladık daha önce kar olduğu için gidememiş olduğumuz yerleri gezmeye. Önce Mencilis mağarasını gezdik. Sonra daha önce kar olduğu için üstünden geçmeye tırstığımız İncekaya su kemerine gittik. Kar olmaması farkettirmedi, yine de üzerinden geçmedik. Ne yani geçsek plaket mi vereceklerdi sanki? Veya geçmedik diye boyumuz mu kısa kaldı? Hayır. Dönerken Seyir Tepesi'nde birer kahve içip akşamüstü atıştırması için yine Esra Cafe'ye koştuk. Bu sefer o özlemle hatırladığımız böreklerinden ve tatlılarından artık yapmadıklarını üzüntüyle öğrenip başka şeyler ısmarladık. Önce birer tarhana çorbası içip üstüne Peruhi adı verilen sade (içi boş) mantı olarak tarif edebileceğimiz gereksiz bir yemek yedik. Finali senelerdir aklımızdan çıkmayan küçük güveç kaplarda üzerinde sarmısaklı yoğurt ve yağda yakılmış biber salçası ile servis edilen serçe parmağımızın bir boğumundan daha iri olmayan etli yaprak sarmalarıyla yaptık: Mükemmeldi... Akşam yemeğine kadar vakit geçirmek için Arasta çay bahçesinde çay içip üstüne canımız bira çekti diye (nasıl olsa bu sefer eşim hamile değil) türkü barda bira içerek geçirdik. Akşam yemeğimizde yine geçen seferden aklımızda kalan en harika restaurant Kadıoğlu Şehzade Mutfağı'nda biraz meze, özel salataları ve rakı eşliğinde sac kavurma yedik. Meyve ve kahveler ikramlarıydı...

Ertesi gün de ilkinden farksızdı. İlk amacımız seneler önce yediğimiz o harika yemekleri tekrar yemek olduğundan pansiyondaki kadının hazırladığı sabah kahvaltısından sonra arabaya atlayıp doğru Amasra'ya gittik. Yukarıda hava günlük güneşlikken deniz seviyesine indiğimizde felaket bir sis vardı. Amasra'yı yine geçen sefer ki karlı hava şartları sebebiyle gezememiş olduğumuzu farkedip, daha önce görmemiş olduğumuz Küçük Limanı ve Kemere köprüsünü de gezdik. Sonra da öğle yemeğimizi Çeşm'i Cihan'da yedik. Harika özel salatalarına kalamar ızgara ve birayla eşlik edip ana yemek olarak da çinekop ızgara götürdük. Alışverişimizi yapıp ilginç bardak falımıza da baktırdıktan sonra arabaya atlayıp Safranbolu'ya geri döndük. Döner dönmez meşhur "havuzlu Asmazlar konağı" önünde park yeri bulunca birer türk kahvesi birer tane lokumla lüpledik. Biraz alışverişten sonra akşam üstü atıştırması için son kez Esra Cafe'ye gittik ve efsane sarmaların üzerine benim aç gözlülüğüm yüzünden pek vasat olan mantıları yediğimize pişman olduk. Sindirime yardımcı olur diye meşhur olduğunu duyduğum Bağlar gazozundan içtim ama niye meşhur olduğunu anlayamadım çünkü Çamlıca daha güzel. Sonra alışverişimizi tamamlayıp yine Arasta çay bahçesine gittik, bu sefer dışarıda masa bulduk diye sevindik önce, sonra o kadar duman altında kaldık ki keşke içeride otursaydık diye düşündük. Bir demlik çayımızı bitirdikten sonra kalkıp akşam yemeği için yine Kadıoğlu'na gittik. Sevgili eşim karnımız acıkmadan yemek yiyor olduğumuzdan şikayet etti sürekli ama senelerdir hayalini kurduğumuz ve sürpriz bir planla tekrar tatma fırsatını bulduğumuz lezzetleri geri de çeviremiyordu. Bu sefer de yine biraz meze ve paçanga ile yirmilik rakıyı lüpledik. Ana yemek söylesek mi söylemesek mi diye tartışırken dayanamayıp efsane sac kavurmadan yine ısmarladık. Yine meyve ikram ettiler ama bu sefer birer tek de yolluk verdiler yanına. Karnımız iyice şişmiş bir şekilde döndük odamıza...

Dönüş günü erken kalkıp Safranbolu'nun simit fırınından aldığımız simitleri fırnın yanındaki kahvede çayla birlikte yedik. Çaycıya peynir alabileceğimiz bir yer var mı diye sorduk ama malesef yoktu. Nefret ettik böyle dejenere olmuş turistik köylerden. Adamların hiç biri dükkanı saat ondan önce açmıyor. Ne biçim köylüsün sen? Her neyse peynirsiz biraz yavan oldu ama hiç yoktan iyidir. Hemen topuklayıp saat on gibi Abant gölünün kenarındaki gazinoda sucuklu yumurta ve menemen yemeye başladık. Allahtan bizim siparişler geldikten hemen sonra kalabalık baskınına uğradı mekan. Onlar kahvaltı ısmarlıyor diye ikinci çaylarımızı bile sipariş edemedik ama bütün tatilde olduğu gibi yine erkenciliğimiz işe yaramıştı. Kalabalıktan sıyrılıp göl etrafında yürüyüş yaptıktan sonra saat oniki gibi dönüş yolu üzerinde sucuk ekmek yiyerek bitirdik bu yeme içme konsepti üzerine inşaa ettiğimiz mutlu tatilimizi.

EfSaNe RocK BaSÇıLaRı - BöLüM 2: Basçı + Besteci

2010-11-11T12:16:00.009+02:00

Efsane Rock Basçıları yazımızın ilk bölümünde hatırlayacağınız gibi bas çalıp şarkı söyleyen olağanüstü kabiliyetlerden bahsetmiştik. Bu ikinci bölümde ise grubun kurucusu, basçısı ve belkemiği olup da sadece "front-man" olmayan ama besteleriyle olsun, back vocaliyle olsun her şeyiyle grubun beyni olan yeteneklerden bahsedeceğiz.

Aslında bas çalabilmek için müzik kabiliyetinin, armoni bilgisi ve ritim duygusunun üst düzey olması gerekir. Dolayısıyla bası hakkıyla çalan her müzisyen aslında doğal kabiliyettir. Bunların arasından sıyrılıp rock camiasında hatırı sayılır etki bırakanlara, en önemlisi beni derinden etkileyip listemin ilk sıralarına tırmananlara saygım ve sevgim sonsuzdur.

İşte o basçılar, ve en harika besteleri: Basçı + Besteci...

Steve Harris (Iron Maiden)

12 Mart 1957 İngiltere doğumlu olan Steve Harris Heavy Metal tarzının önde gelen grubu Iron maiden'in kurucusu, bestecisi ve basçısıdır. Çoğunlukla mitolojik veya tarihi konular üzerine çalışarak Iron Maiden'in çoğu bestesine imza atmıştır. Mükemmel bas partisyonuna sahip olan şarkılarından birini zorlanarak seçtim: 1982 The Number of the Beast albümünden Chidren of the Damned...

Cliff Burton (Metallica)

10 Şubat 1962 Amerika'da doğdu. Genç yaşta Black Sabath ve Rush gibi grupların etkisinde kalarak bas çalmaya başladı. Besteleri ve back vocaliyle Metalica'nın müziği, görünümü ve yönü hakkında etkili söz sahibi oldu. 1983 yılında piyasaya çıkan ilk albüm Kill 'Em All' daki (Anesthesia) Pulling Teeth parçası ile gönüllere taht kurdu. Ama benim seçimim 1986 Master of Puppets albümünden Orion...

John Paul Jones (Led Zeppelin)

3 Ocak 1946 İngiltere doğumlu olan John Paul Jones efsanevi Led Zeppelin'in kurucu üyelerinden biridir. Led Zeppelin'in varolduğu oniki seneden az bir sürede dokuz efsane stüdyo albümüne imza atmış, otuzu aşkın turu tamamlamış, besteleriyle rock dünyasına üzerinde düşünülmesi gereken çok şey vermiştir. 1970 Led Zeppelin III'ün efsane ballad Since I've been Loving You...

Roger Glover (Deep Purple)

30 Kasım 1945'de Galler'de doğdu. 1969'da Gillan ile birlikte Deep Purple'a katıldı ve besteciliğini konuşturarak 1970'de piyasaya çıkan efsanevi "In Rock" albümünün bütün parçalarına kendinden bir şeyler kattı. Sonra Blackmore ile birlikte grupta bulunmadığı bir kaç albüm hariç hemen hemen bütün Deep Purple şarkılarında bestelere katkıda bulundu. Seçtiğim şarkı 1972 Machine Head'den Pictures of Home...

Flea (Red Hot Chili Peppers)
16 Ekim 1962 Avustralya doğumlu olan Michael "Flea" Balzary Red Hot Chili Pepers'ın kurucu üyesi ve basçısıdır. Grubun hemen her şarkısında besteye büyük katkısı vardır. Funk, psychedelic, punk, ve hard rock tarzlarını birleştirerek kendine has olan çalış sitilini geliştirdi. Rock aleminin en yetenekli ve en çok taklit edilen basçılarından birisi oldu. İşte 1991 Blood Sugar Sex Magik albümünden Naked in the Rain...

Ahmet Güvenç (Kurtalan Ekspes)
1951 yılında dünyaya gelen Ahmet Güvenç Berklee Jazz Akademisi mezunudur. 1967 yılında profesyonel müzik hayatına başladı. 1972'de Barış manço ve Murat Ses ile birlikte Kurtalan Ekspres'i kurdu. Mükemmel bas çalışı ve tükenmez karizmasıyla gönüllerde taht kurdu. Mahkum ve Dönence gibi efsane şarkıları besteledi. Benim seçtiğim şarkı 1989 Hal Hal albümünden yine bir Ahmet Güvenç şarkısı olan Gülpembe...

John Myung (Dream Theater)
24 Ocak 1967'de Amerika'da dünyaya gelen John Ro Myung 5 yaşında keman 15 yaşında bas gitar çalmaya başladı. 1986'da Lise'den arkadaşı John Petrucci ile birlikte daha sonra ismi Dream Theater olarak değişen Majesty isimli grubu kurdu. Dream Thearter'ın bir çok bestesine katkıda bulundu. Benim favorim bas partisyonu olan şarkı ise 1999 Scenes from a Memory albümündeki The Dance of Eternity...

Chris Squire (Yes)
4 Mart 1948 İngiltere doğumlu olan Christopher Russell Edward Squire, Jon Anderson ile birlikte efsanevi Yes'in kurucu üyelerinden biridir. Classic Yes döneminin bütün albümlerine harika besteler yapmıştır. Sonra benim sevmediğim Yes döneminde de devam etmiştir ama benim seçtiğim şarkı harika bas partisyonuyla 1972 Fragile albümüden Long Distance Runaround...

Geezer Butler (Black Sabbath)
17 Temmuz 1949 İngiltere doğumlu olan Terence Michael Joseph Butler yeri göğü sarsan Heavy Metal grubu Black Sabath'ın John "Ozzy" Osbourne ile birlikte kurucu üyelerinden biridir. Osbourne frontman olsa da Butler grubun, bestecisi, basçısı, en önemli adamıdır. Öyle ki gruba ismini veren şarkıyı bile Butler yazmıştır. Seçtiğim şarkı 1970 Paranoid albümündeki Fairies Wear Boots...

John Deacon (Queen)
Queen grubu bir çok renkli karakterden oluşmuştu ve ağırbaşlı basçı John Deacon o tarz biri olmadığından çok da göz önünde değildi. Ama iş beste yapmaya gelince 19 Ağustos 1951 İngiltere doğumlu olan Deacon genellikle kalça kıvırtan bir bas yürüyüşüyle ortaya çıkarak ve yeteneğini bir çok kez ispatlamıştır. Seçtiğim şarkı 1980 The Game albümündeki harika bas partisyonuyla Another One Bites The Dust...

ŞaNSıZ MıYıM?

2010-11-07T20:36:00.000+02:00

Evet, üstüste bir kaç şassızlık yaşamış olabilirim...

Dün Havaş'ın Kozyatağı - Atatürk Havalimanı akşam yedi servisine yetişmek için tam vaktinde evden çıkmış olmama rağmen durakta hiç taksi olmaması bir şansızlık olabilir. Ayrıca hala yetişebileceğime inandığım son anda minibüs caddesi üzerinde bulduğum taksinin şöförünün karşının taksisi olması sebebiyle yolu bilmemesi ve aynı zamanda alenen sırf bir alışveriş merkezinin hatırı olsun diye yapılan üstgeçidin inşaatına gelen kamyonlar sebebiyle E5 üzerinde aşırı trafik olması, bunlar da yetmezmişcesine şöförün "nasıl olsa artık yetişemeyiz abi" diyerek bir de yol üstündeki benzincide kendi tabiriyle "küçük su dökmek" zorunda kalması da ayrı ayrı birer şanssızlık olarak nitelendirilebilir.

Bu küçük şanssızlıklar sebebiyle planladığımdan bir saat sonraki servise binip neyse ki az olan köprü trafiği sayesinde havaalanına çok az geç kalmıştım. Ama işin trafik kısmında şanslı olmamı hiçe sayarcasına check-in için sıra ona geldi diye gittiğim kontuarın her ne demekse sisteminin bozulması, diğer kontuarlarda millet vızır vızır işlem yaparken o "sistemi bozuk" hatunun "beyefendi bir de şurada deniyelim" diyerek beni peşinden üç ayrı istasyona gezdirmesi, gece onbirkırkdaki uçağa erken gideyim de rahat oturayım diye altıbuçukta yollara düşmüş olama rağmen bütün bu süreç içerisinde bacakları rahat rahat uzatarak yayılınabiliyor diye tercih ettiğim ve yanında cam olmadığı için aslında normalde insanların pek de sevmediği başka yer yoksa kabul ettiği acil çıkışlarda artık "maalesef" yer kalmaması, hatta yan yana iki kişilik yer bile olmaması bu sebeple Tahran'a birlikte gideceğim iş arkadaşımla uçağın iki ayrı alakasız ucunda seyahat etmemiz gerekmesi...

Şansız mıyım? Evet, üstüste bir kaç şassızlık yaşamış olabilirim. Ama bu anlattıklarım daha hiç birşey değil...

"Her işte bir hayır vardır" yaklaşımıyla sabrımızı koruyup check-in sonunda hatunun "yanlız biniş kapısı henüz belli değil, takip edersiniz" demesi beni biraz kıllandırmıştı. Oturup vakit geçirdikten sonra uçağın kalkış saatine yarım saat kala biniş kapımızın hala belli olmaması ise bir şeylerin ters gittiğini iyiden iyiye belli etti. Dünden beri yoğun sis sebebiyle uçuşların aksadığını biliyorduk ve bu yüzden bu konu hakkında özellikle soru sormuştuk "sistemi bozuk" olan hatuna ve cevap almıştık; "sizin uçuşta birşey gözükmüyor" diye... Evet ortalık yüzlerce ihram giymiş yerlerde oturan hacı adayı ve banklarda uyuyan büyük ihtimalle az sonra güvenlik kontrolünde üzerinde uyuşturucu bulunacak zenci doluydu ama hep öyle olmaz mı zaten? Sonra uçuş saati geldi ve ekranda "gecikmeli" yazmaya başladı. Ne kadar? Belli değil...

O sırada konuya konsantre olunca farkettik ki dokuzbuçukta kalkmış olması gereken bir önceki Tahran uçağı da kalkmamış. Saat ikiye kadar hiç bir şey belli değildi. Ne kapı, ne de kalkmamıza ne kadar kaldığı. İkide önceki uçağın kapısı belli oldu ve bir uçak dolusu yolcuyu bekleme salonuna sokarlarken biz de diğer bir uçak dolusu yolcu olarak sorularımıza cevap alabileceğimizi düşündüğümüzden o kapıya gidip girişte yığın oluşturduk. Yaklaşık kırk dakika sonra bizim kapı da belli oldu ve kalkış saati belli olmamasına rağmen "son çağrı" ibaresi yanıp sönmeye başladı.

Bizleri de bekleme salonlarından birine itinayla tıkıştırdıktan sonra her kırk dakikada bir yeni "tahmini kalkış saati" belirleyerek sabah saat sekiz'i ettirdiler. Sabaha kadar kliması özenle düşük bir sıcaklığa ayarlanmış ortamda içimiz geçip üşüyerek uyanarak vakit geçirdik. Çok kızdık, çok bağırdık, çok sabır gösterdik, çok şey yaptık ama ne yaptıysak olmadı. Ne zaman bir yetkiliye ne olacağını sorsak "beyefendi sakin olun ve oturun lütfen" cevabıyla karşılaştık.

Sabah saat sekizde içeridekilerin baştan aranması gerektiğini ileri sürerek bizi bekleme salonu dışına çıkardılar. O zaman öğrendik ki diğer Tahran uçağı da henüz kalkmamış. Onlar onbuçuk saatlik biz ise sekizbuçuk saatlik rötar yaşamaktayız. Hepimizin eline içindeki salamları donmuş bayat ekmekten yapılmış birer sandviç ve birer meyve suyu tutuşturdular. Saat dokuzda bilgi ekranlarında tahmini kalkış saati 08:10 olan bir Tahran uçuşunun yanına salona gidiniz uyarısı yerleştirdiler ve inanmayacaksınız ama iki uçak dolusu yolcuyu da aynı salona doldurmaya başladılar. Olağan üstü itiş kakış sonrasında uçağa ilk binebilen yaklaşık 150 kişiden sonra kapıları kapatılar. Ne oluyor diye sorduk...

"Beyefendi sakin olun ve oturun lütfen"

"Ne zaman oturup ne zaman kalkacağımı sana mı soracağım? Ben beni yönetmenizi değil bana bilgi vermenizi istiyorum."

"Uçakta sayım yapılıyor, birazdan bilgi verilecek"

"Ne sayımı yahu,hepimiz biletli değil miyiz?"

"İki uçuş birleştirildi, kapasitenin üzerinde yolcu var"

İnanamıyorum. Duyduklarıma resmen inanamıyorum. Yani on kişi önde duruyor olsaydım şimdi uçakta olacaktım. Olacak şey mi? İnanamıyorum.

Sonunda beklenen bilgi ve cevap geliyor. "Yer kalmadı, sizi bir sonraki uçuşla uçuracağız."

O ne zaman? Bu akşam... Olacak şey değil. İnanamıyorum.

Sonra bizi otele yerleştirebileceklerini ya da bilet iptali yapabileceğimizi söylüyorlar. Otele gidersek bu akşamki dokuz buçuk onunla da olmazsa onbirkırk uçağıyla gidermişiz. Tabi dünkü dokuzbuçuk ve onbirkırkın birleşip sabah dokuz olması ihtimali var mı? Bence bu kadroyu bir günde değiştirip yerlerine kafası çalışan, insanı insan yerine koyabilen bir kadro yaratamazlar. Dolayısıyla cevabım yüksek ihtimalle evet.

Almiim o zaman diye düşünüyorum. Uçak biletimizi iptal edersek geri ödeme yapıyor musunuz? Evet ama cezası var! Neyin cezası var yahu, kime cezası var? Sakinliğimi korumaya çalışıyorum çünkü anında polis müdahalesi ile karşılaşıyor insanlar. Her neyse çıkıyoruz beş altı kişi, biz biletimizi iade edeceğiz diyoruz. Hayhay diyorlar. Ama ne halin varsa gör kabilinden bir hay hay. Kendi kendimize uğraşa didine biletlerimizi geri verip açık bir tarihe ücretsiz bilet alıyoruz.

Havaalanından takatim kalmamış olarak ayrıldığımda saat 12:40 olmuştu...

Şansız mıyım? Evet, üstüste bir kaç şanssızlığım oldu diyebilirim. Ama o uçağın rötar yapmasını sağlayan benim şanssızlığım değildi. O organizasyonsuzluk var oldukça çok şanssızlık yaşarız.

ReSiMLeR

2010-11-04T21:50:00.000+02:00

Hayatı, ölümü çok doğal karşılayan bir çocuk Alkım. Bilimsel olarak yaklaştığından herhalde. Hoş, henüz bir ölüm yaşamadı, ama konu hakkında konuşurken çok normal bir doğa olayı olduğunu bilerek konuşuyor. "Yıllar sonra ben büyüdüğümde sen de ölmüş olacaksın" diye gayet duygusuz cümleler kurabiliyor, sesi bile titremeden. İnsanın asabı bozuluyor tabi. Bir kaç kez, "söyleme öyle üzülüyorum" gibi serzenişlerde bulundum, ders veren bir ifadeyle bana hayat döngüsünün ne olduğunu anlattı.

Malum, önümüzdeki hafta "10 Kasım Atatürk'ü Anma Günü ve Atatürk Haftası" olduğundan bu haftadan konuyla ilgili faaliyetlere başlamışlar. İşte şiirler ezberleniyor, sınıfın panosunda yayınlanacak resimler yapılıyor, yazılar yazılıyor...

Canışım oğlum Alkım'cığım da aşağıda ki çalışmayı yapmış!

Neden diye sordum. "Ee! Öldü çünkü Atatürk" diye cevap verdi...

YiYeLiM iÇeLiM BaKiiM SaYı 2: ESKİ BEYLERBEYİ MİDYECİSİ

2010-10-31T09:37:00.006+02:00

Kadınların hamile kaldıklarını öğrenir öğrenmez kesinlikle yapmaya başladıkları ve derhal yapmayı bıraktıkları iki şey nedir? Süt içmek ve içki içmek... Sevgili eşim de Alkım'ı taşımaya başladığını öğrendiğinde ilk iş olarak içki içmemeye ve düzenli olarak süt tüketmeye başlamıştı. Böyle bir dönemde ilk kez gitmiştik Eski Beylerbeyi Midyecisi'ne. O zamandan beri de hep gideriz.

Bugün sevgili oğlumun deyişiyle "Beylerbeyi'ne Gezinti" yaptık ve öğle yemeğimizi tahmin edebileceğiniz gibi orada yedik.

Tabi şunu da belirtmem lazım; hafta sonları okul olmadığından erken saatlerde uyanan sevgili oğlumuz bugün bir de saatler geri alınmış olduğundan henüz kargalar bile kahvaltı yapmadan hepimizi uyandırdı. Hayli erken bir saatte çıktık evden.

Önce alışveriş'e gittik; markette bizden ve kasa görevlilerinden başka kime yoktu. Mevzubahis kargalar henüz Beylerbeyi'ndeki cafelerde oturmuş kahvaltılarını yaparlarken biz ve belli ki artık geç saatlere kadar uyuyamayan yaşlı bir çift balıklarımızı seçiyorduk.

Eski Beylerbeyi Midyecisi Beylerbeyi Akbank'ın sokağından girince solda caminin tam karşısında bir mekan. Dört bilemedin dört buçuk masalık küçük bir yer. Yazları sokağa iki masa daha atıyorlar. Üst kat da varmış ama hiç çıkmadım. Herzaman ki gibi önce ikram patlıcan ve acılı ezme geldi ki ilk açlık bastırılsın, mide şenliğe hazırlansın. Bir kaç dilim ekmekle sevgili eşim ve ben onu hemen lüpledik. İrem merakından tattı ama Alkım her zaman olduğu gibi burun kıvırdı. Varsın olsun, onlar da ikramın hemen peşinden gelen süslü mevsim salatadan ve kalamar tavadan götürmeye başladılar hemen.

Erken orada olduğumuz için olsa gerek balıklar da fazla gecikmeden geldi. Çocuklar için kılçıkları alınmış Mezgit tava, bize de deniz Levreği. O kadar güzeldi ki çocuklar kendilerininkini hemen lüpleyip bizimkinden de yarımşar götürdüler.

Balıkları bitirdikten sonra yine müessesenin ikramı olan irmik helvamız geldi. Alkım'cığım "Yok ben istemem bundan, beğenmem ki ben bunu" demesine rağmen bizi kırmayıp bir kaç kez tattı. Hiç bir şeyden geri kalamayacak olan İrem de yemeğini bitirince bir süre dışarıda oynamakta olan Alkım'a takıldı. Sonra birden hatırlayarak masaya geri döndü ve "bana da tattır, tattırırken de fotoğrafımı çek baba" dedi.

Havalar daha çok soğumadan yolunuzu Beylerbeyi'nden geçirin ve Eski Beylerbeyi Midyecisi'nde balık yiyin. Şimdiden Afiyet olsun...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Önceki sayıya buradan ulaşabilirsiniz

EfSaNe RocK BaSÇıLaRı - BöLüM 1: Lead Vocal + Bass

2010-10-29T13:49:00.110+03:00

Altı üstü dört tel, çalması daha kolay olmaz mı? Hem öyle solo çalmak da gerekmiyor! Ne kadar zor olabilir ki?

Öyle gözükmüyor olsa da rock müziğin en önemli ve en zor enstrümanlarından biridir bas gitar. Ritim ile melodi arasında bir köprüdür. Bas gitar olmazsa melodi ile ritmin arasında dev bir boşluk kalır. Müzik ruhsuz, kalpsiz ve şekilsiz bir şey olur. Bu boşluğu doldurmak da öyle kolay değildir. Melodiyi hem ritmik hem de armonik olarak takip edeceksin, bir yandan da yürüyüşlerle araları bağlayacaksın.

Bazı basçılar o kadar yetenekli ki bütün bunların üzerine bir de şarkı söylüyorlar! Kalpten ve senkronizasyonu kaçırmadan...

İşte o basçılar, ve en harika bas partisyonuna sahip olan şarkıları: Lead Vocal + Bass...

Roger Waters (Pink Floyd)

6 Eylül 1944 tarihinde İngiltere'de doğan Roger Waters; 1983'e kadar Pink Floyd'un sadece bas gitaristi değil bir numarası oldu. 1983'den sonra, Pink Floyd'dan ayrılınca da harika işlere imza attı ama ben mükemmel bas partisyonuna sahip olduğunu düşündüğüm şarkıyı Pink Floyd çalışmalarından seçtim: 1977 Animals albümünden Pigs (Three Different Ones)...

Greg Lake (King Crimson)

10 Kasım 1947'de İngiltere'de doğdu. En büyük başarısını efsanevi progressive rock grubu Emerson, Lake & Palmer ile yakaladı. Daha önce King Crimson'ın kurucu üyesi, basçısı ve lead vocalistiydi. Ondan da önce The Gods isimli bir gruptaydı ama o kadarı beni de aşar... Seçtiğim parça: King Crimson'un 1969 tarihli çıkış albümü In The Court of the Crimson King'den 21st Century Schizoid Man...
Geddy Lee (Rush)

Gary Lee Weinrib 29 Temmuz 1953'de Kanada'da doğdu. Geddy takma ismini annesinden aldı. Erken yaşta aldı bası eline, Cream'in basçısı Jack Bruce ve Led Zeppelin'in basçısı John Paul Jonesun etkisinde kalarak çalıştı. Gitarist Alex Lifeson ve davulcu John Rutsey ile takılmaya başlayınca Hard Rock grubu Rush'ı kurdu. Seçtiğim şarkı: 1975 yılında çıkan Fly By Night albümünun ilk şarkısı Anthem...

Lemmy (Motörhead)

Lemmy bir çok insan için Heavy-Metal'in bedene bürünmüş halidir. 24 Aralık 1945'te İngiltere'de doğdu. Gerçek ismi Ian Fraiser Kilmister. 1971'de Hawkwind isimli psychedelic space rock grubunda bas çalıp şarkı söylemeye başladı. Sonra argoda "Hız Manyağı" anlamına gelen Motörhead'i kurdu. Şeçtiğim şarkı 1980 yapımı albümün de ismini taşıyan neredeyse marş haline gelmiş olan Ace of Spades...

Sting (Police)

Gordon Matthew Thomas Sumner 2 Ekim 1951'de İngiltere'de doğdu. Her ne kadar popülaritesi 1985'te The Police'in dağılmasından sonra arrtıysa da Sting ismi "English Man in NewYork" parçasından çok "Can't Stand Loosing You" hatırlatır, veya "So Lonely" hatırlatır, yok bilemedin "Every Breathe You Take" hatırlatır. Benim seçtiğim ise 1978 yılındaki çıkış albümleri Outlandos d'Amour'den Roxanne...

Phil Lynott (Thin Lizzy)

Philip Parris Lynott, 20Ağustos 1949'da İngiltere'de doğdu. Şopar görünümlü bir Irish; çünkü anne İrlandalı ama baba Brezilyalı... Gençken rock müzkten etkilenip çalıp söylemeye başladı, 1970'de Thin Lizzy isimli hard rock grubunu kurdu ve aldı yürüdü... En popüler parçası "Boys are Back in Town". Ama ben 1977'de piyasaya çıkmıış albümün adını taşıyan "Bad reputation" seçtim...
Özkan Uğur (MFÖ)

17 Ekim 1953’te dünyaya geldi. 1971'de Mazhar Alanson ve Fuat Özkan'ın Kaygısızlar isimli grubunda bas çalıp söylemeye başladı. Daha sonra bir süre Kurtalan Ekspres'te, Erkin Koray'da ve Ersen ve Dadaşlar'da da çaldıktan sonra son olarak 1978'de kalıcı bir şekilde MFÖ'nün Ö'sü oldu. MFÖ ile harikulade başarı elde etti ki saymakla bitmez. Yalnızlık Ömür Boyu en güzel örneklerden biridir...

Paul McCartney (The Beatles)
James Paul McCartney, 18 Haziran 1942'de İngiltere'de dünyaya geldi. Beatles'da John Lennon kadar çok şarkıya lead vocal yaptığından hangisinin lider olduğu hep tartışılmıştır. Seçtiğim şarkı 1966'da piyasaya çıkan bir single. Paul Mc Cartney'in lead vocal'de olduğu Paperback Writer...

Tom Araya (Slayer)

6 Haziran 1962'de Şili'de dünyaya geldi. Çocukken ailesi ABD'ye taşındı. Gençliğinde İngiliz heavy metal grupları Motörhead, Iron Maiden ve Judas Priest'dan etkilenerek bas gitar çalmaya başladı. 1982'de Black Sabath ve Venom gibi satanist imajını etkin olarak kullanan heavy metal grubu Slayer'ı kurdu. Seçtiğim şarkı 1988 yılında piyasaya çıkmış olan albümle aynı ismi taşıyan şarkı; South of Heaven...

Les Claypool (Primus)

29 Eylül 1963'de Amerika'da doğdu. Gençliğinde Geddy Lee'den etkilenip bas çalmaya başladı. Daha sonra Stanley Clarke ve Lerry Graham dinleyince slab tekniğini çalış sitiline yerleştirdi ve doksanların en orjinal rock basçısı haline geldi. 1986'da Primus'u kurdu ve alternatif funk metal tarzı bir müzik yapmaya başladı. Seçtiğim şarkı 1993 yılında çıkan Pork Soda albümünden DMV...

YüZMeK GiBiSi YoK

2010-10-23T15:25:00.000+03:00

Oh be! Spor yapmak ne güzel şeymiş. Tavsiye ederim yüzmek gibisi yok. Özellikle gelişim çok hızlı olduğundan insan süper moral buluyor.

Bundan üç hafta önce ilk gün havuzun yarısına kadar gitmek için üç kere dinlenmiştim. Allahtan on beş dakika sonra sol kalfime okkalısından bir kramp girmişti de bir buçuk saatlik dersin son bir saatinden yırtmıştım. Halbuki abartmak gibi olmasın ama bebekliğimden beri yüzerim. Sonra bütün yazlarını denizden çıkmadan geçiren bir çocuktum. Üniversite yıllarımda yaptığım tatillerde de balık misali sürekli suda olurdum. Balayımızda bile sürekli güneşlenmek isteyen sevgili eşime muhalefet yapıp zırt pırt onu da denize sürüklemiştim.

Sonra nasıl oldu da böyle hımbıllaşmıştım bilemiyorum. O ilk günden sonra acayip moralim bozulmuştu. İkinciye korkarak gittim resmen. Korktuğum da oldu; kramp problemi yine baş gösterdi ama ilk güne göre nispeten daha iyi bir kondüsyona sahiptim. Üç, dört derken bir hayli iyileştim ve havuzun tamamını bir kerede gidebilecek hale geldim.

Dün; yani havuza altıncı kez gittiğim gün tam 750 metre yüzmüş bulunuyorum. Yok öyle bir nefeste değil tabi her ellinci metrede biraz durup soluklanarak ama inanıyorum o günler de gelecek. Aynı zamanda gayet düzgün kilo veriyor olmam işin bir başka avantajı. İlk hafta iki sonraki haftalar birer olmak üzere toplamda üç haftada tam dört kilo verdim. Isınma hareketleri sırasında her yerim ayrı zıplamıyor artık.

En çok sevdiğim tarafı da havuzda sanki dertlerden arınıyor insan. Yıkanıp pislikten kurtulmak gibi bir his. Yüzerken tek amacın doğru tempoyla kulaçlarını atıp doğru ritimle nefes alarak bir an evvel kulvarın sonuna ulaşmak olduğundan ve bunu gayet yüksek konsantrasyonla yaptığından, gün içinde olmuş bitmiş bütün acayipliklerin, şahit olduğun bütün çirkinliklerin ve çektiğin bütün dertlerin üzerinde bıraktığı sıkıntı yok olup gidiyor.

Aynı anda bir de müzik dinleme imkanı olsa süper olur, bu vesile ile ilgililere şöyle adam gibi su geçirmez mp3 player ve kulaklık geliştirilmesi gereğini bildirmek isterim. Zira o kadar şırıltının arasında duyulabilsin diye olsa gerek bir hayli yüksek sesle müzik çalınıyor havuzda. Maalesef oradaki tarz bana hiç uymuyor açık söyleyeyim. Genellikle tekno ritimli türk pop şarkılarından örnekler dinliyoruz. "Sana bir önerim olacak hayatından mikropları at!" ve "No no no almayayım başkası alsın, tipim değilsin üstü kalsın", aklımda kalabilen güzide örnekler. Özellikle bu müzikle sırt üstü yüzen senkronize bir kalabalığı izlemek diskodaymışız etkisi yaratmıyor değil hani.

Neyse, eve dönüş yolunda patlatıyorum bir 'The Talisman" kendime geliyorum. Buyurun, siz de dinleyin...

GöZe KuLaĞa YaRaSıN BaKiiM: SaYı 3

2010-10-17T17:03:00.009+03:00

- - - RETURN TO FOREVER - - -

Efsane grubun rüya kadrosu; Chick Corea, Al Di Meola, Stanley Clarke; Lenny White... 1976 Altın Plak ödüllü Romantic Warrior adlı albümleriden aynı isimli parçayı Old Grey Whistle Test Studio'da icra ediyorlar...

Lop Lop et olsun!

- ROMANTIC WARRIOR -

Aynı konserde aynı albümün bir başka şarkısı; Sorceress...

Pıt Pıt Yağ Olsun!

- SORCERESS -

Tam otuz iki sene sonra grubun rüya kadrosu yeniden bir araya gelerek Montreux Jazz Festivalinde sevenleriyle bir araya geldi. Karşınızda Hymn of the Seventh Galaxy...

Oooohhh Afiyet, Şeker, Bal Olsun... Yarasın, Kan Olsun, Can Olsun!

- HYMN OF THE SEVENTH GALAXY -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Önceki sayıya buradan ulaşabilirsiniz...

FuSioN GruPLaRı: ReTurN to FoReVeR

2010-10-17T00:10:00.003+03:00

60'ların ortalarına kadar Jazz ve Rock birbirinden tamamen alakasız iki müzik türüydü. Rock müziği birden bire korkunç gelişip müzisyenleri çok üstün başarı elde etmeye başlayınca sürekli avant-garde takılmaktan sıkılmış Jazz alemi kendi bildikleriyle Rock öğelerini karışrırarak yeni bir tarz yarattılar: Fusion. Fusion için yapılan en iyi tanım şöyledir; jazz emprovizasyonu ile güçlü rock ritimlerinin karışımı. Miles Davis'in 1968'de yayınladığı "Filles de Kilimanjaro" adlı albümüdeki müziği bu tarzın ilk örneğiydi ve bu işi bilenler tarafından "jazz-rock fusion" veya jazz-rock hybrid" olarak isimlendirildi. Miles Davis'in 1969 ve 1970 yıllarında takip eden üç albümü "In A Silent Way" , "Live at the Fillmore East" ve "Bitches Brew" o kadar çok beğenildi ki takipçi müzisyenler çoğalmaya başladı. "Mahavishnu Orchestra", "Weather Report" ve "Soft Machine" akla gelen bazı örnekler...

Ama benim en sevdiğim ve en önemli Jazz-Rock Fusion Grubu olarak gördüğüm grup "Return to Forever"

Kabiliyet abidesi Chick Corea grubu 1971 sonbaharında kurdu. İlk başlarda Latin Jazz grubu olarak başlasa da grubun lideri Chick Corea John Mc Laughlin, Mahavishnu Orchestra ve ayrıca başta Yes ve ELP olmak üzere İngiltere'den çıkan bazı Progressive Rock gruplarından çok etkilenerek tarzı Jazz-Rock'a kaydırdı. Grubun ilk olarak klavyelerde Chick Corea, basta Stanley Clarke, nefeslilerde Joe Farrell, perküsyonda Airto Moreira ve vokallerde Flora Purim'den oluşuyurdu. Return to Forever Chick Corea'nın grup için hazırladığı ilk albümün adıydı ve grubun adı Return to Forever olarak kaldı. O sene Light As Feather isimli bir albüm daha yaptılar; o da Rock'dan çok Latin ezgileri içeriyordu. Ama Corea'nın içi alev alev kaynıyordu, neyse ki bir süre sonra Farrell ayrılınca onun yerine rock gitaristi Bill Connors'ı geçirdi ve istediğini kısmen olsa da aldı... Hemen arkasından Moreira ve Purim de gidince onların yeri rock davulcusu Lenny White tarafından dolduruldu. Birlikte Hymn of the Seveth Galaxy isimli albümü yaptılar. Albüm Corea'nın bestelerinden oluşan synthesizer ağırlıklı bir progressive rock ve fusion tarzında olan ve şarkıları haftalarca pop listelerinde kalarak büyük bir ticari başarı sağlayan bir albümdü.

Bir albüm sonra Connors'ın yerine Berklee'den taze mezun olmuş henüz 19 yaşındaki Al Di Meola geçti ve Return to Forever rüya kadroya kavuşmuş oldu:

Chick Corea, Piano, Synthesizers

Al Di Meola, Guitars

Stanley Clarke; Bass

Lenny White; Drums

Birlikte yaptıkları ilk albüm Where Have I Known You Before beş ay boyunca Top40 listesine kaldı. Sonraki albüm No Mystery sadece üç hafta listede kalabildi ama 1975 yılında en iyi jazz performansı dalında Grammy ödülü kazandırdı. Bir sonraki sene gelen Romantic Warrior ortaçağ temalarıyla süslü bir concept albümdü. Bu özellikleriyle de en iyi sattıkları ve sonunda Altın Plak Ödülü kazandıran bir çalışma oldu.

Bütün bunlara rağmen artık tarzını ve yolunu değiştirmek isteyen Chick Corea grubu dağıttı. Al Di Meola ve Lenny White gitti. Clarke Corea ile kaldı, davula Gerry Brown geldi ve onlara daha önce Mahavishnu Orchestra'da da çalışmış olan ama artık Corea'nın eşi olan Gayle Moran vokallerde eşlik etmeye başladı. 1977'de gruba bir de nefesli beşlisi eklediler, Musicmagic diye bir albüm yaptılar ama eski tadı vermedi. 1978'de ise Live isimli bir konser albümü yaptılar, ama o da yemedi; hemen sonra grup dağıldı.

Tam otuz sene sonra 2008'de ekip tekrar toplandı ve sevenlerine Monreux'da verdikleri konserle kavuştu...

GöZe KuLaĞa YaRaSıN BaKiiM 'in üçüncü sayısında Return to Forever'ın üç videosunu bulabilirsiniz efendim. Şimdiden afiyet şeker olsun...

öLDüM, BiTTiM

2010-10-07T23:45:00.030+03:00

Her yerim, pamaklarımın boğumları bile ağrıyor. Değil kolumu kaldıracak gözümü kırpacak halim bile yok. Niye mi? Yüzmeye başladım da ondan.

Sevgili oğluşumu tam iki senedir yüzme derslerine götürüyorum. Kartal'da Hasan Doğan Spor Kompleksi'nde son bahar kış ve ilk bahar aylarının haftasonlarını değerlendiriyoruz. Alkımcığım suda batmamayı biliyordu ilk gittiğimizde, geçtiğimiz iki senede öğrendikleri sayesinde artık çok güzel yüzüyor. Hatta yarışmada bronz madalya bile kazandı... İki senedir hafta sonları, o havuzda, ben tribünde, o yüzüyor, ben bakıyorum, acayip canım çekerdi.

Birkaç gün önce işyerinden bir arkadaşım ile spor yapalım, ne yapalım diye muhabbet ederken, "yahu biz çocukları yüzmeye götürüyoruz, biz niye gitmiyoruz ki" olduk. Sorunun cevabı basit aslına; "yarı çıplak bir havuzun içinde elli adam" hiç güzel bir görsel etki bırakmıyor da ondan. Ama düşünüp taşındım, öyle kalabalık salonlara gidip terli terli adamlarla birlikte ağırlık kaldıracağıma, veya daha önce yaptığım gibi kış kıyamet demeden deli danalar gibi koşacağıma, yüzeyim daha iyi. Hemen gidip kayıt yaptırdık iki arkadaş. Çarşamba-Cuma 19:30-21:00 seansına. Heyecanla bekledik ilk günün gelmesini, sonunda geldi.

Dün soyunma odasında başladı maceramız. Allahtan benim ilk öngörüm gibi elli adam değildik, ama açık söyleyeyim soyunma odaları havuza gidiş kapısı biraz geç açıldığından olsa gerek otuz tane benim akranım hafif kilolu adam için de çok küçüktü zaten. Sonuçta insan çıplakken etrafındaki hemcinsleriyle arasına normalde gerek duyduğundan daha fazla mesafe koymak istiyor.

Isınma ve esneme hareketleri yaklaşık onbeş dakika sürdü. İtiraf etmeliyim çok yoruldum bu süre zarfında. Özellikle hoca "yerinde koş" komutunu verip içeri birşeyini almaya gidince baya bir koştuk sanıyorum. Ama en komik görüntü "yerinde zıpla" idi sanırım. Malum herkes erkek olunca kimse biraz daha dik durayım, göbeğimi içime çekeyim derdinde değil zaten Zıplamaya başlayınca da artık niyetin varsa da engel olamıyorsun ataletsizlik yapan fazlalıklarına...

Gittik içeri, aldık duşumuzu geri geldik. "Biz alaylıyız şöyle stil öğrenelim diye geldik" dedik hocalardan birine. Hocam arkadaşla bizi teker teker deneyip ayrı gruplara gönderdi, böylece dersi kaynatma olasılığımız da sıfırlanmış oldu. "Sen Esat hocaya gidiyorsun" dedi bana bir doğrultu gösterip, koştum bende o yöne buldum hocamı.

Esat hocam bana ve bulunduğum gruptaki yani benimle aynı kulvarda yüzen benden tecrübeli olduğunu hissettiren beş kişiye havuzun yarısında bulunan merdivene kadar sırt üstü gidip oradan serbest dönmemizi söyledi. Hemen başladık, teker teker çıkıyoruz, o minimum gerekli mesafeyi aramızda bırakarak. Havuz tam olimpik; yani 50 metre, yarısı 25... Sırt üstü kısmını bitirdikten sonra nevrim dönmüş, nefes nefese başladım geri dönüşe. Bitirdim ama nasıl, hatırlamıyorum. Bir de ne göreyim bizim beşli sırt üstünü bitirdiğimiz yerde muhabbetteler. Meğerse orada durup bekleyecek, nefeslenip dinlenecekmişiz. Böylece tek sıkımlık canımı da harcamış oldum.

Neyse, akıllandım tabi, bir süre dinlendim. Sonra sırt üstü yüzmeye başladım merdivene doğru... Sırt üstü yüzerken geri geri gittiğimden göremeyip geçtim artık paniğine kapılıyor kalkıyorum. Ama bir bakıyorum ki daha çok var... Hoca "kollar yana değil, arkaya" diye bağırıyor. "Kolumu kaldırabilsem atacam arkaya" bakışı atıyorum kendisine ama bilmiyorum anlıyor mu? Serbest yüzerken ise "hoca iki kulaç bir nefes diyor" ben zaten nefes nefeseyim. Allahım ne kadar zor, bitmiyor resmen. Havuzun yarısına kadar olan yol boyunca iki veya üç defa dinlenmek zorunda kalıyorum. Her turda daha beter. Dur bir dakika daha kaç tur oldu ki? Dört mü? Yok yok üç galiba...

Alkımcığım işin eğlence değil de ders olmasından ötürü ilk sene biraz benim zorumla, söylene söylene gidiyordu. Ben yine de ağzından girip burnundan çıkar, vaadlerle, ödüllerle özendir ikna ederdim. Ama her hafta sonu hem cumartesi hem de pazar sabahı "öff bu yüzme de çok uzun sürüyor babacım" diye ağlanırdı.

Saate bir bakıyorum: Sekiz! Sadece onbeş dakikadır havuzdayım... Ah canım oğlum benim, ne kadar da haklıymış... Yok böyle olmayacak. Artık dinlenirken saate bakıyorum. Beş dakika dinleneyim öyle yüzerim gib, kaçamak planlar yapıyorum. Bizim gruptan bir tanesi aynı benim gibi nefes nefese, laf atıyorum; "müdür sen güzel yüzüyorsun" diye. Amcam havalanıyor, "fena değilim de kondüsyon az bende" diyor. "Ne zamandır yüzüyorsun" diye soruyorum, "bir senedir" demez mi? Ben bir kaç güne kalmaz nefes olayını çözerim diye düşünüyordum, hayal görüyormuşum herhalde. Hem iki üç aya kalmaz filinta gibi olurum diye düşünüyordum ama... Moralman çöküyorum. Neye niyet neye kısmet.

Neyseki onbeş dakika sonra sol ayağıma kramp giriyor da hocam "sen fazla zorlama istersen bu seferlik" diyor: Kalan kırk beş dakikayı bir su aygırı gibi burun deliklerime kadar suya gömülü dinlenerek geçiriyorum. Yarın tekrar gidecez, bakalım n'olcak...

TaNRıM! SaNa GeLiYoRuM...

2010-09-28T22:37:00.005+03:00

Vagıf Mustafazade (1940-1979)

Vagıf Mustafazade: Azeri cazının yaratıcısı olarak da bilinir. Kendisini pek bir ünlü olan Aziza Mustafazade sayesinde tanımış bulunuyorum. Ne yalan söyleyeyim kızını da çok severim.

Üniversitedeyken bir arkadaş bak sana ne dinleteceğim dedikten sonra kasetin kapağındaki Yıldız Tilbe'ye benzer kadın fotoğrafını göstermiş sonra da takmıştı kulağıma volkmeninin kulaklıklarını. Şaşırmayınız; o zamanlar ipodlar, mp3player'lar yoktu. "Sony Walkman" vardı! Volkmen denirdi kısaca... Her neyse dinliyorum ben Yıldız Tilbe'ye benzettiğim hatunun müziğini, ön yargılıyım tabi bu arada, efendim güzelce bir piano arkadan güzel bir bas ve davul giriyor, şaşırıyorum. Kulaklıkların etkisiyle ALTYAPI SAĞLAMMIŞ diye bağırıyorum arkadaşa. Arkadaşın dudakları "bağırma da dinle" diyor. Sonradan bir gitar giriyor ki aman aman, mest oluyorum... NE ULAN BU BÖYLE diye bağırıyorum. Kaset kapağını elime veriyor. Albümün ismi Dance of Fire: Kapaktaki hatun Aziza Mustafazade pianist, gitarda Al Di Meola, davulda Omar Hakim, basta Stanley Clarke... OHAAAA!!! Bambaşka bir aleme dalıyorum o gün.

Peşinden Aziza'nın bir önceki albümü geliyor bir kaç gün içinde yaptığım araştırmalar sonucu bulduğum ve edindiğim: Always, bu sefer basta John Pattituci, davulda Dave Weckl ile bir trio yapmış. Müzik alemi böyle tarz görmemiş: Yukarıda Azeri Türküleri Arkada Jazz Armonisi...Sonradan öğrendim Jazz Mugham deniyormuş bu tarza ve Aziza'nın babası Vagıf'ın yarattığıbir tarzmış.

Bulabildiğim kadarıyla birkaç örneğini dinledim ve dibim düştü resmen. 1976 yılında yaptığı Vagif Mustafa-Zadeh ve 1978'de çıkan Kiyevde Kechirdiyim Bir Gün adlı albümlerini bulabildim. Tanrım o öldüren tremololar; dayanmak mümkün değil.

Doğru mudur değil midir bilmiyorum, bunu kızı Aziza'nın bir konserde anlattığı rivayet olunur. Hikayeye göre Vagıf Mustafazade B.B. King ile de sahne almış. King kendisine "insanlar bana blues'un kralı diyorlar, senin gibi çalabilseydim herhalde tanrı derlerdi " demiş...

İşte size iki Vagıf Mustafazade parçası; ikiside 1976 Vagif Mustafa-Zadeh albümünden. Dushunce ve Fantaziya.

Sürüm sürüm sürününüz efem...

YiYeLiM iÇeLiM BaKiiM SaYı 1: SUR OCAKBAŞI

2010-09-26T16:28:00.018+03:00

Tok insanı acıktıran, aç insanı süründüren NTV'de yayınlanan muhteşem program "Tadı Damağımda" sevgili eşimle birlikte seyretmekten kendimizi alamadığımız programlardan biri. 2008'nin ortalarından beri ulu insan Vedat Milor'ün fanatik takipçisiyiz ve taklitlerinden sakınıyoruz. Bir dönem, yanılmıyorsam 2009 kışında, ard arda dört beş mekan tanıtmıştı Fatih civarında. O zamanlar ben ve doymak bilmez iş arkadaşlarım her hafta en az bir kez Ataköy'deki şantiyeye gidip geldiğimizden güzergahımızı öğle yemeği saatinde o civarlarda olacak şekilde ayarlar olmuştuk.

İşte bu faaliyetlerden birinde Sur Ocakbaşı'nda bulunmuştuk. O öğlen o kadar çok yemiştik ki ben ertesi gün öğlene kadar hiçbir şey yememiş olmama rağmen hala çok toktum. O zaman sevgili eşim, birlikte de gidelim demişti fakat bizden duyup da giden bazı arkadaş ve akrabaların memnuniyetsiz kalması sebebiyle çekinip değiştirmiştik fikrimizi. Ne de olsa bir mekanın mükemmel olup ünlenünce bozulması çok sık rastlanan bir durumdur, öyle olduğunu düşünerek vazgeçmiştik. Ama geçtiğimiz hafta içi, kış gelmeden önceki son bir kaç son bahar haftasonusu için "ne yapsak" diye düşünürken sevgili eşim önerdi Rahmi Koç Müzesi ziyaretini takiben Sur Ocakbaşı'na gitmemizi.

Gayet zevkli ve yoğun programlı bir bir müze ziyareti sonrası aç bilaç atladık arabaya ve doğru Fatih'e Kadınlar Pazarı'na. Geç kahvaltı bizi öğlen iki buçuğa kadar idare eder diye hesaplamıştık ama mekana ulaştığımızda saat üçtü ve "ööööf ben artık çok acıktım baba" diye inliyordu çocuklar. Dolayısıyla hedefe ulaştığımız anda arabamızı park etmek üzere teslim alan ve bizi o zahmetten kurtaran kahyaya "seni Tanrı gönderdi" gözüyle baktık, aslında bahçede oturmayı istememize rağmen kalabalık sebebiyle şefin "üst kata alalım abi sizi" şeklindeki teklifini de itirazsız kabul ettik.

Sağolsunlar bizi bir masaya yerleştirir yerleştirmez menüyü getirip yemekleri ısmarlamamızı sağladılar: "Özel Sur Kebabı'ndan iki kişilik ve iki de ayran, ayrıca sonra Sur tatlısı da alacağız sonra bizi bekletmeyin!.." Şefin biz kebabı beklerken bakır tasta köpüklü ayranlarla birlikte atıştırmamız için getirdiği kuru patlıcan dolmasının resmen hayat kurtarıcı bir etkisi oldu üzerimizde. Ama çocuklar "acı geldi" diyerek sadece yarımşar yediklerinden kebap gelene kadar geçen on dakikalık zaman diliminde en az yirmişer kere sordular "ne zaman gelecek" diye. Sonunda geldi işte.

İki kişilik büyükçe bir serviste gelen kebap sanırım biz aslında çocuklarla birlikte dört kişi olduğumuzdan dört adet fındık lahmacun ile süslenmişti. Ne yazık ki ben yukarıdaki fotoğrafı çekene kadar ikisi çocuklar tarafından lüplenmeye başlamıştı. Gelen kebabın büyüklüğü sayesinde önce gözümüzü doyurduk.

Çocukları düşünerek acısız söylediğimiz kebap gerçekten de acısız gelmişti. Biz ebeveynlerse yanındaki gavurdağının acısıyla iştahımızı açtık ve gelen sıcacık ekmeklerin içine içine tıkıştırdığımız, tavuk şişleri, çöp şişleri ve kebapları mükemmel bulgurla birlikte götürdük. Burada bir noktaya dikkat çekmeliyim; kebap, Alkım'ın neredeyse biz büyükler kadar çok yiyebildiği ve İrem'in eğer günündeyse kocaman bir aferin alacak kadar iyi yiyebildiği düşünülerek özellikle iki kişilik söylenmişti. Bütün bu ince hesaplara rağmen ben ve sevgili eşim yemeğin sonunda nefes alamayacak hale geldik. Neyseki masadaki herhangi bir şeyi geri göndermek zorunda kalmadık, zor da olsa hepsini silip süpürdük.

Sevgili eşim kara kara "tatlı için yerimiz kaldı mı ki" diye düşünürken ben Sur tatlısını hatırlattım garsona. Adam "iki kişilik miydi abi" diye teyid alırken eşim "istersen tek kişilik olsun" gibi bir cümle ile aklımı karıştırdı. Yoksa önceki tecrübem sayesinde "yok dört kişilik olsun" derdim diye düşünüyorum. Tatlı geldi: içinde sade dondurma olan irmik tatlısı ama irmik tadının yanısıra ben diyeyim kayısı siz deyin muz tadı da var. Çocuklar görünümüne burun kıvırmasına rağmen tadına baktından sonra öyle bir saldırdılar ki hepimizin damağında kaldı o mükemmel hafif tat.

Mutlaka yolunuzu Fatih'ten geçirip Sur Ocakbaşı'na uğrayın derim ben. Ulaşım bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz. Özel Sur Kebabı'nın yanı sıra Büryan kebabı ve Sac tavası da övgü alan yemekleri arasında ama ne yerseniz yiyin Sur tatlısından fazla porsiyon ısmarlamayı sakın unutmayın.

Şimdiden Afiyet olsun...

Almanya'da öKüZ Olmak: TüRKeN RauS (bölüm !!!)

2010-09-25T08:46:00.002+03:00

Fuar bittikten sonra on beş kişilik ekibin dokuzu gitti ve biz eşyaları toplamak için altı kişi kaldık. İşi tamamlamak için iki günümüz vardı. Cumartesi günü toplama ve tıra yükleme işlerini çok kolay bir şekilde bitiriverince akşamüstü "hadi aleme akalım, oktoberfest'e katılalım" diye düşündük. Ama öğrendik ki festival için kurulan çadırlara randevun yoksa giremiyorsun! İşte yine bir Alman düzenliliği ile Türk spontanlığı arasındaki farkı anlatan mükemmel bir örnek. Adam köpek gibi içip sarhoş olmak için aylar öncesinden rezervasyon yaptırıyor biz ise hiç plansız programsız "haydi Abbas, vakit tamam" kıvamında...

Bu arada bir parantez açıp Türk ile Alman arasındaki bir başka farklılığın altını çizmek istiyorum. 3,20€ ödemek için bir 5lik ve 20 cent verdiğimizde kasiyerin 2€ para üstü verememesi öyle bir bilinçleri olmadığını gösteriyor. Hele hele 17,30€ gelen hesabı ödemek için bir 20lik , bir 2lik ve yanında da 30 cent verdiğinde garson öyle şaşırıyor ki kendine gelmesi için mutlaka reset düğmesine basmak gerekiyor. Bu adamlar nasıl oluyor da mühendislik dehası oluyor hiç anlayamıyorum.

Her neyse; festivale yaklaşamayacağımızı anlayınca biraz üzüldük. İşin kötüsü her ne kadar, "olm münih'in heryeri bize oktoberfest zaten" havasında olsak da altı öküzü Hard Rock Cafe'den başka hiç bir yere sokmuyorlar. N'apalım, biz de barın önünde ayakta durarak "No More Tears" eşliğinde bira içtik. Gece yarısı olup göbecikler bal kabağına dönmeden otelde olalım düşüncesiyle erkenden ayrıldık bardan. Zira otel şehir merkezine kırk kilometre kadar uzakta Weßling adlı bir köyde. Fakat ilk günden beri çeşitli başarısızlıklara imza atmış ama hep bizleri teğet geçmiş olan otel yönetiminden son dakika golü yedik. Otelde saat 22:00 den sonra hiç bir görevli kalmıyor, herkesin oda anahtarı aynı zamanda otelin giriş kapısını da açabiliyor... Bizimkilerin çoğu ckeck-out yapınca hıyarlar bizim anahtarları da iptal etmişler. Hiç birimiz kapıyı açamıyoruz. Adamın cep numarasını arayıp çağırdık ama muhtemelen herif şehirde eğlencede olduğundan gelmesi çok uzun sürdü. O gelene kadar bir "brainstorming" gerçekleştirerek küfür dağarcığımızı genişlettik sonra da arabada yatıp uyuduk netekim, gece saat birden sonra yataklarımıza kavuşabildik.

Ertesi gün odaları boşalttıktan sonra otele çok yakın bir göl olduğunu öğrendik. Dokuz gündür orada olup bunu bilmiyor olmamız enteresan tabi. Neyse, altı herif gölün etrafında bir tur atarak gayet romantik bir pazar sabahı geçirdik. Sonra şehre akıp alışveriş yapmaya ve Oktoberfest'e girme denemelerinde bulunmaya karar aldık. Ama ikisi de ters tepti. Pazar olduğundan alışveriş yapabileceğimiz her yer kapalıydı. Ayrıca o kadar çok vakit harcamıştık ki sadece festival çadırlarının bulunduğu yere gidip geri dönsek bile uçağı kaçıracak olduğumuzu farkettik.

Daha fazla vakit kaybetmeden hemen bir yerlere oturup son bir bira içelim kararı aldık. Bir baktık sokakta güzel güneş alan bir kafede altı kişilik bir masa hesap istemiş kalkmak üzere hemen başlarına ekşidik. Amcamlar Alman olduklarından hesaplarını da Alman usulü ödediler tabi. Ödeyip kalkmaları tam yirmibeş dakika sürdü. Uçağa zaten çok az kalmış, resmen çıldırdık...

Sonunda kalktılarda oturduk. Neyse ki bizim sipariş vermemiz de onlara göre çok kısa sürüyor. Bizler kendi aramızda "bira içmeyen var mı", "ortaya patates de söyleriz şöyle" gibi kısa ve sonuç odaklı cümlelerle konuşup oturur oturmaz "altı buğday birası ortaya da patates" diye sipariş verebiliyoruz, onlar gibi kırk saat yemek tarifi verir gibi teker teker anlatıp durmuyoruz.

On gündür her fırsatta bira içmiyorduk ya sanki, çok sevindik son biralarımız geldiğinde. Yudumlarken gördüğümüz manzara ise tek kelimeyle süperdi...

Almanya'da Turist Olmak: TüRKeN RauS (bölüm !!)

2010-09-24T20:11:00.004+03:00

Şirketce fuara katılmak amaçlı Münih'te bulunduğumuz günlerde şansa bak ki sadece Dünya Basketbol Şampiyonası yarı final ve final maçları değil aynı zamanda Oktoberfest de denk geldi... Bu vesile ile her gün için geçerli bir bahane üretebilip biraya doydum. Tam on gün boyunca Antalya'daki Alman Turist misali sabah akşam su yerine bira içerek geçirdik günlerimizi. Göbeğim o kadar çok şişti ki destekleyebilmek için vücudun yanlarında oluşan, simit olarak tarif edilen tutamaçlar resmen sırtıma doğru uzadı desem abartmış olmam herhalde.

Bu fuara dördüncü kez katılıyor olduğumuzdan arkadaşlarla kendimizi Münih'in yerlisi olarak görüyorduk artık. Hatta bu sebeple kendimizi Marienplatz'ı dolduran turistlerden farklı bilip "haftasonu da o turist kalabalığı çekilmez şimdi" falan gibi cümleler kuruyorduk ukala ukala. Ama yine de bilmediğimiz şeyler vardı tabii. Örneğin; İstanbuldayken heyecanla takip etmiş olduğumuz "oniki dev adam" olayını devam ettirebilmek için maçı nerede seyredebilirdik? Sağolsunlar her konuda ve her kademede bir Türk ile karşılaşarak bütün problemleri ivedilikle çözebildik.

"Abi maçı bir çok yerde seyredebilirsiniz ama zevkli seyretmek isterseniz Göthe Straße'ye gidin" dediler. Efendim bu Göthe Straße, Hauptbahnhof (merkez istasyon) arkasında, Türk yerleşkesi haline gelmiş bir cadde. İşte sokaklarda "Filiz Abla Brötchen", "Mesut Reisen" gibi dükkan tabelaları var. Camlarında "yufka bulunur", "ucuz uçak biletleri" gibi Türkçe mesajlar yazılı kağıtlar asılı... Enteresandır; sanki trenle gelip hemen oraya yerleşmişler gibi, Almanya'nın neresine gidersen git değişmez kural: Hauptbahnhof, Sexshoplar ve Türkler aynı yerde...

Neyse: Gittik Göthe Straße'deki "Antep Sofrası" adlı lokantada feci şekilde iğrenç yapılmış adana, pilavüstü döner, ve kuzu şiş tüketerek Sırbistanı'ı yendik. Yıkıldı ortalık... Yemeklerin kötülüğünden sabahlara kadar kıvrandık ama mutluyduk yine de. Ancak ertesi gün alternatif bulamayınca yine aynı lokantaya gittik ve Amerika'ya yenilince şikatey ettik yemeklerin kötülüğünden... Garson "çok da şeyimde" bakışı atarak getirdi hesabı; şirketten ikram çaylarda ise Angelina Jolie'ye bile abartılı gelebilecek dudak payları vardı.

Pazartesi fuar açıldı, akşamına yorgun hissettiğimizden doğru otele gittik. Domuz yememenin çok kötü bir etkisi oldu bizim ekibe. On beş kişi otelin mutfağındaki bütün dana etini bitirdik sanıyorum çünkü tabaklardaki etler resmen yarım porsiyondu. Var olanı bize paylaştırdılar herhalde...

Sonraki günü de yorgun bitirdik ama yine de aktık Almanya'nın "turistik" meydanlarına, içtik biraları ooooohhh.... Bütün bir hafta içini aynı tempoda geçirdik. Sabah kalk, duş al, kahvaltı et, doğru fuara. Akşama kadar ayakta gelenle gidenle çene çal. Akşam ya Hofbräuhaus ya da benzeri başka bir bira evi, litrelik bardaklarda bira. Isınmasın diye hızlı içiyorsun tabi, ondan sonra da olanlar oluyor: Bira içince bir süre sonra tazyik'i mesane gerçekleşiyor doğal olarak. Ondan fazla kişi aynı masada oturunca tuvalete gidebilmek için mutlaka birilerini rahatsız edip ayağa kaldırmanız gerekiyor. Önce uflayıp pufladık ama baktık herkesin başına geliyor sırayla, alkolün insanı rahatlatan etkisi ile masadan kalkanları alkışlarla tuvalete uğurlamaya başladık. Civar masalardan da olumlu tepki aldık, onlarda katılım sağladı bir süre sonra. Karşı masadan bize kadeh kaldırmalar başladı sonra, biz de bir kaç kişi boş bardaklarımızı kaldırdık. Bir baktık bira gönderdiler, sevindik alkışladık, kutladık derken biraz daha dikkatli baktık adamlar resmen bize göz dikmiş, süzüyor, beğenerek gülümsüyorlar. Hemen biz de onlara bira gönderip toz olduk ortamdan...

Almanya'da Trafikte Olmak: TüRKeN RauS !

2010-09-22T00:05:00.003+03:00

Yurt dışı iş seyahati dendi mi Almanya gelir aklıma, son on iki senedir defalarca gitmişimdir. Ama hep taksi veya toplu taşıma kullanmıştım bu son seyahate kadar.

Bu sefer araba kiraladım! 8 gün boyunca Münih trafiğindeydim...

Almanların hepsi bir başak olan bendenizi bile bıktıracak kadar çok düzenli, tertipli insanlar. Hepsi kurallara uyduğundan trafik tıkanmıyor da...

Yolda giderken hız sınırı 120'den 80'e düşüyor mesela millet cart diye seksene iniyor, herkes aynı hızda gittiğinden hiç durmadan yola devam ediyorlar. Hız sınırı kalkınca hepsi sol şeridi boşaltıp ortalama 150 ile gitmeye başlıyor ki daha hızlı gitmeye niyeti olanı engellemesin.

Sonra en sol şeritten kapatmış giderken birden çıkışa 500 metre kaldığını farkedince sağ sinyal vermeniz yeterli, adamların hepsi size yol vermek için yarışıyor adeta, bizdeki gibi önce ben geçeyim de o sonra n'aparsa yapsın olayı yok. Adeta onun hayatını kolaylaştırırsam ben de rahat ederim diye düşünüyor adam.

Öyle şehir içinde kafana göre hareketler de yok tabii. Mesela sağa dönecek olanlar daha üç yüz metre olmasına ve sol şerit vızır vızır gidiyor olmasına rağmen durup ışık yanana kadar sabırla sağ şeritte bekliyorlar. Bizde olağan karşılandığı gibi öyle tam vaktinde kendini sol şeride atıp, birden kaptırıp elli kadar araba geçtikten sonra sağda bekleyen herkesin önüne tam yeşil yanmak üzereyken yardırmak gibi bir fikir yok adamların aklında. Yapılınca çok şaşırıyorlar ama, şaşkınlıkla kendilerini toparlayana kadar kazanılan vakit genellikle sıvışmaya yetiyor. Kendimi "bu adamlar oruç tutsa iftara yetişmek için emniyet şeridini de kullanmazlar" gibi şeyler düşünürken buluyorum sık sık.

Son gün gidip depoyu doldurdum. Orada herkes kendi benzinini kendi dolduruyor, öyle pompaya yanaşıp "fulle birader" diye hava atamıyorsun. İlk kez böyle birşey yapacağımdan hayli heyecanlandım ama belli etmemeye çalışıyorum tabi. Bastım pompanın tetiğine, doldu, dolu ve sonunda 57,68€ gibi garip bir meblağda durdu. Ben tabi buradan alışkanlıkla biraz daha doldurarak düz 60,00 € 'ya tamamladım sanki biraz sonra arabayı teslim etmeyecekmişim gibi...

Araba kiralayacağımı öğrenen tecrübeli arkadaşlardan aldığım uyarılardan sonra "ben o kadar becerikli olamam, kesin ağır ceza yerim" diye düşünüyordum. Neyse, kazasız belasız atlattım.